Don't Mind Mie

All things on my mind

Tag: vergelijking

Zonnecrème-battle: La Roche-Posay Anthelios XL vs Rituals The Rituals of Karma

De zon draait deze dagen overuren. Tot nu toe lijkt het dit jaar geen typisch Belgische zomer te worden, tot groot jolijt van velen.

Ikzelf hou ook best wel van zon, maar ik ben absoluut geen zonneklopper. Je zal mij dus niet op een strand vinden voor een dagje bakken en braden. Eerlijk gezegd gruwel ik wat van dat idee, maar ieder zijn goesting hé. 😉

Verder heb ik ook duidelijke temperatuurgrenzen. Het credo “hoe meer, hoe beter” gaat voor mij, met betrekking tot de temperatuur, absoluut niet op. Een gematigde 20 tot max. 25 graden, meer hoeft voor mij niet.

Ongeacht de precieze temperatuur, grijp ik bij de eerste zonnestralen al snel naar de zonnecrème. En dat is nodig. Ik heb immers slechts 2 kleuren in mijn palet: rood en wit*. Verder niets. Bruin is mij totaal vreemd.

Zonnecrème

Net als vele mensen, heb ik met zonnecrème een haat-liefde verhouding. Ik hou ervan, omdat het mijn tere huid beschermt tegen alle schadelijke stralen. Het zorgt ervoor dat ik mij met een gerust hart in de zon kan begeven. Tegelijk heb ik er een bloedhekel aan. Nagenoeg elke zonnecrème die ik tot nu toe gebruikte, deed me er plakkerig en glimmend bij lopen. Om nog maar te zwijgen van de kleverige en vette handen na een insmeerbeurt.

Maar ik draag mijn lot als bleekhuid -met hoog verbrandingsrisico- moedig en dus smeer ik …veel…belachelijk veel. Zoveel zelfs dat ik bij het zweten de witte substantie uit al mijn poriën zie komen omdat mijn huid het teveel aangebrachte terug uitstoot.

Volgens het vriendje gebruik ik meer zonnecrème dan een gemiddelde peuter choco op zijn boterham smeert. Het is dan ook niet verwonderlijk dat ik regelmatige ee nieuwe crème dien te kopen.

Het fijne is dat dit mij de kans geeft om telkens iets nieuw te proberen, in de hoop eindelijk eentje te vinden die niet kampt met vervelende bijwerkingen als plakkerigheid, vlekken, glimmende huid,…

Aangezien ik net voor onze vakantie weer eens door mijn voorraad heen zat, besloot ik twee -voor mij nieuwe- producten te kopen en deze te testen.

Vandaag in de arena dus twee – mogelijks – minder bekende zonnecrèmes.

Aan de ene kant hebben we “La Roche-Posay Anthelios XL fluid extreme spf 50+” en aan de andere kant “Rituals The Rituals of Karma spf 50”. Zij nemen het in verschillende categorieën, rondes, tegen elkaar op.

La Roche Posay / Rituals

Ronde 1: de verpakking en inhoud

Dit is uiteraard niet het belangrijkste, maar wel het eerste wat je ziet.

De crème van LPR zit in een ongewone verpakking. Het doet mij nog het meest denken aan een GSM uit de vorige eeuw (lees prehistorie). De flacon is rechthoekig met bovenaan een soort antenne-achtige toevoeging.

Qua kleur is de verpakking dan weer wel typisch. Wit en oranje zorgen voor een “hé, dat is een busje zonnecreme”-gevoel. Zet hem in je kast en vraag iemand (vb. een vriendje met de onhebbelijke gewoonte om aan mansearching ** te doen) om de zonnecreme te nemen en die haalt hem er zo uit.

De inhoud van de flacon LRP is eerder aan de kleine kant. Met z’n 50ml doet hij me vrezen dat hij bij een kwistige smeerder als mij, geen lang leven beschoren is. Daarentegen heeft hij als voordeel dat hij ook in kleineren (hand)tassen makkelijk op te bergen is.

Anders is het bij Rituals. Deze is in bijna alle opzichten de tegenpool van LRP.

Qua vorm is het een typische spuitbus maar qua kleur past hij met zijn frisse, muntgroene kleur eerder bij de typische Rituals producten (denk aan hun douchegels), dan in het zonnecrème gamma, waar wit, geel, oranje en blauw nog vaak de overhand hebben.

De bus heeft een inhoud van 250 ml, wat aanzienlijk meer is (en een langere “levensduur” doet vermoeden) dan LRP, maar wat minder handig is om mee te nemen.

Ronde 2: de wijze van aanbrengen

La Riche Posay / Rituals - wijze van aanbrengen

De crème van LRP dien je aan te brengen d.m.v een soort kleine spuitmond. Dit heeft -wat mij betreft- als voordeel dat je precies kan doseren en dat de crème ook belandt waar hij hoort.

Bij rituals is het zoals gezegd een spuitbus en daar ben ik persoonlijk minder fan van. Ten eerste moet je beschikken over een goed inschattingsvermogen omtrent de afstand tot doel, of de hele omgeving is mee ingesmeerd. Ook voor het insmeren van het gezicht of oren, vind ik een spuitbus minder aangewezen.

Ronde 3: de smeerbaarheid
La Roche Posay / Rituals - aangebracht

(Boven de dikkere, met de spuitmond aangebrachte crème van LRP, onder de lopende en met de spuitbus aangebrachte crème van Rituals)

Persoonlijk vind ik Rituals iets beter uitsmeren. Hij voelt minder dik en stug aan waardoor je het gevoel krijgt dat je de crème beter, gelijkmatiger verdeeld hebt.

Anderzijds heeft de dunnere textuur tot gevolg, dat de rituals-crème onmiddelijk begon te lopen na het spuiten. Snel zijn was dus de boodschap om drup-ongelukken te vermijden

Ronde 4 : de bescherming

LRP stelt een beschermingsfactor van meer dan 50 te hebben. Rituals vermeldt een beschermingsfactor 50.

Ik heb bij het testen beide crèmes ’s ochtends aangebracht. Ik heb gedurende vier uur geen nieuwe smeerbeurt ingelast en dit bleek geen probleem. Beide crèmes hebben mij behoed voor een kreeft-look. Meer zelfs, ik ben nog steeds een gelukkig wiltloofje.

Wel het vermelden waard, is dat LRP specifiek vermeldt geschikt te zijn voor een zonintolerante en overgevoelige huid.

Ronde 5: de geur

LRP is geurloos, wat ik persoonlijk niet erg vind. Zeker niet wanneer de wel aanwezige geur – zoals bij rituals- mij niet bevalt.

Ik had omwille van de frisse look bij rituals, ook een frisse geur verwacht maar ik vond hem niet erg lekker. Moeilijk te beschrijven waar hij precies naar rook, maar verlepte komkommer komt het dichtst in de buurt.

Wederom…geur is persoonlijk dus anderen zijn misschien wel wild van de geur.

Ronde 6: de plak-factor

Voor mij misschien wel de belangrijkste categorie. Ik heb er echt een bloedhekel aan als mijn -met zonnecrème ingesmeerde- lichaam aan het eind van de dag een verzamelplaats is geworden van zand, kleine insecten en god weet welke andere rondzwervende viezigheid. Ik hoef echt niet op mijn lichaam te zien hoe slecht het met onze luchtkwaliteit gesteld is. En zand mag blijven waar het hoor, met name op het strand.

Hier was een duidelijk verschil tussen beide.

Rituals vond ik -zeker onmiddellijk na het aanbrengen- erg plakkerig en vet. Je zag dit overigens ook heel goed…ik glansde van kop tot teen. Na het insmeren was het echt wel noodzakelijk dat ik mijn handen kon wassen.

La Roche Posay / Rituals - glanseffect

(Op de arm en het gezicht zie je duidelijk het glimmend effect van de ritualscrème)

Het plak-effect verminderde wel enigszins met de tijd, maar weg ging het nooit. Ik bleef ook in die mate glimmen, dat ik schrik kreeg dat ik het vriendje zou verblinden door weerkaatsing.

Een heel ander verhaal bij LRP. Na het insmeren had ik geen plakkerig gevoel, ik zou eerder zeggen dat ik droog en een vorm van korrelig aanvoelde, maar niet in een storende zin. Ik hoefde ook mijn handen niet te wassen.

Er waren overigens geen zichtbare sporen van het hele insmeergebeuren terug te vinden.

LA Roche Posay - gezicht

(Vooraleer jullie massaal tips beginnen sturen tegen baardgroei…dit is het met LRP ingesmeerd gezicht van het vriendje, ik was bij mezelf een foto vergeten nemen)

Ronde 7: de prijs

Voor de flacon van 50 ml van La Roche Posay betaalde ik bij de apotheek 19 EUR. (Online is hij goedkoper te vinden)

De rituals heb ik online via hun site besteld en was voor 18 EUR de mijne.

Ronde 8: sporen

Ten slotte, geen van beide crèmes heeft vlekken veroorzaakt op kledij, wat ook mooi meegenomen is. Ik merk hierbij wel op dat ik bij geen van beide crème rechtstreeks op mijn kledij gesmost heb.

 

And the winner is…

La Roche-Posay!

Uiteraard hangt alles van je eigen voorkeur af. Maar voor mij kwam LRP als winnaar uit de bus. Zijn formaat maakt hem een goede reisgenoot, het spuitmondje laat aanbrengen met een ongekende precisie toe en hij geeft absoluut geen plakkerig gevoel.

 

Samenvatting

Voor wie bovenstaande tekst toch wat te veel van het goede vond, een overzicht:

La Roche-Posay

Voordelen

Nadelen

Handig formaat Prijzig
Precies aan te brengen door spuitmond Stug in het uitsmeren
Hoge bescherming
Neutrale geur
Niet plakkerig
Geen glimmend effect

 

Rituals

Voordelen

Nadelen

Goed uitsmeerbaar Geur
Hoge bescherming Plakkerig
Meer crème voor je geld Glanseffect

 

 

Omdat ik geen scheikundige ben, heb ik mij bewust niet uitgesproken over de bestanddelen en hun effecten. Wie meer daarover wil lezen, of graag het verkooppraatje van de firma’s eens doorneemt!, kan op volgendenlinks terecht:

LRP:

https://www.laroche-posay.nl/verzorgingsproducten/Anthelios/Anthelios-XL-Fluide-Extr%C3%AAme-zonder-parfum-SPF50-p21516.aspx

Rituals:

https://www.rituals.com/en-nl/the-ritual-of-karma-sun-protection-milky-spray-50-7995.html#start=1

 

 

 

*Als “den Anwerp” nog op zoek is naar een vrouwelijke mascotte… jullie weten mijn te vinden he…over de teamkleuren beschik ik al.

**man-searching is een wijze van zoeken, die voornamelijk door mannen wordt gehanteerd. Ze komt erop neer dat de zoeker claimt iets niet te vinden, nog voor ze goed en wel gekeken hebben. In extreme gevallen wordt er zelfs amper de deur van een kast geopend. Door deze techniek is het waarschijnlijker dat een blinde iets vindt, dan een iemand die “mansearcht”.

Find & follow Mie on social media

Man vs. Vrouw

“Psychologie in eerste kan, ik kreeg er stenen kloten van, gewichtig doen over man vs. vrouw”

Klinkt bekend?

Of Bart Peters het bij het rechte eind heeft wat betreft die eerste kandidatuur psychologie, daar spreek ik mij niet over uit, maar dat er gewichtig wordt gedaan over man vs. vrouw, kan ik wel bijtreden.

Er is immers al veel geschreven over het verschil tussen mannen en vrouwen, sommige zaken al zinniger dan andere.

En laten we wel wezen…voor zaken zoals uiterlijke kenmerken hoef je vaak geen echte expert te zijn om het onderscheid te kunnen maken. Maar het verschil gaat verder en ook sommige gedragingen liggen mijlenver uiteen.

Denk maar aan een zieke man tegenover een zieke vrouw.

Sta mij toe dames en vooral heren om het verschil te staven aan de hand van een korte situatieschets.

Man:

*kuch*…ik ben ziek.

De man staakt onmiddellijk alle werkzaamheden en hij trekt zich samen met de gebroeders ‘Zelf’, te weten zelfmedelijden en zelfbeklag, terug in de zetel of in bed.

Vrouw:

*kuch*…..*kuch kuch*…..* hoest*….*hoest & proest*…*hoestbui*…rochel -grom -hap naar adem*

Alvorens  enige vorm van rust te nemen, werkt de vrouw eerst nog enkele huishoudelijke klussen af en dan misschien, heel misschien, zal ook zij zich voor een korte tijd (de 15 minuten nodig voor een pil om te werken) wat rust gunnen. Om daarna gewoon door te gaan waar ze was gebleven.

En oké, misschien is bovenstaande beschrijving wel een veralgemening en niet geheel vrij van enige vorm overdrijving maar toch …

Nu heb ik het ongeluk om de laatste dagen het strijdtoneel te vormen van gemene en vijandelijke troepen die ter hoogte van mijn borstkas hun tenten hebben opgeslagen en trachten terrein te winnen op de oorspronkelijke inwoner.

De voorbije dagen was het eerder een opeenvolging van kleine veldslagen die alternerend door de ene of door de andere partij werden gewonnen, maar niets om aandacht aan te besteden.

Het conflict in de regio bereikte echter een hoogte punt gisteren en escaleerde.

Ik zag eruit alsof ik met mijn linker jukbeen tegen Mohammed Ali’s vuist is gebotst en  mijn tanden voelen alsof ze de impact hiervan hebben opgevangen.

Toch was enige vorm van “man-like-acting” nog niet aan de orde.

Nee, als vrouw droeg ik waardig mijn lot zodat mijn soortgenoten fier konden zijn.

Maar er zijn blijkbaar grenzen…in het holst van de nacht bereikte ik een breekpunt en dreigde ik te veranderen in iets wat verdacht veel weg had van een zieke man.

Ik lag immers al uren in bed, doodmoe maar toch nog wakker omdat mijn lichaam mijn geen drie seconden zonder hoesten gunde. Telkenmale klonk het alsof helhonden en consoorten in hoogst eigen persoon in mijn borstkas een knalfuif hielden.

Net op het moment dat bij mij -ondertussen verkrampt en uitgeput- lichtjes de gedachte “ik kan niet meer” de kop op stak, draaide mijn vriend zich zalig slapend en licht snurkend om op half OP mij te belanden…

Weg allerlaatste, ietsiepietsie beetje, comfort dat ik momenteel nog had en weg taai zieke vrouw. Welkom zelfbeklag en zelfmedelijden dat ik de hele tijd flink had proberen te verdringen.

Na kortstondig  toe te hebben geven aan dit typisch mannelijke gedrag en mijn klaagzang met een hoop facebookvrienden te delen, slaagde ik erin mij te herpakken en met hernieuwde kracht deed ik weer wat vrouwen doen… lijden in stilte en doorgaan. Nu ja, die stilte is relatief.

Toch bleek de hele ervaring een les te zijn.  Nu op dit alles terug kijk, begrijp ik plots waarom zieke mannen zich gedragen zoals ze doen. Want God wat deed het deugd om even te wentelen in dat zelfmedelijden. En het bleek net datgene te zijn wat ik nodig had om nadien weer verder te kunnen.

Dus misschien zijn die zieke mannen niet zwak maar versnellen ze gewoon een proces naar genezing en doen ze dit veel opener dan wij, vrouwen.

Ondertussen schijnt  er een fragiele staakt-het-vuren aan de gang. Het klimaat voor eventuele vredesonderhandelingen lijkt gunstig en er is goede hoop dat vijandige troepen zich als gevolg hiervan zullen terugtrekken.

Ik leef dus op hoop…

Find & follow Mie on social media

© 2019 Don't Mind Mie

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑