Don't Mind Mie

All things on my mind

Categorie: Relatie

Onze hof van Eden: Hof ter Velden

Een groot deel van je trouwdag breng je door in de feestzaal. Daarenboven is het eten, en de kwaliteit ervan, vaak één van de eerste dingen die mensen vermelden als je vraagt hoe een trouwfeest was. Dat besef en onze eigen liefde voor lekker eten, maakte dat de keuze van de zaal voor ons erg belangrijk was.

Toch ambieerden we geen van beiden om dagen en dagen zalen af te schuimen. We probeerden dan ook op basis van de info die we op het wereldwijde web vonden, een eerste selectie te vormen.

Om toekomstige trouwers wat te helpen, geef ik hieronder graag enkele van onze criteria mee.

Selectiecriteria
De ligging

Een eerste criterium waarop we selecteerden, betrof de ligging.

Mijn man zijn roots liggen in het Antwerpse nl. Boom (tja, iedereen heeft minpuntjes ;)), de mijne in Sint-Niklaas.

Onze families wonen in de hierboven genoemde gemeente en stad maar ook in Brussel en Gent.

De vrienden wonen zowat verspreid tussen de kust, limburg en de ardennen…

Kortom, genodigden zouden van alle uithoeken van België komen.

Een locatie die voor iedereen optimaal gelegen is, was dus quasi onmogelijk.  Toch zouden we het fijn vinden dat voor het gros van de mensen de zaal geen uren rijden was.

Daarenboven vond ik overnachtingsgelegenheid in de buurt ook belangrijk. Zo hoefde, wie dat niet wou, niet helemaal terug naar huis.

De sfeer

We vonden het beiden belangrijk dat de zaal paste bij hoe wij onze trouw zagen.

Het was van meet af aan duidelijk dat wij een dag wenste die in alle zijn facetten gezelligheid, romantiek en warmte uitstraalde. Dus ook qua zaal. Een cleane en strakke locatie met een minimalistisch of industrieel karakter, zou -hoe mooi deze ook kunnen zijn- dan ook niet bij onze dag passen.

De ervaringen

Ieder koppel is anders en ieder koppel heeft ook andere wensen, maar toch vond ik het belangrijk om ervaringen van anderen te lezen.

Net zoals bij elke review doe je dat uiteraard best kritisch.  Stel echter dat een aanzienlijk deel van de reviews spreekt over een te kort aan eten of onvriendelijk personeel of … dan ben ik toch geneigd te denken: “waar rook is, is vuur”

Het aanbod

Een volledig seated diner lieten we liever aan ons voorbij gaan. Of toch zeker zo een waarbij je uren en uren dineert en een belangrijk deel van de avond in beslag wordt genomen door een debat over welk van de ontelbare bestekdelen nu het juiste was voor welke gang.

Anderzijds vond ik alles in buffet ook een no go. Buffet staat in mijn hoofd toch nog wat gelijk met grootkeuken. Ik zie onmiddellijk de grote ijzeren bakken voor mij van waaruit voedsel op een bord wordt gekwakt. Dat beeld wordt steevast aangevuld met dat van eten dat er na een eerste bezoekersronde bijligt als een omgewoelde akker. In mijn visioen bestaat de vloer ten slotte uit sporen waarmee sommige gasten de weg van en naar hun plaats opnieuw kunnen traceren indien ze later op de avond minder helder zijn.

Geef toe, geen van die zaken wil je op je trouw.

Ik wou dan ook graag een mix waarbij sommige gangen in buffetvorm waren en andere aan tafel werden geserveerd.

De prijs

Niet meteen een romantisch item, maar elk koppel zal hiermee rekening (moeten) houden.

Je merkt snel dat er enorme verschillen zijn op de trouwmarkt. Voor de prijs van sommige locaties had je op andere plaatsen quasi het hele feest.

Daarnaast wensten we ook op voorhand een duidelijk beeld te hebben van wat de avond ons zou kosten. Locaties met een all in dranken formule genoten dan ook onze voorkeur.

Hof Ter Velden

Drie zalen haalden uiteindelijk de shortlist maar we hebben er slechts 1 bezocht. Dat bezoek was een schot in de roos. In die mate zelfs, dat ik (ik zou ‘we’ willen schrijven maar mijn man heeft een soort telefoonfobie, wat overigens iets typisch mannelijk blijkt te zijn) de andere afspraken afbelde met de eerlijke boodschap dat we een zaal gevonden hadden die paste bij hoe wij ons huwelijk zagen.

Die zaal was Hof ter Velden in Dendermonde (Baasrode). Hof ter Velde lag voor zo’n 80% van de genodigden op maximaal 30 minuten rijden. Daarnaast waren er maar liefst 18 B&B’s in een straal van 10 km waarvan 8 op 5 km of minder.

Eerste bezoek

Reeds van bij het eerste contact hadden we een goed gevoel.

We werden vriendelijk ontvangen voor een rondleiding en een bespreking van de mogelijke formules.

De dame in kwestie nam ruim de tijd voor ons en er werd goed naar onze wensen en vragen geluisterd. Alle mogelijkheden werden overlopen (toegegeven, het overlopen van massa’s keuzemogelijkheden wat betreft eten is niet zo aangenaam als je kampt met een buikgriep en dus vreselijk misselijk bent op dat ogenblik maar kom, dat is niet toe te schrijven aan de zaal hé ;)) en we kregen een hoop aan tips rond planning, decoratiemogelijkheden, zaalindeling,… .

Verder bood de zaal een lijst van dj’s aan waarmee zij reeds een lange en positieve geschiedenis hadden. Hierbij bestond echter geen enkele verplichting en waren we vrij een eigen dj te kiezen.

Na het eerste bezoek werd voor ons reeds duidelijk dat het onze dag was en dat Hof ter Velden en zijn team er alles aan zou doen dit ook te laten slagen.

Verdere verloop

In aanloop naar de dag zelf, hadden we nog enkele keren contact met de zaal om zaken zoals de hapjes, de menu, de decoratie,… concreet te maken.

Het viel hierbij wederom op dat het onderste uit de kan werd gehaald om aan onze wensen tegemoet te komen. Er werd proactief meegedacht en geen enkele inspanning was teveel. Zo mochten we bijvoorbeeld op vrijdag nog eens komen kijken of onze tafelschikking, de decoratie en de dansvloer naar wens waren.

Ook op de vraag of er voor onze vegetarische en lactose-intolerante gasten een alternatief was, werd zonder aarzelen positief geantwoord.

De Grote Dag zelf

Het goede gevoel dat wij reeds in aanloop naar onze trouw hadden, werd de dag zelf bewerkelijkt.

Een professioneel team zorgde er voor dat onze gasten niets te kort kwamen. Maar ook wij werden in de watten gelegd.

Dit viel al meteen op tijdens de receptie. Wij stonden dan wel de gasten te verwelkomen, maar aan eten en drinken kwamen we niets te kort. We konden gewoon lekker meegenieten van de gekozen hapjes. 

Ook aan ‘kleinere details’ werd aandacht besteed. De cadeautafel werd voor ons op orde gehouden en na de ontvangst werd alles veilig verplaatst naar binnen en opnieuw mooi uitgestald.

We hoefde ons nergens zorgen om te maken. Het team werkte erg zelfstandig waardoor wij volop konden genieten van het feest.

Je merkt duidelijk dat dit een zaak is waar ze gewend zijn trouwfeesten te verzorgen. Het was een geoliede machine maar met een zeer persoonlijke aanpak.

Zoek je dus een zaal voor jouw feest (ook andere feesten behoren tot de mogelijkheden) en ligt Hof ter Velden binnen jouw streek en budget, dan hoef je niet te twijfelen… je krijgt er waar voor je geld en je beleeft er een onvergetelijke dag.

 
Find & follow Mie on social media

Het aanzoek

 

Mijn verlovingsring

Het lijkt me logisch om bij het begin te beginnen: het aanzoek.

Geen huwelijk zonder aanzoek.

Het vriendje (toen nog 😉 ) had gedurende onze relatie  al duidelijke (subtiel is overrated en zo passé 😉 ) richtlijnen gekregen.

Timing

Zo moest hij het doen wanneer hij er zelf klaar voor was en niet omdat ik het graag wou. Ik meldde echter in één adem dat ik liever niet verrimpeld in een kleed kruip, dus dat hij ook niet moest wachten tot ik oud en versleten was. En aangezien ik op sommige dagen die staat al zeer dicht naderde, had hij dus geen zeëen van tijd.

Verder liet ik zo nu en dan eens vallen dat ik in afwachting van de big question al veel plannen in gedachten had. Als hij te lang wachtte, zou ik waarschijnlijk alles al gepland hebben en hoefde hij alleen maar op te dagen op een gekozen tijdstip en plaats. Dat maakte ik hem ook duidelijk. Ik zei het dan wel vaak gekscherend. Diep van binnen zat er een grond van waarheid in…ik zat op hete kolen.

De ring

Ook wat betreft de ring koos ik eieren voor mijn geld. Aangezien ik van plan was de rest van mijn leven met de verlovingsring aan te lopen, koos ik ervoor aan te geven wat ik wel en niet mooi vond.  Ik liet er geen twijfel over bestaan dat tijdloos, elegant en subtiel de kernwoorden waren. Verder vroeg ik hem met aandrang stil te staan bij de praktische kant van de zaak. Ik ben eenmaal niet van de voorzichtigste, dus een ring waarbij ik het risico liep beschadiging aan te richten aan het juweel zelf (denk aan een hoog opstaande steen), mezelf of kledingstukken was uit den boze.

Het aanzoek zelf

Wat betreft het aanzoek zelf, was ik mogelijks minder veeleisend (of dat vind ik zelf toch 😉 ). Ik had hem al duidelijk gemaakt dat ik geen aanzoek “en plein public” wou. Niets waarbij massa’s onbekende mensen getuige waren van ‘ons moment’. Als hij dan toch de nood voelde om anderen erbij te hebben, dan moesten dit vrienden en familie zijn. Verder hoefde het niets groots te zijn, liever gewoon iets persoonlijk en passend bij mij, bij ons, iets wat Mie uitademt. Wat dat dan juist is, dat moest hij zelf maar uitvissen.

Le moment suprême

En dat heeft hij prima gedaan.

Het moet gezegd, hij heeft er zijn tijd voor genomen, maar het was het wachten waard. Het resultaat zie je hieronder:

Zie je enkel een zwart vlak?

Dat is helemaal correct! Er is niets mis met het filmpje…

Het vriendje had namelijk alle voorbereidingen getroffen om het aanzoek te filmen. Op de dressoirkast had hij een go pro-camera verstopt die gericht stond op de “crime scene”. Een detail was hij echter uit het oog verloren: het aanzetten van de camera. Geen beeld dus, maar wel voor altijd de herinnering 😉

 

Wegens gebrek aan beeldmateriaal  ben ik genoodzaakt kort even beschrijven hoe het aanzoek er precies uitzag.

 

We schrijven donderdagochten 25 mei 2017. In Belgie Hemelvaartsdag en een van de eerste hete dagen dat jaar. Er werd rond de dertig graden voorspeld en we hadden afgesproken met een bevriend koppel om een wandeling te maken bij wijze van voorbereiding op de dodentocht dat jaar.

Toen ik die ochtend wakker werd, merkte ik dat het vriendje niet meer naast mij lag. Wel hoorde ik gestommel in de woonkamer/keuken. Ik trok al snel de conclusie dat hij, zoals wel vaker, vergeten was brood uit de diepvries te nemen en dat nu nog probeerde recht te trekken. Ik keerde mij dan ook snel om zodat ik nog even kon soezen.

Na enige tijd vervoegde het vriendje mij terug in bed. Toen mijn maag uiteindelijk het signaal dat ik echt wel uit bed diende te komen, stonden we op.

Groot was mijn verbazing toen ik  een romantisch gedekte en rijkelijk gevulde tafel ontdekte. Geen vergeten, halfbevroren brood zoals ik vreesde maar een koninklijk ontbijt met alles erop en eraan. Naast hartig beleg, zoet beleg, koffiekoeken, sandwiches en andere lekkernijen was zelfs aan romantische details als servieten met hartjes gedacht.

Tussen al die verwennerij stonden lieflijke roze en groene doosjes met daarop in gouden letters La Durée.

De doosjes van La Durée

Nieuwsgierig ging ik op zoek naar welke macarons hij voor mij gekozen had.

Aangekomen bij een van de grotere doosjes, vond ik binnenin opnieuw doosjes. Ditmaal was er eentje dat wat uit de toon viel. Een strak wit doosje…  Ik vond het wel een beetje bizar dat een winkel als La Durée niet voldoende doosjes had en dan maar een totaal niet passend wit doosje bijvoegde. Noem mij naïef (of nog niet goed wakker) maar ik had nog steeds niets door. Toen ik het doosje echter opnam, hoorde ik naast mij de woorden: “hiervoor moet ik even anders gaan zitten”. Voor ik het goed en wel besefte zat het vriendje op zijn knie en vroeg hij of ik wilde trouwen.

Jankend als een klein kind en trillend als een riet kon ik nog net een JA uitbrengen.

Eens een beetje bekomen van de schok, wou ik graag iedereen die mij lief was inlichten. Ik begon met mijn eigen ouders, al duurde het even voor ik zonder huilen en in volzinnen kon uitbrengen dat we gingen trouwen. Nadien de schoonouders, de grootouders, de zus, de tante en de vrienden. Beetje bij beetje lukte om niet elke keer te huilen 🙂

Nu de mensen dichts bij ons persoonlijk waren ingelicht (dat vond ik zelf wel belangrijk), konden we het aan de grote klok hangen. Geen betere manier dan sociale media.

Na wat overleg, besloten we voor een luchtige aankondiging te gaan.

Aangezien de ring bij het ontbijt zat, zocht ik een artikel rond metaal en vreemde voorwerpen in eten op. Dit zouden we posten gevolgd door enkele foto’s van ons waaruit bleek dat we verloofd waren.

Het resultaat zie je hieronder

De aankondiging of facebook

Mijn gouden tip

Aangezien een aanzoek persoonlijk is, ben ik niet van plan hier even snel neer te pennen hoe het perfecte aanzoek eruit moet zien. Dit is uiteraard voor iedereen anders.

Ik kreeg echter mijn aanzoek op een – voor mij- perfecte manier. In de eerste plaats is dit aan het vriendje/mijn man zelf te danken, maar ik heb hem misschien ook een beetje geholpen.

Daarom hou ik het bij één belangrijke tip:  als je een huwelijksaanzoek naar jouw smaak wil, zorg dan dat de toekomstige weet wat dat inhoudt. Ga er niet vanuit dat hij of zij dat wel zal weten of na enkele subtiele hints zal begrijpen. Dat werkt misschien in de films en in romans maar dat is fictie…duidelijkheid is de boodschap. Voor mij werkte dat prima!

Veel succes alvast aan de vragers, voor de wachtende: volhouden, het is de moeite waard om te wachten 😉

 

Find & follow Mie on social media

De dertiende

Vandaag zijn we de dertiende en dat is voor mij altijd een beetje speciaal.

Niet omdat ik bijgelovig ben. Of toch niet wat het cijfer 13 betreft, want verder ben ik zo bijgelovig al maar kan…

Ik loop immers nooit onder een ladder door en zwarte katten vind ik geen fijne beesten om tegen te komen. Kraaien zie ik liefst in even getallen. Ik trek voor elke belangrijke gebeurtenis een geluksitem, meestal (geluks)sokken, aan en ik aanroep elke heilige wanneer ik dat nodig acht en dit terwijl ik niet echt religieus ben.

In mijn studententijd maakte ik elk examen met dezelfde vulpen. Waarom? Ik was er immers van overtuigd dat die pen nog wist wat ik er voordien mee geschreven had. Die pen kende naar mijn aanvoelen dus – net al ik – de hele leerstof. Ik vertrouwde erop dat die mooie, zilverkleurige Parkerpen van mij haar kennis zou ‘vrijgeven’ indien mijn eigen brein het even liet afweten.*

Je kan ermee lachen en toegegeven, ik zou dat waarschijnlijk ook doen indien bovenstaande relaas niet over mezelf ging. Vreemd genoeg geven die rare gewoontes mij – ook vandaag nog – een soort rust en daar kan niemand iets op tegen hebben, toch? Dus ach, baat het niet dan schaadt het niet. Meer zelfs, het plaatselijke chinese restaurant is vast rijk geworden dankzij mij. Elk examen werd immers voorafgegaan door dezelfde maaltijd. 🙂

Maar voor dit weer een post wordt over een van mijn vreemde kantjes, terug naar ‘de dertiende’.

De dertiende is voor mij een beetje zoals kerstmis. Ik herdenk ook een begin, een geboorte, alleen niet die van Jezus.  (En eerlijk, ook op 25 december durf ik wel eens te vergeten dat die gebeurtenis aan de basis van het feest ligt.)

Nee, op een dertiende  vier ik het ontstaan van ‘ons’, van de relatie met mijn vriend. Onze eerste kus, de bezegeling van een heerlijke dag aan zee, vond immers plaats op een 13de. (Als bijgelovig schepsel heb ik het feit dat er die dag op de zeedijk iemand besliste het loodje te leggen, bewust verdrongen) En sindsdien is elke dertiende een beetje feest.

Versta mij niet verkeerd, we vieren uiteraard niet elke dertiende even uitgebreid. Vaak zeggen we gewoon ‘proficiat’ tegen elkaar. Al dan niet aangevuld met de woorden ‘dat je het al zo lang met mij uithoudt’.

Maar zo nu en dan krijg ik kriebels en wil ik eens iets speciaal doen.

Zo ook op vrijdag 13 december 2013.

Ik had de hele avond netjes gepland. Hij zou ‘diner & movie’ worden.

Het diner moest een zelfgemaakt driegangenmenu worden. Het mocht wat meer zijn, dus koos ik voor sushi als voorgerecht, gevolgd worden door soep en afsluitend een mooi stuk vis als hoofdgerecht.

De voorbereiding liep erg vlot.

Ik was uiteraard niet zo gek om de sushi zelf te maken dus daarvoor reed ik, net als voor de vis, naar een goede viswinkel juist over de grens met Nederland. Ik liet de vis en de sushi inpakken en op ijs leggen. Hij diende de rit terug naar Antwerpen te overleven. (Voor zover dit op een dode vis van toepassing is natuurlijk 🙂 )

Ik hou van rode soepen dus ik ging voor een tomaten-pompoensoep. Deze werd vers gemaakt. Alleen niet door mezelf, maar door mijn mama. Ik beken, maar hé, je moet eigen talent, of in dit geval het gebrek eraan, kennen.

Tegen de tijd dat mijn vriend naar huis kwam, had ik alle benodigdheden in huis en konden we echt aan het feestmenu beginnen.

Ik zette de sushi op tafel en opende de bijhorende sojasaus en wasabipasta. Het was voor ons beide de eerste maal dat we sushi aten, dus er hing een lichte spanning, een soort nieuwsgierigheid, in de lucht. Ik dopte de gekozen sushirol erg voorzichtig in de wasabipasta en bracht hem naar mijn mond. Wat ik toen voelde… een helse pijn. Mijn sinussen leken in brand te staan en ik dacht dat ik ter plekke dood zou gaan.

Gelukkig trok dit gevoel weer net zo snel weg als dat het gekomen was. Vermoedelijk was ik toch iets te gul geweest met dat groene goedje. Uit veiligheidsoverwegingen liet ik de sushi maar voor wat het was, er was immers nog soep.

Op naar gang 2 dus. Ik warmde de verse soep op en versierde ze met de nodige garnituur. Samen met de voorziene grisini smaakte de soep uitstekend. Na een valse start leek alles weer te lopen als gepland…

Helaas pindakaas…

Ik besloot de vis en de groentjes te stomen. Twee vliegen in een klap: goed voor de gezondheid en ik kon de nieuwe stoomoven uittesten. Met de handleiding in de aanslag legde ik alle ingrediënten op de juiste platen en gaf ik de oven het startsein. Na het doorlopen van de voorgeschreven tijd dresseerde ik de borden.

Al bij de eerste hap bleken de aardappelen wat uitgedroogd en verschompeld te zijn. De wortelen waren dan weer ‘beetgaar’, met helaas veel beet en weinig gaar.

De vis had gelukkig een perfecte cuisson: niet te droog maar ook niet rauw meer.

Alleen… het gevraagde stukje filet zat vol met graten, er waren vreemde vellen, een soort slijmerige slingers,  te bespeuren en het smaakte hoegenaamd niet lekker. Mijn smaakpapillen en hersens schreeuwden het dan ook uit: “Stop direct met het verorberen van dit stukje gif”.

Ik besloot te luisteren en drong er bij mijn vriend op aan mij te volgen. Na een overtuigende redevoering van mijn kant, gaf hij zich gewonnen.

Ik kieperde het  hoofdgerecht integraal in de vuilbak.

Om de avond nog een beetje te redden, en om toch meer dan soep alleen binnen te hebben, diste ik de rest van het brood van die dag op. Ik viste mijn geliefde nutella uit de kast en het hoofdgerecht 2.0 werd: boterhammen met choco… uitermate feestelijk en helemaal niet doordeweeks 🙂

Alsof het nog niet erg genoeg was dat mijn geplande menu uiteindelijk werd herleid tot soep en boterhammen met choco, wachtte twee weken later, net voor kerst, nog een andere verrassing.

Ik werd vriendelijk, doch met aandrang, verzocht om het bal van de politie sponseren voor een bedrag van 50 EUR (of waar boetegeld ook naartoe gaat 🙂 ).

In de overtuiging dat het om een vergissing ging, belde ik naar de organisatie in kwestie. Ik legde geduldig uit dat ik de mij gevraagde bijdrage niet kon leveren. Ik bevond mij op het ogenblik van hun geldinzamelactie immers nog thuis. Mijn gsm liet mij toe dit met zekerheid te stellen. Ik had net voor mijn vertrek mijn vriend gebeld en de registratie van dat gesprek stond op hetzelfde uur als waarop ik zou ‘ingestemd’ hebben met een donatie aan hun activiteiten.

De vrouw aan de andere kant zag onmiddellijk waar het schoentje wrong, niemand kan op twee plaatsen tegelijk te zijn. Ze was bereid een diepgaand onderzoek te verrichten. Ze diende echter nog één iets te weten alvorens ze van start kon gaan: had ik het over de boete met referentienummer X of met nummer Y.

Wat volgde was een lange stilte… van mijn kant. Geleidelijk drong het tot mij door…

Ik had dat gesprek weldegelijk thuis gevoerd maar ik had over het hoofd gezien dat de klok op mijn GSM  20 minuten voor staat..

Ik ben de inzamelactie dus weldegelijk voorbijgereden en aangezien ik oprecht dacht dat ik op het desbetreffende stuk weg 70 mocht (i.p.v. 50), moet ik met eenzelfde gezwinde snelheid terug gekeerd zijn… twee voor de prijs van één want de blauwe vrienden kampeerde  ondertussen aan de andere kant van de straat en ronselde aldaar donaties.

Nu ja, ik troost mij met de gedachte dat ik op deze manier in 2013 een goed doel extra en dit voor een bedrag van 100 EUR gesponsord heb.

En als je dacht dat ik in onze relatie de enige ben die de viering van onze dertiende in het honderd kan doen lopen, moet ik je terechtwijzen. Mijn vriend is er in geslaagd om in een periode van 2,5 jaar (en dus 30 x een ’13de’) drie maal in de kliniek te belanden en 3 maal op reis te zijn, zonder mij wel te verstaan.

Je zou van minder bijgelovig worden, toch wat (een vrijdag) de 13de betreft. Maar met een gemiddelde van ongeveer 23 op 30 goed gevierde dertiende’s,  is dat toch nog een dikke onderscheiding en, niet onbelangrijk, ik heb na vrijdag 13 december 2013 ook enkele zaken heb geleerd:

  1.  Met voldoende wasabi kan je iemand vermoorden, of op z’n minst martelen. (Nog een geluk dat de hedendaagse terreurbewegingen niet uit Azië komen)
  2. Probeer nooit een nieuw keukentoestel uit als je wil uitpakken met een heerlijk diner.
  3. Boterhammen met choco smaken altijd.

*Je nu niet onmiddellijk een afspraak bij een psychiater te regelen voor mij. Ik besef ten volle dat het stom bijgeloof is en dat sokken en pennen geen “magische” krachten hebben.

Find & follow Mie on social media

© 2019 Don't Mind Mie

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑