Don't Mind Mie

All things on my mind

Categorie: Uncategorized (page 1 of 2)

Dubai & Abu Dhabi met de Blauwe Vogel

Op één been kan men niet staan. Een vaak gehoorde en gebruikte zin. Vooral als excuus om nog een drankje of iets zoets te nemen.

Mijn man en ik hebben die redenering echter doorgetrokken voor onze huwelijksreis. Al was dat oorspronkelijk niet het plan.

Huwelijksreis bis

Zoals je kon lezen, hadden wij een koude huwelijksreis naar Fins Lapland gekozen. Eind maart vorig jaar werd ik door mijn mama echter gewezen op een aantrekkelijke promotie bij De Blauwe Vogel: een groepsreis/citytrip naar Dubai en Abu Dhabi.

(foto: www.deblauwevogel.be)

Ik moet eerlijk bekennen dat mijn eerste reactie eerder afwijzend was. Ik geloof dat mijn letterlijk antwoord luidde: “wat is daar nu te zien?”

Ik nam toch even de tijd om de brochure te bekijken. Van de Burj Khalifa en de Burj Al Arab had ik uiteraard al gehoord, maar er bleek veel meer op het programma te staan.

Tot mijn eigen verbazing was ik geprikkeld en groeide mijn nieuwsgierigheid om het land , of correcter, de twee emiraten te verkennen.

Een Whatsapp naar mijn man, die op dat ogenblik voor zijn werk in Berlijn zat, leerde dat hij niet onmiddellijk afwijzend was. Bij zijn thuiskomst bespraken we alles nog eens en voor we het goed en wel besefte, hadden we een tweede huwelijksreis geboekt.

Twijfel

Het contrast tussen beide keuzes kon nauwelijks groter en dit niet alleen qua temperatuur. Waar de koude reis garant zou staan voor natuur, rust en eenvoud, zou de warme bestemming gekenmerkt worden door steden, drukte en luxe, glitter en glamour. Ten slotte zouden we de koude huwelijksreis ook met ons twee doen terwijl de warme een groepsreis betrof.

Hoe dichter de reis kwam, hoe meer ik echter begon te twijfelen. Zou een groepsreis wel iets voor ons zijn? Zou ik genoeg geboeid zijn door een land dat het vooral van hoge gebouwen en megalomanie moet hebben?

Het antwoord op die vragen bleek volmondig ja!

Het werd een prachtige, boeiende, aangename,ontspannende,… trip. Kortom in diverse opzichten een droomvakantie.

De Blauwe Vogel

Een groot deel van onze mooie ervaring is de verdienste van De Blauwe Vogel. Dit zowel omwille van het programma als de organisatie.

Het programma

De Blauwe Vogel biedt tegen een zeer scherpe prijs een basisprogramma aan. Dit is reeds goed gevuld en gevarieerd.

Je mag je bij dit programma onder andere verwachten aan een bezoek aan het traditionele Dubai met de souks. Ook het moderne Dubai met o.a. de Burj Khalifa -de hoogste toren ter wereld- en Abu Dhabi met de grote moskee en het Louvre aldaar komen aan bod.

Naast dat basispakket kan je excursies bijboeken. Het betreft een jeepsafari, een avondmaal met zicht op de fonteinen, een boottocht by night met avondmaal en een avondmaal in de Burj Al Arab. Je kan deze los bijboeken of in pakket, wat nog net iets voordeliger is.

De show om 21u op Skyfall van Adele

Het programma mag dan wel druk zijn, toch werd er ook aan voldoende rustmomenten gedacht. Zo goed als elke dag was er voor de (eventuele) avondactiviteit voldoende tijd om wat te bekomen van de indrukken van de dag of om te genieten van de faciliteiten van het prachtige hotel.

Het hotel

Je logeert in het Hyatt Place Al Rigga-hotel. Een 4-sterrenhotel met erg ruime en comfortabele kamers die voorzien zijn van alle luxe zoals airco en minibar.

Het personeel staat je steeds met een glimlach te woord en doet hun uiterste best om het je naar wens te maken.

Het ontbijtbuffet is heel erg verzorgd en uitgebreid. Het bestaat zowel uit hartige zaken als zoetigheid. Je zou er zowaar een uurtje vroeger voor opstaan.

De organisatie

Ook over de organisatie kan ik niet anders dan de loftrompet afsteken.

In Zaventem werden we opgewacht door Annie, onze ervaren begeleidster van De Blauwe Vogel. In Dubai kreeg zij gezelschap van Sabri, een Nederlands sprekende , uitermate geestige, Turks-Algerijnse Dubai-kenner.

Mijn man & ik met onze topgids Sabri

Samen leiden ze alles in goede banen. Ze overladen je met tips en info en staan steeds ter beschikking voor vragen of problemen.

Ook zij dragen bij tot het gevoel van luxe dat je tijdens de reis ervaart. Zo doen zij de check in en zorgen ze ervoor dat je koffers op je kamer staan bij aankomst in het hotel. Ze kiezen de lekkerste eetgelegenheden en de beste plaatsen om foto’s te nemen.

The more, the merrier

Zoals gezegd, betrof het een groepsreis. Zowel mijn man als ik zijn maagd op dit vlak en de angst om de hele vakantie omwille van het groepsaspect in een soort keurslijf mee te moeten lopen, bekroop mij zo nu en dan. Dit bleek echter volledig onterecht.

De organisatie had duidelijk op dergelijke gedachten geanticipeerd.

Ze zijn erin geslaagd een mooi evenwicht te vinden tussen groepsmomenten en vrije momenten. Op die vrije momenten konden we dan kiezen om de aanbelande plaats met z’n twee te bezoeken of met enkele mensen van de groep.

Die werkwijze zorgde ervoor dat we toch een gevoel van vrijheid om ons eigen ding te doen voelden. Het moet gezegd, tegen mijn verwachtingen in ben ik helemaal fan van deze manier van reizen en van De Blauwe Vogel!

To be continued…

Voor moest het nog niet duidelijk zijn, wij hadden een topvakantie.

Het was dan wel de eerste keer met De Blauwe Vogel maar vermoedelijk niet de laatste. Stiekem speuren we hun site al af, op zoek naar onze volgende trip.

Find & follow Mie on social media

De huwelijksreis: NORDIC is fantastic

Bij het plannen van onze grote dag, kwamen we ook al snel uit bij het thema huwelijksreis.

Omdat we beiden er graag op uit trekken, vonden we een huwelijksreis toch wel aan de orde.

(foto:travelclub.nl)

Voor ons echter geen parelwitte stranden op een afgelegen plek in een “megaresort”. Wel graag een wit decor maar dan een gecreëerd door een sneeuwtapijt i.p.v. zand.Oorspronkelijk dachten we eraan om onze jaarlijkse skitrip wat te upgraden (langer, chiquer hotel,…) en dit als huwelijksreis te nemen. Toen we echter in oktober 2017 (onverwachts) een trip naar IJsland maakten, was een blik naar elkaar voldoende om te weten: onze huwelijksreis wordt een winterreis naar het hoge Noorden.

(foto: forlovers.be)
Waarheen?

Om de precieze bestemming te bepalen (geef toe, “het hoge Noorden” is nogal vaag), begon ik het internet af te speuren naar suggesties voor winterreizen in het Noorden.

Oké, eerlijk is eerlijk, veel speurwerk was er niet aan. Aangezien we IJsland net gezien hadden, viel deze bestemming af. En omdat we geen van beide de luxe hadden om erg lang op het werk afwezig te zijn, vonden we Canada en Alaska ook minder geschikt (al willen we daar zeker nog naartoe).

We kwamen echter snel op een gebied met tal van mogelijkheden. Eentje dat tot de verbeelding sprak. Je vond er massaal veel prachtige foto’s en verhalen van terug en de keuze aan activiteiten was best groot: LAPLAND

Wie van de drie?

De bestemming was gekozen. Of dat dacht ik toch…

Het ligt hoogstwaarschijnlijk aan mijn erbarmelijke aardrijkskundige kennis, maar Lapland blijkt zich uit te strekken over drie landen nl. Noorwegen, Zweden en Finland. We moesten dus nog wel even specifieker kiezen voor wel deel we precies zouden gaan.

Misschien was het omdat er nog ergens wat kerstsfeer in mijn lijf hing, maar we kozen voor Fins Lapland, Home of Santa Claus.

Wat te doen?

Aangezien de gekozen bestemming en de periode zich er niet toe leende om de hele vakantie op onze luie kont op een strand onder een palmboom door te brengen, moesten we dus ook activiteiten kiezen. (En ja, het is een huwelijksreis maar die typische activiteit daarbij kan je nu ook niet de hele dag doen ;))

Al was dat nog eenvoudiger dan een bestemming vinden. We wilden immers alles, the full package.

Elke mogelijke ervaring wilden we opdoen.

En die ervaringen, dat waren er behoorlijk wat. Je kon met een rendierslee op pad, een huskysafari maken, een sneeuwscootertocht ondernemen, ijsvissen, sneeuwschoenwandelen,… noem maar op. En al die activiteiten bestonden dan ook nog eens in verschillende formules (hele dag, halve dag, in combinatie,…).

Aangezien we het maximale uit onze reis wilden halen en ik ondertussen de geneugten van een volledig op voorhand uitgestippelde, geplande reis had ontdekt, werd het tijd om de hulp van een professional in te schakelen.

Wie van de drie? – bis

Ik stelde een mail op naar drie grote aanbieders* van reizen in het hoge Noorden. Ik vroeg hen hierbij een offerte voor een 10-daagse reis in de eerste weken na nieuwjaar op te stellen. Ik gaf daarbij ook aan welke activiteiten we zeker wenste te doen.

Eens de mails verstuurd waren, was het afwachten. Spannend, zeker voor iemand die niet vooraan stond toen men het geduld uitdeelde.

Alle drie de organisaties gaven – gelukkig zeer snel -antwoord en hadden echt hun best gedaan aan onze vraag te voldoen. Toch sprong er wat ons betreft één offerte bovenuit nl. NORDIC

Nordic = Fantastic
(Foto: nordic.be)

De reis die Nordic voor ons ineen had gestoken, was echt helemaal zoals we zochten.

de planning: een eerste troef

De voorgestelde reis bestond uit twee delen.

Het eerste deel stond in het teken van de gevraagde excursies. Hiervoor zouden we in een cottage van Hotelli Iso Syöte in het gelijknamige dorpje Iso Syöte verblijven.

De planning van de excursies was doordacht. We zouden rustig beginnen met een tochtje met de rendieren en zo opbouwen naar de -intensere- sneeuwscooter(dag)excursie. Eindigen deden we dan met een dagje “vrijaf”.

Met deze opbouw en de keuze om slechts 1 activiteit per dag te plannen, slaagde Nordic erin een mooi evenwicht te vinden te vinden tussen rust en activiteit. Zo konden we elke dag ook rustig genieten van de omgeving, de faciliteiten van het hotel en de cottage,…

Een tweede deel van de reis zouden we doorbrengen iets boven Rovaniemi in het Artic Snowhotel. We zouden er de volle beleving ondergaan door een nacht in het ijshotel te slapen, een diner in het ijsrestaurant te nuttigen en een nachtje in een glazen iglo door te brengen.

Ook hier was goed nagedacht over de uitwerking.

We zouden starten met de grootste uitdaging namelijk de nacht bij -5°C in het ijshotel. Die avond stond er gelukkig wel een diner gepland in ‘de kota’, het warme restaurant, zodat we niet veranderden in ijsblokjes. Daags nadien konden we in onze warme glazen iglo vertoeven, maar werden we voor het eten wel verwacht in het ijsrestaurant.

De communicatie: een tweede troef

We communiceerden voornamelijk via mail en dat liep erg vlot.

Op vragen werd vaak dezelfde dag nog geantwoord en belangrijke informatie werd onmiddellijk gedeeld**.

Enkele weken voor de reis vonden we overigens een uitgebreide planning van onze reis in de brievenbus. Voor elke activiteit, de transfers, de verblijven en de vlucht bevatte de map een voucher. De uren en verwachtingen (vb. qua kledij) waren duidelijk vermeld.

Verder bevatte de map ook tips omtrent kledij en het fotograferen van het noorderlicht.

Kortom alle nuttige info zat gebundeld op één plaats. Erg handig en een echte meerwaarde wat ons betreft!

Er bleek ook duidelijk gecommuniceerd naar de aanbieders ter plekke. Iedereen was goed op de hoogte en alles was tot in de puntjes geregeld.

Besluit

We hebben echt onbezorgd kunnen genieten van wat -tot nu toe- de mooiste reis in ons leven was.***

Wie dus op zoek is naar een reisorganisatie om te helpen bij het plannen van een reis in het hoge Noorden, moet zeker zijn licht eens opsteken bij Nordic.

Wat ons betreft staan zij garant voor een prachtige reis op maat van de wensen van de klant.

*Ondertussen hebben twee van hen de handen in elkaar geslagen.

**Zo bleek er eind december brand in het hotel te zijn geweest. Hierdoor konden niet alle faciliteiten van het hotel gebruikt worden. De excursies konden evenwel allemaal doorgaan en de cottages waren onbeschadigd. Nordic stelde ons hiervan onmiddellijk op de hoogte. Er werd ook open en eerlijk gecommuniceerd over mogelijke alternatieven.

*** Verslag van de reis zelf volgt later onder de rubriek “Take Mie there”

Find & follow Mie on social media

“Say cheese” – de huwelijksfotograaf

We wilden uiteraard graag dat onze mooiste dag werd vastgelegd op beeld.

Hoewel er binnen de familie en vriendenkring enkele zeer verdienstelijke amateurfotografen zijn, was het voor ons duidelijk dat we voor deze dag beroep zouden doen op een professional. (Als was het maar dat de amateurfotografen in kwestie zelf ook ten volle zouden kunnen genieten van ons feest en niet hoefde ‘te werken’.)

We pakten onze zoektocht naar de geschikte fotograaf gelijkaardig aan als bij de zaal. Ik speurde het wereldwijde web af naar (huwelijks)fotografen, ging door hun portfolio’s, prijzen, pakketten en diensten en maakte uiteindelijk een lijstje van kanshebbers.

Hoewel op deze shortlist nog drie kanshebbers vermeld werden, had ik een duidelijke voorkeur voor één van hen. Gelukkig bleek mijn (toekomstige) man dat gevoel te delen.

We waren het dan ook snel eens: Huwelijksfotograaf Jorick Michiels moest onze dag vastleggen op de gevoelige plaat.

Emotie

De keuze voor Jorick werd voor een belangrijk deel gemaakt op grond van gevoel.

Wanneer je zijn site en foto’s bekijkt, zul je ongetwijfeld begrijpen wat ik bedoel. Beelden die stuk voor stuk emotie oproepen. Foto’s met levendige, sprekende, warme kleuren. Kiekjes die blijdschap, liefde en geluk uitstralen.

En hoewel op sommige foto’s veel te zien was, werd je blik altijd naar het paar gezogen.

Ook de humor in zijn beelden wist ons te bekoren. Naast de meer klassieke foto’s, maakte hij duidelijk ook losse, ludieke en soms gewoon hilarische foto’s.

Het werk van Jorick was duidelijk waar we naar op zoek waren. Al van bij de eerste blik op zijn werk werden we geraakt. Het waren dat soort beelden dat wij wensten.

Ratio

We konden dan wel een fotograaf met ons hart kiezen, ook de rationele kant (wat kregen we tegen welke prijs) mochten we niet uit het oog verliezen.

De diensten

We hadden immers een duidelijk beeld van wat we van onze fotograaf verwachtten.

Zo was het voor ons een must om alle beelden nadien te ontvangen in hoge resolutie en zonder watermerk of logo.

Verder wilden we ook dat de dag van bij de make-up tot na de openingsdans werd vastgelegd.

Anders dan bij andere aanbieders, gaf Joricks site hierover slechts zeer summiere info. We vonden enkel twee vage opties terug. Zo kon je kiezen voor 6u werk of voor 12u. Naast een richtprijs geen verdere info.

Gelukkig nodigt hij je vriendelijk uit te mailen voor bijkomende info en een gedetailleerde prijsberekening.

Dat deden we dan ook.

Het contact

Het moet gezegd. Het mailverkeer met Jorick is behoorlijk onderhoudend.

Op mijn mail had hij behoorlijk sec kunnen antwoorden. Maar zo is hij niet.

De eerste mail bevatte niet enkel de vriendelijke boodschap dat hij zo snel mogelijk de gevraagde info zou leveren maar hij gaf meteen ook mee waarom hij niet de dag zelf kon reageren. Hij bleek immers op weg te zijn naar de fitness en na een work-out en een verfrissende douche zou het te laat zijn om nog aan een offerte te beginnen.

Belofte maakt natuurlijk schuld maar Jorick bleek een man van zijn woord. Daags nadien hadden we alle gevraagde info.

Hieruit bleek dat al onze hierboven vermelde wensen konden worden ingewilligd en dit tegen een -naar onze mening- eerlijke prijs.

Omdat zowel wij als Jorick er belang aan hechtte dat er ook op persoonlijk vlak een klik was, werd er vervolgens afgesproken.

Net als het virtuele contact verliep ook de persoonlijke otmoeting gemoedelijk en los. Er werd nogmaals geluisterd naar onze wensen en we kregen een toelichting bij zij werking.

The big day

Mooi op tijd, zelf voor het afgesproken uur, was Jorick de dag zelf paraat. Na even kennis te maken met de andere aanwezigen, ging hij onmiddellijk van start.

Een sprekende schaduw is wat mij betreft de beste omschrijving.

Zonder te opvallend aanwezig te zijn, vanop de achtergrond legde hij alles vast. Zo nu en dan gaf hij aanwijzingen maar dit stoorde nooit.

Verder had hij oog voor ons maar ook voor onze gasten. Iedereen werd betrokken en wie wou kon ook zelf suggesties doen voor een leuke foto.

Het resultaat

Omdat we later op het jaar trouwden, slaagde Jorick erin vrij snel na onze dag de (bewerkte) beelden te bezorgen.

Een leuke meevaller dat we snel konden pronken met onze kiekjes.

Het resultaat was alles wat we verwacht hadden, en meer.

We kijken nog vaak naar de foto’s en voelen instant de liefde, emotie en warmte van die dag. Ze geven perfect de rollercoaster aan emoties weer en toveren stuk voor stuk een glimlach op ons gezicht.

Voor alle koppels die hetzelfde zoeken… boek Jorick!

Find & follow Mie on social media

Onze hof van Eden: Hof ter Velden

Een groot deel van je trouwdag breng je door in de feestzaal. Daarenboven is het eten, en de kwaliteit ervan, vaak één van de eerste dingen die mensen vermelden als je vraagt hoe een trouwfeest was. Dat besef en onze eigen liefde voor lekker eten, maakte dat de keuze van de zaal voor ons erg belangrijk was.

Toch ambieerden we geen van beiden om dagen en dagen zalen af te schuimen. We probeerden dan ook op basis van de info die we op het wereldwijde web vonden, een eerste selectie te vormen.

Om toekomstige trouwers wat te helpen, geef ik hieronder graag enkele van onze criteria mee.

Selectiecriteria
De ligging

Een eerste criterium waarop we selecteerden, betrof de ligging.

Mijn man zijn roots liggen in het Antwerpse nl. Boom (tja, iedereen heeft minpuntjes ;)), de mijne in Sint-Niklaas.

Onze families wonen in de hierboven genoemde gemeente en stad maar ook in Brussel en Gent.

De vrienden wonen zowat verspreid tussen de kust, limburg en de ardennen…

Kortom, genodigden zouden van alle uithoeken van België komen.

Een locatie die voor iedereen optimaal gelegen is, was dus quasi onmogelijk.  Toch zouden we het fijn vinden dat voor het gros van de mensen de zaal geen uren rijden was.

Daarenboven vond ik overnachtingsgelegenheid in de buurt ook belangrijk. Zo hoefde, wie dat niet wou, niet helemaal terug naar huis.

De sfeer

We vonden het beiden belangrijk dat de zaal paste bij hoe wij onze trouw zagen.

Het was van meet af aan duidelijk dat wij een dag wenste die in alle zijn facetten gezelligheid, romantiek en warmte uitstraalde. Dus ook qua zaal. Een cleane en strakke locatie met een minimalistisch of industrieel karakter, zou -hoe mooi deze ook kunnen zijn- dan ook niet bij onze dag passen.

De ervaringen

Ieder koppel is anders en ieder koppel heeft ook andere wensen, maar toch vond ik het belangrijk om ervaringen van anderen te lezen.

Net zoals bij elke review doe je dat uiteraard best kritisch.  Stel echter dat een aanzienlijk deel van de reviews spreekt over een te kort aan eten of onvriendelijk personeel of … dan ben ik toch geneigd te denken: “waar rook is, is vuur”

Het aanbod

Een volledig seated diner lieten we liever aan ons voorbij gaan. Of toch zeker zo een waarbij je uren en uren dineert en een belangrijk deel van de avond in beslag wordt genomen door een debat over welk van de ontelbare bestekdelen nu het juiste was voor welke gang.

Anderzijds vond ik alles in buffet ook een no go. Buffet staat in mijn hoofd toch nog wat gelijk met grootkeuken. Ik zie onmiddellijk de grote ijzeren bakken voor mij van waaruit voedsel op een bord wordt gekwakt. Dat beeld wordt steevast aangevuld met dat van eten dat er na een eerste bezoekersronde bijligt als een omgewoelde akker. In mijn visioen bestaat de vloer ten slotte uit sporen waarmee sommige gasten de weg van en naar hun plaats opnieuw kunnen traceren indien ze later op de avond minder helder zijn.

Geef toe, geen van die zaken wil je op je trouw.

Ik wou dan ook graag een mix waarbij sommige gangen in buffetvorm waren en andere aan tafel werden geserveerd.

De prijs

Niet meteen een romantisch item, maar elk koppel zal hiermee rekening (moeten) houden.

Je merkt snel dat er enorme verschillen zijn op de trouwmarkt. Voor de prijs van sommige locaties had je op andere plaatsen quasi het hele feest.

Daarnaast wensten we ook op voorhand een duidelijk beeld te hebben van wat de avond ons zou kosten. Locaties met een all in dranken formule genoten dan ook onze voorkeur.

Hof Ter Velden

Drie zalen haalden uiteindelijk de shortlist maar we hebben er slechts 1 bezocht. Dat bezoek was een schot in de roos. In die mate zelfs, dat ik (ik zou ‘we’ willen schrijven maar mijn man heeft een soort telefoonfobie, wat overigens iets typisch mannelijk blijkt te zijn) de andere afspraken afbelde met de eerlijke boodschap dat we een zaal gevonden hadden die paste bij hoe wij ons huwelijk zagen.

Die zaal was Hof ter Velden in Dendermonde (Baasrode). Hof ter Velde lag voor zo’n 80% van de genodigden op maximaal 30 minuten rijden. Daarnaast waren er maar liefst 18 B&B’s in een straal van 10 km waarvan 8 op 5 km of minder.

Eerste bezoek

Reeds van bij het eerste contact hadden we een goed gevoel.

We werden vriendelijk ontvangen voor een rondleiding en een bespreking van de mogelijke formules.

De dame in kwestie nam ruim de tijd voor ons en er werd goed naar onze wensen en vragen geluisterd. Alle mogelijkheden werden overlopen (toegegeven, het overlopen van massa’s keuzemogelijkheden wat betreft eten is niet zo aangenaam als je kampt met een buikgriep en dus vreselijk misselijk bent op dat ogenblik maar kom, dat is niet toe te schrijven aan de zaal hé ;)) en we kregen een hoop aan tips rond planning, decoratiemogelijkheden, zaalindeling,… .

Verder bood de zaal een lijst van dj’s aan waarmee zij reeds een lange en positieve geschiedenis hadden. Hierbij bestond echter geen enkele verplichting en waren we vrij een eigen dj te kiezen.

Na het eerste bezoek werd voor ons reeds duidelijk dat het onze dag was en dat Hof ter Velden en zijn team er alles aan zou doen dit ook te laten slagen.

Verdere verloop

In aanloop naar de dag zelf, hadden we nog enkele keren contact met de zaal om zaken zoals de hapjes, de menu, de decoratie,… concreet te maken.

Het viel hierbij wederom op dat het onderste uit de kan werd gehaald om aan onze wensen tegemoet te komen. Er werd proactief meegedacht en geen enkele inspanning was teveel. Zo mochten we bijvoorbeeld op vrijdag nog eens komen kijken of onze tafelschikking, de decoratie en de dansvloer naar wens waren.

Ook op de vraag of er voor onze vegetarische en lactose-intolerante gasten een alternatief was, werd zonder aarzelen positief geantwoord.

De Grote Dag zelf

Het goede gevoel dat wij reeds in aanloop naar onze trouw hadden, werd de dag zelf bewerkelijkt.

Een professioneel team zorgde er voor dat onze gasten niets te kort kwamen. Maar ook wij werden in de watten gelegd.

Dit viel al meteen op tijdens de receptie. Wij stonden dan wel de gasten te verwelkomen, maar aan eten en drinken kwamen we niets te kort. We konden gewoon lekker meegenieten van de gekozen hapjes. 

Ook aan ‘kleinere details’ werd aandacht besteed. De cadeautafel werd voor ons op orde gehouden en na de ontvangst werd alles veilig verplaatst naar binnen en opnieuw mooi uitgestald.

We hoefde ons nergens zorgen om te maken. Het team werkte erg zelfstandig waardoor wij volop konden genieten van het feest.

Je merkt duidelijk dat dit een zaak is waar ze gewend zijn trouwfeesten te verzorgen. Het was een geoliede machine maar met een zeer persoonlijke aanpak.

Zoek je dus een zaal voor jouw feest (ook andere feesten behoren tot de mogelijkheden) en ligt Hof ter Velden binnen jouw streek en budget, dan hoef je niet te twijfelen… je krijgt er waar voor je geld en je beleeft er een onvergetelijke dag.

 
Find & follow Mie on social media

Het belang van Rode Neuzen Dag

Is er een betere dag dan Rode Neuzen Dag om open het volgende verhaal op papier te zetten? Ik dacht het niet…

In wat volgt, neem ik jullie ‘graag’ mee terug in de tijd. Naar mijn kinder- en jeugdjaren.

Hoewel ik het geluk had op te groeien in een warm en liefdevol nest en alles had om gelukkig te zijn, was die periode toch niet geheel zorgeloos. In een vorige post las je al dat ik in deze periode kampte met enkele psychische moeilijkheden.

We kenden echter nog geen initiatieven als rode neuzendag. Psychische obstakels werden niet open besproken. Integendeel, ze werden gehuld in een sfeer van taboe met een strik van schaamte errond. Dit maakte dat je ze liefst zo ver mogelijk wegstopte. Je sprak er niet over en hulp zoeken was al helemaal uit den boze. Het voelde immers als een stigma.

Was mentale gezondheid toen meer onder de aandacht gebracht, durfde ik misschien sneller eerlijk opbiechten wat mij kwelde.

Had ik toen de moed gehad openlijk te spreken over mijn demonen, kon wat volgt vermoedelijk gereduceerd worden tot “ik had als kind een angstoornis maar door snelle hulpverlening heeft dit mijn jeugd en latere leven niet verder beïnvloed”.

Maar het is nu anders…

Van eten kan je doodgaan

Ik was 6. Het was een doodgewone dag. Zoals steeds werden mijn zus en ik na een schooldag hartelijk ontvangen thuis. We kregen iets te eten en te drinken en er werd ons de ruimte geboden om over onze dag te praten.

Mijn zus vertelde  over wat ze die dag geleerd had.

Ze hadden de spijsvertering onder de loep genomen (op die leeftijd nog niet letterlijk ;)). Verwonderd door het ingenieuze systeem, legde ze haarfijn uit hoe het hele systeem van voedsel tot ‘eindproduct’ in zijn werk ging. Ze vermeldde  ook kort, als een voetnoot, een kleine bug in dat geniale systeem: wie zich verslikt, loopt immers risico op verstikking omdat het eten dan in de luchtpijp terecht kan komen.

En dat was het dan…

Die onschuldige weergave van feiten, deed bij mij de panische angst voor de dood te  toeslaan. Een angst waarvan ik tot dan niet wist dat die er was. Het moet zich jaren schuil gehouden hebben in de diepste krochten van mijn gedachten. Nu nam het echter sneller dan het licht alles over, mijn hele doen en laten .

Mijn hersens gooide alle nuances overboord. Ik hoorde enkel: “van eten kan je doodgaan”.

En de dood, dat wou ik ten alle tijden vermijden.

In een milliseconde gingen mijn kinderhersenen over op een  survivalmode. Vanuit een soort risicobeperkende houding besloot ik de kans op sterven door voedsel te minimaliseren dus IK STOPTE MET ETEN.

Ik werd in no time bedreven  in het verdoezelen dat ik geen voedsel doorslikte. Ik bewaarde porties achter mijn kaken om deze nadien uit te spuwen en verdoezelde eten waar ik kon. Het duurde dus nog even voor iemand doorhad waarmee ik bezig was.

Uiteindelijk merkte mijn ouders het gedrag op. Uit alle macht hebben ze geprobeerd te achterhalen wat er scheelde. Ik hield koppig en zo lang mogelijk de lippen stijf op elkaar. Geen denken dat ik hen een inkijk zou geven in mijn angst. Toch bleven ze onvermoeibaar doorgaan en gingen ze het gevecht met een voor hen onbekende vijand aan. Uiteindelijk, na een eerste periode van totale stop, liet ik mij overtuigen om lopend voedsel als soep en yoghurt naar binnen te werken. Al ging dat aan een tergend traag tempo.

Ik besef nu dat het hen tot wanhoop moet gedreven hebben maar mijn overtuiging dat ik van eten zou sterven was zo sterk.

En hier vervagen de herinneringen…

Ik weet niet meer precies hoe en waarom, maar ik vermoed dat ik uiteindelijk inzag dat ook niet eten tot de dood kon leiden.

Ik begon dus samen met mama, papa en mijn zus aan een langzame weg terug te timmeren.

Bacteriën zijn de boosdoeners

Een lange tijd ging het goed… helaas bleek  mijn panische angst niet geheel verdwenen. Jaren later zag hij opnieuw de kans om toe te slaan en mijn leven te gaan beheersen.

Ditmaal vanuit een andere optiek.

Net als ik, was ook de angst geëvolueerd. Voedsel was niet meer de boosdoener maar bacteriën.

In mijn beleving waren die kleine, onzichtbare dingen de vijand.  Ze konden immers  een heel lichaam ten val brengen en een mens verwoesten. Blootstelling eraan diende dus met alle mogelijke middelen vermeden te worden.

Om enig doemscenario te vermijden, legde ik mezelf  een heel arsenaal aan handelingen op. Ik raakte deurklinken enkel met mijn mouw aan, ik waste mijn handen zo vaak mogelijk, ik at niet de delen van mijn boterham die ik had vastgehouden, …

Dit gedrag bood mij een vorm van zekerheid. Het gaf een houvast. Het zorgde voor een gevoel van controle.

Hoewel de smetvrees en OCD, toen ze piekten, behoorlijk belemmerend waren, zocht  ik wederom  geen hulp.

Ik was ondertussen een onzekere puber. Onder andere mijn acne, maar ook mijn goede schoolresultaten, maakte mij een makkelijk doelwit van pesters. Geen haar op mijn hoofd dat er aan dacht om deze laatste nog eens “extra munitie” te geven en op te biechten dat ik bovenaan niet helemaal spoorde (want zo voelde het voor mij wel) en hulp nodig had.

Ik zou het zelf wel oplossen en ondertussen zweeg ik en werd ik een meester in verbergen van mijn gewoontes.

Beetje bij beetje lukte het opnieuw de angsten terug te dringen.

Beter laat dan nooit

Het werd vorige zomer pijnlijk duidelijk dat ik nooit helemaal gewonnen had van de angst.

Zo’n 25 jaar na datum heb ik uiteindelijk wel de stap naar hulp gezet. Ik heb mijn schaamte opzij geschoven en gekozen voor mezelf. En al was dat niet gemakkelijk, het was de juiste oplossing. Ik had het veel eerder moeten doen.

Ik kan nu niet enkel omgaan met mijn angsten, ik ben gewapend voor de toekomst en ik schaam mij niet langer voor mijn kleine ‘defaults’.

 

Door alles hier neer te schrijven stel ik mij -opnieuw- kwetsbaar op. Maar dat risico neem ik graag als ik daarmee het belang van psychische hulp bij kinderen en jongeren kan aantonen.

Ik hoop dat wie dit leest, inziet wat een wereld van verschil (tijdige) hulp bij psychische moeilijkheden kan betekenen.

 

Find & follow Mie on social media

Hero-on-Socks: op/met kousen je steentje bijdragen

Sokken & Spuiten

Ik moet eerlijk bekennen dat ik in sommige situaties niet de grootste held ben. (Al had je die conclusie misschien zelf al getrokken op basis van andere posts) En dat geldt zeker op medisch vak. Zo moet je bijvoorbeeld voor wondzorg niet bij mij komen aankloppen. Ik zou wel willen hoor, maar alleen al bij het idee van een grote gapende wonde of hevig bloedende letsels, verlies ik al bijna het bewustzijn.  Er is schuilt dus geen Florence Nightingale in mij.

Dankzij een paar gele sokken met spuitjes  hoef ik mij echter niet te ontpoppen tot een heuse verpleegster of dokter om een steentje bij te dragen op medisch vlak. Ik kan gewoon lekker een held op kousenvoeten blijven. Of beter gezegd, het zijn die kousen die mij een held maken.

Held op sokken

Hero-on-Socks: de missie

Een tijdje geleden botste ik op een oproep van Hero-on-Socks.  Zij zochten bloggers die hun product maar ook vooral nog hun doel onder de aandacht wilden brengen. Eens ik hun missie las, kon ik niet anders dan op die vraag in te gaan.

De sociale onderneming wil immers door de verkoop van sokken bewustwording in het kader van type 1 diabetes genereren.  Op hun site lezen we dat ze een positieve impact willen creëren “voor alle mensen met diabetes. Zo moeten ze zich nooit meer uitgesloten voelen, omdat ze ‘anders’ zijn. Sterker nog, wij willen dat iedereen ‘anders’ is met een paar wel heel opvallende sokken.”

En toegegeven, opvallen doen die sokken wel.

Mijn diabeest

Dat ik dit doel een warm hart toe draag, is niet verwonderlijk.  Ik ben -gelukkig- zelf geen diabeet. Het standpunt als patiënt ken ik dus niet. Toch meen te kunnen stellen dat ik een vrij goed beeld heb van wat het inhoudt.

Op de lagere school had ik een klasgenootje met diabetes. Al werd toen enkel gezegd dat het meisje in kwestie af en toe eens cola moest drinken. Meer woorden werden er niet aan vuil gemaakt. Meer vragen stelde ik niet.

Toen ik op de universiteit  bevriend raakte met een diabeet,  kreeg ik al wat meer info en ik vroeg wat meer door. Ik leerde over het bestaan van  een hypo (afkorting voor hypoglycemie of te lage suikerwaarde) en hyper (afkorting voor hyperglycemie of te hoge suikerwaarde). Het werd duidelijk dat beide situaties deze anders moesten aangepakt worden.

Toen ik mijn man leerde kennen,  leerde ik de echte “finesses”, de do’s en don’ts. Hij is, net als zijn vader overigens, type 1-patiënt en dit al sinds zijn vijfde. Naarmate onze relatie vorderde, groeide dus ook mijn kennis.

En niet alleen de mijne, ook die van vrienden en familie.  Ook bij hen was er een hoge mate van onwetendheid. Vaak wisten ze slechts vaag iets over diabetes en alles wat dit meebrengt.

En dat is niet erg. Dat is zelfs heel normaal. Voor wie er niet van dichtbij mee geconfronteerd, is het een “ver-van- mijn-bed- show” . Net zoals bij mij destijds.

Omdat ik er zo weinig van kende, was het niet altijd even makkelijk.

Ik moest leren dat een uitstapje net iets meer voorbereiding vraagt. Er moet immers cola en suiker en  -afhankelijk van de duur- prik-en spuitgerief mee. (En aangezien een man met een handtas enkel in de sportwereld hip is, werd die hele riemram in mijn handtas gedumpt)

Ik moest leren dat diabeten tijdens een hypo dingen zeggen en doen die ze niet menen. Zo reageert mijn man vaak misnoegd, alsof ik de slechtste vrouw ter wereld ben die hij kon treffen, wanneer ik hem tracht te overhalen cola te drinken. De eerste keren komt dat best hard binnen. Nu kan ik dat plaatsen, al is ook voor mij de ene dag de andere niet…

Ook de eerste nachtelijke hypo waarvoor ik de ambulance moest laten komen, staat nog goed in mijn geheugen gegrift.

Versta mij niet verkeerd, hoewel het niet altijd makkelijk is, is het zeker niet allemaal kommer en kwel, verre van… (probeer maar eens serieus te blijven als je man je om 3 uur s nachts met een dubbele tong en een wazige blik bij hoog en bij laag blijft beweren dat je niet met 2 maar met 3 in bed ligt ;))

Maar een genuanceerd beeld, ontbreekt soms. Of een realistisch beeld tout court.

Zo is mijn man niet zat als hij trager antwoordt, dingen herhaalt, bleek ziet, zweet en wankelt…dan heeft hij een hypo. Het is voor mij als partner een geruststelling dat mensen dit herkennen en weten welke actie nodig is. Dit kan enkel maar als mensen beter geïnformeerd zijn over diabetes.

Om mensen een correct en genuanceerd beeld te geven, vind ik het bijdragen aan bewustwording dan ook erg belangrijk. En een doel dat het steunen waard is.

Win-Win

Door de sokken van Hero-on-socks te kopen, geef je niet enkel. Je krijgt er ook iets voor terug.

Naast het fijn gevoel dat je iets kan betekenen voor diabetespatiënten en hun omgeving,  krijg je ook gewoon fijne, goede en makkelijke sokken.

Een win-win dus.

So…let’s rock these socks!

Bestellen kan hier

Foto: www.facebook.com/heroonsocks

 

Find & follow Mie on social media

Onze datum

Eens de vraag gesteld was, kon het voorbereiden echt beginnen. Natuurlijk heb je daarvoor een datum nodig. Anders wordt het erg moeilijk ‘dienstverleners’ te boeken. Die datum werd dan ook onze eerste stap.

Er is volgens mij geen ideale manier om een datum te kiezen. Hoe en welke datum je kiest, is erg persoonlijk. En zolang beide partijen tevreden zijn, is het ‘a job well done’.

Ik kan dan ook alleen maar beschrijven hoe wij het deden.

Wat ik wel kan meegeven is dat de vraag waarom je voor de gekozen datum bent gegaan, echt een klassieker is.

Filteren

Omdat ik wel hou van wat symboliek, keek ik eerst welke datum 13 april 2018 was. Dat zou immers ons vijfjarig jubileum zijn. Helaas was dat een vijdag.  Ik mag dan wel fan zijn van symboliek, mijn wens om op een zaterdag te trouwen in combinatie met mijn geweldige bijgeloof en mijn  onvergetelijke ervaringen met een vrijdag de 13de, deed ons al snel beslissen om niet voor die datum te kiezen.

Een tweede filter voor de datum, was mijn afkeer van hitte. Ik hou wel van droog en misschien zelfs wat zon, maar ik moet niet per se gekookt te worden om gelukkig te zijn. Wat voor anderen de topmaanden zijn om een huwelijksdatum te prikken, vielen bij ons vrij snel af.  Natuurlijk kon ik op dat ogenblik nog niet weten dat de zomer van 2018 alle hitterecords zou breken, maar ik ben nog steeds enorm dankbaar dat we dus niet voor de typische trouwperiode tussen mei tot september kozen. Indien wel, hadden onze gasten waarschijnlijk op audientie bij de bruid kunnen komen ergens in een geairconditionde ruimte 😉

Bleven de lente en de herfst van 2018 nog over. Beide seizoenen hebben hun eigen charme maar de grootste troef van de herfst was de timing. Tussen de verloving en een trouwerij in oktober zou ongeveer 1,5 jaar zitten en dat leek mij een prima tijd voor een rustige voorbereiding.

De keuze

Oktober zou het dus worden. Nog 4 mogelijke zaterdagen waren dus in de running.

Om de kans op droog weer te optimaliseren en in de hoop dat we niet in het andere, ijskoude spectrum van de thermometer terecht kwamen, dachten we eerder aan begin oktober.

Maar in België weet je natuurlijk nooit, dus dat was geen absolute must. Hier was eventueel ruimte voor ‘onderhandeling’. Zou blijken dat onze gekozen zaal enkel nog plaats had in het tweede deel van oktober, hoefde dit geen breekpunt te vormen.

Toen we in juni de zaal vonden waar we beiden volledig achter stond, bleek de hele maand oktober nog tot de mogelijkheden te behoren.

De keuze lag dus echt bij ons.

Aangezien mijn toekomstige nogal aan de verstrooide kant is, leek het mij handig een datum te nemen die hij makkelijk zou kunnen onthouden. Toegegeven, dat is ook uit zelfbelang. Zo ben ik er zeker van dat onze huwelijksverjaardag niet enkel gevierd wordt van mijn kant uit, omdat ik de enige ben die zich de datum herinnert.

Ik vond 6-10-18 wel goed klinken. Maar toen we de door de zaal opgeschreven mogelijkheden nog eens bekeken, zagen we het licht. Hoe konden we dit over het hoofd gezien hebben?

(foto: mariahelene.pt)

13 oktober was een zaterdag! Een dertiende! En exact 6maanden na 13 april, de datum waarop we jaarlijks ons relatie-jubileum vieren . Anders gezegd, Door te trouwen op 13 oktober zouden we elke 6 maanden een klein (of minder klein;)) feestje kunnen houden.

En het werd nog beter…13 oktober was de zaterdag voor jaarmarkt in de gemeente waar mijn man werkt. Dit brengt mee dat de genodigde collega’s op maandag een extra dag zouden hebben om te bekomen. Een leuk extraatje, toch?

Er was geen twijfel meer mogelijk: 13 10 18 zou onze datum worden!

Dat het wel de dag voor de verkiezingen was, kwamen we pas later te weten. (Maar dat hebben we nooit de pret laten drukken, we hebben van de nood een deugd gemaakt en zijn in trouwkledij gaan stemmen :))

 

 

 

Find & follow Mie on social media

I’ve got the music in me…dankzij Groovesupport

HiHat, crash, ride, tom,… sommigen horen het nu waarschijnlijk in Keulen donderen en tot voor kort was dit ook voor mij Chinees (behalve Tom, dat is de naam van mijn neef 😉 ). Dankzij Marijn van Groovesupport hoor ik het bij deze woorden nog wel donderen maar het is ‘gerommel’ van een muzikaal soort. Bovenstaande termen zijn immers onderdelen van een drumstel, die elk hun eigen ‘gedonder’ produceren.

De anatomie van het drumstel (foto: http://drumsteladvies.nl/advies/onderdelen/)

Nu, onderdelen van een drum herkennen is niet zo bijzonder. Net als bij biologie vroeger, is dat een kwestie van blokken. En waar een mens of een dier ontichlijk veel te kennen onderdelen heeft, valt dat bij een drum goed mee…met pakweg een tiental termen ben je er vanaf. Dat Marijn mij dus de anatomie van een drumstel heeft geleerd, verdient niet meteen een award. Dat hij mij heeft leren drummen daarentegen is wel een grote verdienste.

De wonderen zijn de wereld nog niet uit

Ik hou al heel mijn leven van muziek. Muziek roept emotie op.  Sommige liedjes toveren instant een lach op mijn gezicht, bij andere springen in een mum van tijd de tranen in mij  ogen. Muziek is daarnaast ook onlosmakelijk met herinneringen verbonden. Bij Boudewijn de Groot denk ik aan vroeger, aan mijn kindertijd en aan vakantie, bij Within Temptation aan mijn eerste fuif (in Temse Velle of all places), bij zowat elke foute muziek uit de jaren 90 aan de vriendengroep,… en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Ondanks die liefde voor muziek, heb ik nooit een instrument gespeeld. En dat is niet verwonderlijk. Ik durf te stellen dat  ik nauwelijks een muzikaal oor heb en op mijn stem hoef ik ook niet te rekenen. Zelfs met het devies  ‘schoon vals is ook niet lelijk ‘ voor ogen, valt mijn stemgeluid niet te pruimen.

Dat gezegd, is het dus een klein mirakel dat ik momenteel, na nog geen 10 lessen bij Groovesupport, in staat ben om enkele liedjes te drummen. En nee, dan heb ik het niet over kinderliedjes maar over echte hits zoals “it’s my life” van Bon Jovi, “uptown funk” van Bruno Mars, “f*ck you” van Ceelo Green,…

Sint-Marijn*

Hoe Marijn die aartsmoeilijke taak toch wist te volbrengen?

Wel, allereerst  dankzij een onbeschrijfelijk, bijna bovennatuurlijk geduld. Zelfs als het mij na 100 keer proberen  nog steeds niet lukt de juiste onderdelen aan te slaan, blijft hij mij met de glimlach aansporen om het nog eens te proberen.

Verder heeft Marijn ook bakken enthousiasme. Het is duidelijk dat hij ervan geniet om zijn passie over te brengen. En dat werkt aanstekelijk. Op momenten dat ik er het liefst de brui aan zou geven, weet hij mij toch te overtuigen dat het wel zal lukken. Zo sterk dat ik het bijna geloof 😉

Ten slotte is Marijn ook best verdraagzaam. Ik moet immers met enige schaamte bekennen dat ik tijdens de lessen zo nu en dan eens vloek als een ketter (ter verduidelijking: verwensingen zijn uitsluitend aan mijn eigen adres gericht ) en zelfs daar kan hij mij om.

Kortom, Marijn laat zich niet uit zijn lood slaan en verricht wonderen! Daar ben ik het levende bewijs van.

Op maat

De grootste troef van Groovesupport mag dan wel de eigenaar/leraar zijn, een ander uniek punt in de aanpak is de flexibiliteit en dit zowel qua werkvorm als planning.

Ik koos eerst voor 5 privé lessen (maar ook lessen in duo zijn mogelijk) van 1u. Tijdens die lessen maakte ik telkens veel vooruitgang. Ik merkte echter dat ik na een dag werken vaak niet meer in staat was om mij gedurende een uur te concentreren. Iets nieuw aanleren vraagt toch wel wat inspanning van mijn (met momenten overwerkte) brein, dus ongeveer halfweg de les stagneerde de vooruitgang en nam het gevloek omgekeerd evenredig met de vooruitgang toe ;).

Gelukkig bestaat de kans om voor kortere lessen te kiezen.  Hoewel 45min ook een optie was, besloot ik voor lessen van 30 min te gaan.

Groovesupport is niet alleen flexibel qua lestijd maar ook qua plannning van de les.

Omwille van een relatief drukke agenda, zowel privé als op het werk, is het voor mij niet mogelijk om elke week een vaste moment vrij te maken. Door een planning in overleg, helemaal op maat van de student, is ook hieraan een mouw gepast. Wekelijks, tweewelkelijks, compleet onregelmatig,… het kan allemaal.

Het mooiste van al is dat tegenover deze troeven geen torenhoog lesgeld staat.

Voor wie op zoek is naar wat ritme in het leven en wil leren drummen, neem zeker eens een kijkje op de site van Groovesupport.

 

*ik heb het even nagekijken en er is nog geen Sint-Marijn. Daarenboven is er reeds één van de twee nodige mirakels aantoonbaar verricht dus wie weet… 😉

 

Find & follow Mie on social media

Hoe vis mijn visie veranderde…

(foto: https://weneedfun.com/people-change-quotes/ )

Mensen veranderen. Dit wordt vaak gezegd en ik ben er van overtuigd dat hier -minstens een grond van- waarheid in ligt. Ik geloof oprecht dat mensen met ouder worden veranderen, of misschien beter, evolueren. Het hoeven daarom geen grootse wijzigingen te zijn. Het kan om kleine, subtiele zaken gaan, zoals assertiever of juist kalmer worden,  en zelfs smaak verandert. Zo lustte ik vroeger geen witloof en eet ik dat nu wel graag. Roos vond ik als tiener tuttig en nu vind ik dat juist leuk en fleurig.

Vaak gaan dit soort veranderingen naar mijn mening geleidelijk aan, soms bijna onmerkbaar. De verandering valt dan ook enkel op indien men terug kijkt op een verder verleden. Ik ben er echter in geslaagd in een recordtempo zo’n 180° te draaien.  Niet op enkele maanden, zelfs niet op enkele weken maar op enkele dagen.

Beestjes

Wie ‘Wereld Dierendag‘ gelezen heeft, kan al enigszins vermoeden dat ik dieren wel leuk vind, maar dan vooral bij iemand anders thuis. Verder geef ik ook duidelijk aan dat ik op dat vlak eerder rationeel ben. Het is en blijft een dier.  Nu blijkt echter dat dit principe sneller over boord is gegaan dan de principes van sommige politici.

Ik pleit schuldig, maar er zijn verzachtende omstandigheden…

Bij thuiskomst van ons huwelijk werden we verwelkomd door een zwembadje in onze keuken. Het betrof het exemplaar dat we jaren eerder bij het huwelijk van vrienden in de badkamer hadden gedropt en gevuld met plastic eendjes.  Pas toen ik even beter keek, registreerde mijn doodvermoeide hersenen beweging en drong het door dat de fake eendjes hadden plaatsgemaakt voor echte, behoorlijk levendige goudvissen.

To keep or not to keep…dat was de vraag die zich opdrong.

Vreemd genoeg hadden mijn man en ik slechts één blik nodig om te beseffen dat we ze wilden houden en goed leven geven.  Met wallen groter en dieper dan de Grand Canyon trokken we naar een dierenzaak in de buurt.  Omdat we daar op zondag vaak voorbij reden wisten we dat deze geopend was. Het was er immers steeds een volkstoeloop van je welste. Ik begreep tot voor kort ook nooit waarom, behalve misschien omwille van het wafelkraam dat voor de ingang staat 🙂

De ontnuchtering volgde echter snel toen bleek dat 8 van die diertjes zo’n 400 liter water nodig hebben. Je leest het goed, 50 liter per vis of 400 liter in totaal.  Voor mensen in een bescheiden appartement is dat niet echt haalbaar… noodgedwongen moesten we dan ook meegaan in plan B dat de vrienden achter de hand hadden. De visjes werden uitgezet in de vijver van de ouders van één van hen. We trokken ons op aan het idee dat ze daar een mooi en gelukkig leven zouden hebben.

Een nieuw begin?

Toch was er een zaadje geplant… “Misschien is een huisdier toch wel fijn”. Dat idee bleef in onze hoofden spoken. Mijn man was als eerste overtuigd. Op voorwaarde dat het geen belemmering vormde voor onze reislust en andere activiteiten, ging ik uiteindelijk ook overstag.

Gelet op bovenstaande voorwaarde, kozen we (opnieuw) voor vissen, weliswaar kleine soorten voor een gezelschapsaquarium. We lazen immers dat deze qua onderhoud eerder gematigd zijn en ook reizen hoeft geen belemmering te zijn dankzij automatische voedersystemen en de beperkte eetmomenten. Als gek begonnen we ons in te lezen zodat we enigszins voorbereid aan het avontuur begonnen.

Echter, sneller dan verwacht stond er een aquarium inclusief vissen in de living. Ik botste immers op een zoekertje van iemand uit de buurt die op zoek was naar mensen om zijn aquarium over te nemen. Ik nam contact op en uiteindelijk 2 dagen later arriveerden onze adoptievisjes.

My precious

The power of love

Ik moet toegeven dat ik meteen verkocht was. Ik dacht dat vissen saai waren maar niets bleek minder waar. Ze brengen echt leven in huis.  Onder visliefhebbers wordt het aquarium vaak een levend schilderij genoemd. Ik begrijp dit volkomen. Ik betrap mezelf erop dat ik vaker naar de visbak dan naar de televisie kijk. Betoverd door de natuur en de pracht. Gehypnotiseerd door de bewegingen.

En nee, ik beeld het mij niet in, maar die beestjes hebben echt elk hun eigen karakter. Zelfs in die mate dat ik bij sommige echt eigenschappen van de vrienden terug zag. Aangezien zij de aanzet tot dit alles geweest zijn, dragen enkele van onze vissen nu hun namen. De vrienden hebben een visalterego.

Maar mijn enthousiasme bleef echter niet beperkt tot dit onschuldig gedrag binnenskamers.

In een mum van tijd begon ik – net zoals nieuwe moeders- iedereen te bestoken met foto’s, filmpjes en verhalen. Ik besef maar al te goed dat het in mijn geval ‘maar’ om vissen gaat en niet om schattige roze schepseltjes. Maar toch, ik sta versteld van mezelf… het is gewoon sterker dan mezelf. Als ik dat al meemaak bij vissen, hoe overweldigd moeten mama’s dan niet zijn bij die kleine wondertjes.

Van de roze wolk gedonderd…

Niet veel later, maakte mijn blijdschap echter plaats voor ongerustheid.

Toen ik enkele dagen geleden thuis kwam, merkte mijn man op dat één van de visjes raar deed. Het betrof een soort kronkelend schuren. Niet vaak, eerder sporadisch, maar het was er. Onmiddellijk gingen er alarmbellen in mijn hoofd af. Ik had immers gelezen dat schuren zowat van elke mogelijke ziekte een symptoom kon zijn.

Na een watertest verversten we sneller dan onze eigen schaduw het water. De test gaf immers voor nitriet een waarde van 0.025 mg/l aan terwijl deze 0 moet zijn…Maar het schuren bleef.

Ik besloot dan maar daags nadien naar de winkel te rijden. De man daar vroeg – naar mijn mening licht geanimeerd- of ik mijn vis bijhad. Ik stond op het punt om met het nodige sarcasme te antwoorden: “uiteraard, die zit standaard in mijn handtas”, toen ik net op tijd besefte dat hij het oprecht meende. Het bleek best de vis binnen te brengen zodat er een uitstrijkje kon genomen worden voor microscopisch onderzoek.

Ik liet mijn man dus de dag erna drie exemplaren vangen en ermee naar de winkel gaan.

Bij twee van de exemplaren was niets te vinden. Bij de  derde werd na lang kijken en zoeken een bacterie teruggevonden. Met de antibiotica in de hand en een een behandelplan reden we terug naar huis. Vol goede moed dat onze diertjes snel beter zouden worden. Groot was de ontgoocheling toen ik na de eerste behandeldag merkte dat er juist meer visjes hetzelfde gedrag vertoonden. Ik was er niet gerust op dus ik nam de telefoon en contacteerde een andere dierenwinkel in de buurt.

Ik had geluk, de dierenarts waarmee zij samenwerken kwam de dag erna langs en ik mocht de visjes brengen zodat ze opnieuw onderzocht konden worden.

Na het onderzoek kreeg ik onmiddellijk een mailtje. Met goed nieuws! De vissen hebben geen bacteriën en ook geen parasieten. Ze zijn kerngezond! Blijkbaar doen vissen soms gewoon raar. ..*

Wat hebben we geleerd?

Toen de rust en de gerustheid was weergekeerd, kwam plots het besef: ik ben tot mijn eigen verbazing in een geëvolueerd van een rationeel denkend wezen naar overbezorgde vissenmoeder die als een zot diverse winkels afschuimt om toch maar zeker te zijn dat alles oké is. Wie had dat gedacht?

 

 

*Nu, dieren met een hoekje af, dat past wel bij ons dus ik weet ook niet waarom ik überhaupt nog maar dacht dat wij normale beesten zouden treffen.

 

 

Find & follow Mie on social media

Het aanzoek

 

Mijn verlovingsring

Het lijkt me logisch om bij het begin te beginnen: het aanzoek.

Geen huwelijk zonder aanzoek.

Het vriendje (toen nog 😉 ) had gedurende onze relatie  al duidelijke (subtiel is overrated en zo passé 😉 ) richtlijnen gekregen.

Timing

Zo moest hij het doen wanneer hij er zelf klaar voor was en niet omdat ik het graag wou. Ik meldde echter in één adem dat ik liever niet verrimpeld in een kleed kruip, dus dat hij ook niet moest wachten tot ik oud en versleten was. En aangezien ik op sommige dagen die staat al zeer dicht naderde, had hij dus geen zeëen van tijd.

Verder liet ik zo nu en dan eens vallen dat ik in afwachting van de big question al veel plannen in gedachten had. Als hij te lang wachtte, zou ik waarschijnlijk alles al gepland hebben en hoefde hij alleen maar op te dagen op een gekozen tijdstip en plaats. Dat maakte ik hem ook duidelijk. Ik zei het dan wel vaak gekscherend. Diep van binnen zat er een grond van waarheid in…ik zat op hete kolen.

De ring

Ook wat betreft de ring koos ik eieren voor mijn geld. Aangezien ik van plan was de rest van mijn leven met de verlovingsring aan te lopen, koos ik ervoor aan te geven wat ik wel en niet mooi vond.  Ik liet er geen twijfel over bestaan dat tijdloos, elegant en subtiel de kernwoorden waren. Verder vroeg ik hem met aandrang stil te staan bij de praktische kant van de zaak. Ik ben eenmaal niet van de voorzichtigste, dus een ring waarbij ik het risico liep beschadiging aan te richten aan het juweel zelf (denk aan een hoog opstaande steen), mezelf of kledingstukken was uit den boze.

Het aanzoek zelf

Wat betreft het aanzoek zelf, was ik mogelijks minder veeleisend (of dat vind ik zelf toch 😉 ). Ik had hem al duidelijk gemaakt dat ik geen aanzoek “en plein public” wou. Niets waarbij massa’s onbekende mensen getuige waren van ‘ons moment’. Als hij dan toch de nood voelde om anderen erbij te hebben, dan moesten dit vrienden en familie zijn. Verder hoefde het niets groots te zijn, liever gewoon iets persoonlijk en passend bij mij, bij ons, iets wat Mie uitademt. Wat dat dan juist is, dat moest hij zelf maar uitvissen.

Le moment suprême

En dat heeft hij prima gedaan.

Het moet gezegd, hij heeft er zijn tijd voor genomen, maar het was het wachten waard. Het resultaat zie je hieronder:

Zie je enkel een zwart vlak?

Dat is helemaal correct! Er is niets mis met het filmpje…

Het vriendje had namelijk alle voorbereidingen getroffen om het aanzoek te filmen. Op de dressoirkast had hij een go pro-camera verstopt die gericht stond op de “crime scene”. Een detail was hij echter uit het oog verloren: het aanzetten van de camera. Geen beeld dus, maar wel voor altijd de herinnering 😉

 

Wegens gebrek aan beeldmateriaal  ben ik genoodzaakt kort even beschrijven hoe het aanzoek er precies uitzag.

 

We schrijven donderdagochten 25 mei 2017. In Belgie Hemelvaartsdag en een van de eerste hete dagen dat jaar. Er werd rond de dertig graden voorspeld en we hadden afgesproken met een bevriend koppel om een wandeling te maken bij wijze van voorbereiding op de dodentocht dat jaar.

Toen ik die ochtend wakker werd, merkte ik dat het vriendje niet meer naast mij lag. Wel hoorde ik gestommel in de woonkamer/keuken. Ik trok al snel de conclusie dat hij, zoals wel vaker, vergeten was brood uit de diepvries te nemen en dat nu nog probeerde recht te trekken. Ik keerde mij dan ook snel om zodat ik nog even kon soezen.

Na enige tijd vervoegde het vriendje mij terug in bed. Toen mijn maag uiteindelijk het signaal dat ik echt wel uit bed diende te komen, stonden we op.

Groot was mijn verbazing toen ik  een romantisch gedekte en rijkelijk gevulde tafel ontdekte. Geen vergeten, halfbevroren brood zoals ik vreesde maar een koninklijk ontbijt met alles erop en eraan. Naast hartig beleg, zoet beleg, koffiekoeken, sandwiches en andere lekkernijen was zelfs aan romantische details als servieten met hartjes gedacht.

Tussen al die verwennerij stonden lieflijke roze en groene doosjes met daarop in gouden letters La Durée.

De doosjes van La Durée

Nieuwsgierig ging ik op zoek naar welke macarons hij voor mij gekozen had.

Aangekomen bij een van de grotere doosjes, vond ik binnenin opnieuw doosjes. Ditmaal was er eentje dat wat uit de toon viel. Een strak wit doosje…  Ik vond het wel een beetje bizar dat een winkel als La Durée niet voldoende doosjes had en dan maar een totaal niet passend wit doosje bijvoegde. Noem mij naïef (of nog niet goed wakker) maar ik had nog steeds niets door. Toen ik het doosje echter opnam, hoorde ik naast mij de woorden: “hiervoor moet ik even anders gaan zitten”. Voor ik het goed en wel besefte zat het vriendje op zijn knie en vroeg hij of ik wilde trouwen.

Jankend als een klein kind en trillend als een riet kon ik nog net een JA uitbrengen.

Eens een beetje bekomen van de schok, wou ik graag iedereen die mij lief was inlichten. Ik begon met mijn eigen ouders, al duurde het even voor ik zonder huilen en in volzinnen kon uitbrengen dat we gingen trouwen. Nadien de schoonouders, de grootouders, de zus, de tante en de vrienden. Beetje bij beetje lukte om niet elke keer te huilen 🙂

Nu de mensen dichts bij ons persoonlijk waren ingelicht (dat vond ik zelf wel belangrijk), konden we het aan de grote klok hangen. Geen betere manier dan sociale media.

Na wat overleg, besloten we voor een luchtige aankondiging te gaan.

Aangezien de ring bij het ontbijt zat, zocht ik een artikel rond metaal en vreemde voorwerpen in eten op. Dit zouden we posten gevolgd door enkele foto’s van ons waaruit bleek dat we verloofd waren.

Het resultaat zie je hieronder

De aankondiging of facebook

Mijn gouden tip

Aangezien een aanzoek persoonlijk is, ben ik niet van plan hier even snel neer te pennen hoe het perfecte aanzoek eruit moet zien. Dit is uiteraard voor iedereen anders.

Ik kreeg echter mijn aanzoek op een – voor mij- perfecte manier. In de eerste plaats is dit aan het vriendje/mijn man zelf te danken, maar ik heb hem misschien ook een beetje geholpen.

Daarom hou ik het bij één belangrijke tip:  als je een huwelijksaanzoek naar jouw smaak wil, zorg dan dat de toekomstige weet wat dat inhoudt. Ga er niet vanuit dat hij of zij dat wel zal weten of na enkele subtiele hints zal begrijpen. Dat werkt misschien in de films en in romans maar dat is fictie…duidelijkheid is de boodschap. Voor mij werkte dat prima!

Veel succes alvast aan de vragers, voor de wachtende: volhouden, het is de moeite waard om te wachten 😉

 

Find & follow Mie on social media
« Oudere berichten

© 2019 Don't Mind Mie

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑