Don't Mind Mie

All things on my mind

Categorie: Nostalgie

IS ‘T NOG VER…? Vijf ‘ouderwetse’ denkspelletjes voor onderweg.

Enkele dagen geleden kreeg ik van een vriendin een Whatsapp met een foto. Bij de foto stond de melding dat ze met het gezin in de file stonden en dat de kinderen aan het jengelen waren op de achterbank.

Is 't nog ver

(Foto:https://www.divosa.nl/agenda/het-nog-verhttps://www.divosa.nl/agenda/het-nog-ver)

 

Ik kreeg spontaan een flashback…

Denkspelletjes voor onderweg

Het klopt dat ik geen kinderen heb. De situatie vanuit het ouder-perspectief kan ik mij dus enkel inbeelden. De andere kant daarentegen…ik ben ooit kind geweest. Zelfs in een niet zó ver verleden. Of misschien toch…de dieren spraken al niet meer, maar technologische snufjes als een draagbare DVD of een tablet moesten wel nog uitgevonden worden.

Ik kan mij de lange autoritten tijdens de zomervakantie, vol spanning op weg naar een “verre” bestemming (in een kinderhoofd is Zwitserland heel ver en zelfs een beetje exotisch) nog goed herinneren.

Qua afleiding hadden we muziek…al was de keuze beperkt. We schrijven immers het pre-studio100 tijdperk en helemaal in het begin zelfs de pre-CD periode. Mijn ouders, of vooral mijn vader, hanteerde het principe: “de bestuurder kiest”. Goed gezien als je weet dat hij altijd reed.

Concreet hadden we dus Radio 2 tot de verbinding wegviel (ergens kort voorbij Brussel) en vervolgens Boudewijn de Groot, Rob de Nijs, Ann Christy of heel soms Simon & Garfunkel…als we geluk hadden. Hadden we pech, dan werd het Santana…

Ik krijg tot op heden nog de neiging om uit een auto te springen, ook al rijdt die, wanneer ik terugdenk aan die jankende gitaarsolo’s van 7 minuten of meer. Nee, sorry, hier geen Santana-fan…

Maar gelukkig hadden we naast muziek ook mama bij. Die was heel goed in het entertainen van kinderen op de achterbank.

Een heel arsenaal aan “denkspelletjes” haalde ze boven. Voor vele had je niets nodig, voor andere enkel pen en papier.

De uren vlogen voorbij en voor we het wisten, doemde de eerste bergen op.

Dat was dan ook meteen de tip die ik aan de vriendin in kwestie per kerend Whatsappbericht gaf: “Speel wat denkspelletjes”

Uiteraard zijn alle ouders creatief in het entertainen van hun kroost, maar voor wie het spoor even bijster is, deel ik graag de spelletjes die wij speelden*. Misschien kende je ze al, misschien geven ze je inspiratie.

Beginnen doen we met mijn favoriet.

Mama’s Pim Pam Pet genius edition reisvariant

Benodigdheden

Pen & papier (het was de jaren 90 he) en minimaal 2 spelers.

Voorbereiding

Maak een aantal kolommen naar keuze. Kies samen of elk om beurt voor elke kolom een categorie. Voorbeelden hier zijn: meisjesnaam, jongensnaam, bloem, land, gerecht, dier, automerk- of model, drank!… Je kan echt heel breed gaan dus laat je creativiteit de vrije loop.

Start

Op aangeven van een speler 1, start speler 2 met in stilte het alfabet op te zeggen Dit tot speler 1 (of gelijk welke andere speler behalve de ‘opzegger’) stop zegt. De letter waarbij de oplegger gekomen is, wordt de letter waarmee gespeeld wordt.

Verloop van het spel

Met de uitgekomen letter moet in elke categorie een antwoord gevonden worden. Had je dus een categorie meisjesnaam en is de letter M. Dan kan je vb Mie noteren.

Je kan dit doen gedurende een opgegeven tijd vb. 5 min of tot de eerste die alle kolommen heeft ingevuld, stop roept.

Vervolgens ga je de antwoorden per kolom overlopen.

Punten

Ook hier twee mogelijkheden.

De ‘eenvoudigste’ houdt in dat je per goed antwoord 1 punt krijgt.

Je kan er echter ook voor kiezen om aan goede antwoorden 1 punt te geven en -indien het een uniek antwoord betreft (dus geen andere medespeler heeft dit antwoord)- kan je er 2 geven

Hoe lang zijn de kinderen beziggehouden

Je kan afspreken om dit x beurten te spelen, of tot wanneer iemand x punten heeft of gewoon een afgesproken aantal minuten….daar ben je vrij in…. rekeninghoudend met je eigen ‘verzadigingsniveau’ 😉

Vervolgens de klassieker.

Wie of wat is het? reisvariant

Benodigheden

Minimaal 2 spelers

Voorbereiding

Geen

Start

Speler 1 kiest een persoon, voorwerp, gerecht,… dat de andere spelers moeten raden.

Tip: indien een van de spelers een notoir valsspelers is, kan je ervoor kiezen het item op te schrijven.

Verloop van het spel

Elke speler stelt om de beurt een ja/ nee-vraag aan speler 1, met als doel te raden wie of wat speler 1 in gedachten heeft.

Punten

Hier kan je ook weer zelf iets bedenken. Je kan zonder punten werken of bijvoorbeeld tellen hoeveel vragen nodig waren om tot het antwoord te komen. Het doel is dan uiteraard zo weinig mogelijk punten te hebben.

Hoe lang kan je de kinderen bezighouden

Again…that’s up to you. Spreek je af om het een bepaalde tijd te spelen, of tot iemand (de verliezer in dit geval) X aantal punten heeft of kies je ervoor om elke speler X aantal maal iets te laten bedenken.

Tenslotte nog enkele gekende

Woordslang

Benodigdheden

Minimaal 2 spelers

Voorbereiding

Geen

Start

Kies een thema waarrond gespeeld wordt vb. dieren, namen,…

Verloop van het spel

Speler 1 begint met een woord dat in de gekozen categorie hoort. Speler 2 geeft vervolgens een woord dat begin met de laatste letter van speler 1’s woord.

(Kleine anekdote: toen ik het vriendje net kende, stelde ik tijdens een autorit voor om woordslang met dieren te spelen. Ik ging er vanuit dat hij het opzet kende. Niet dus…ik zei hond en hij heel overtuigd kat. Hij was dan ook verontwaardigd dat ik uitriep dat zijn antwoord niet klopte. “Dat is toch een dier”, argumenteerde hij. Ik heb hem dus even het idee van het spel uitgelegd…sindsdien verloopt het vlekkeloos)

Punten

Wie als laatste overblijft wint

Hoe lang kan je de kinderen bezighouden

Hiermee ga je geen uren vullen, maar het is een leuk tussendoortje.

Wie ziet eerst…

Benodigdheden

Minimaal 2 spelers

Voorbereiding

Geen

Start

Kies het te spotten voorwerp.

Verloop van het spel

De deelnemers proberen om als eerste het gekozen voorwerp te spotten.

Punten

Wie als eerste het gekozen item ziet, wint.

Hoe lang hou je de kinderen ermee bezig

Dit hangt af van het gekozen voorwerp. Daarmee bepaal je de moeilijkheidsgraad en duur. Je kan bevoordeeld om het eerst een auto met Poolse nummerplaat (uiteraard niet als je vakantie in Polen is ;)) proberen zien. Maar je kan ook kiezen voor een Moldavische nummerplaat…. Je kan als voorwerp een gele auto kiezen maar ook een rode met witte bollen…

En als laatste nog een echt oerklassiek denkspel

Ik ga op reis en ik neem mee

Benodigdheden

Minimaal 2 spelers

Voorbereiding

Geen

Start

Speler 1 zegt ‘ ik ga op reis en ik neem mee…’ en vult dit aan met een voorwerp.

Verloop van het spel

De volgende speler herhaalt de zin en vervolgens alle voorgaande gekozen voorwerpen in de juiste volgorde. Op het einde voegt hij er een eigen voorwerp aan toe. Dit tot iemand in de fout gaat door de volgorde verkeerd te hebben of de rij niet te kunnen maken.

Punten

Wie laatst overblijft wint

Hoe lang hou je de kinderen bezig

Dat hangt af van hoe lang ze kunnen onthouden 🙂

Je zou ervan versteld staan hoe leuk kinderen deze eenvoudige spelletjes vinden. Tegelijk zijn ze ook goed voor het stimuleren van het denkvermogen en de reis wordt er aangenamer mee… triple win dus.

Laat gerust weten of je de tips tijdens jullie vakantie gebruikt het en wat het resultaat was. Ik wens jullie alvast een fijne vakantie en een stressloze tijd 😉

*Aangezien we ze nooit echt namen gaven, heb ik ze voor de gelegenheid even zelf bedacht

Find & follow Mie on social media

TGIF: Thank God is it’s Friday!

Het is al even geleden dat ik nog een post op de wereld heb losgelaten.

Maar… hou je vast … ‘daar is em, daar is em…’ (Bedankt Rik De Saedeleer voor deze gevleugelde en steeds bruikbare woorden)

Vanwaar die plotse stilte na een periode van intensief bloggen?

Ik had natuurlijk graag bekend gemaakt dat mijn kostbare tijd volledig werd opgeslokt door mijn onmisbare aanwezigheid bij vredesonderhandelingen in het Midden-Oosten. Ik had ook graag een tipje van de sluier gelicht omtrent mijn aandeel in een doorbraak bij het zoeken naar een remedie tegen een vreselijke, doch nog steeds ongeneeslijke, ziekte.

Helaas… daarover mag ik nog niets communiceren.

Ook over de wereldschokkende technologie die aan mijn brein ontsproot en weldra de wereld, zoals we die kennen, voor altijd zal veranderen, zwoer ik geheimhouding.

Je zal dus genoegen moeten nemen met de uitleg die volgt.

Het is momenteel extreem druk in mijn leven. Het combineren van het werk, de hobby’s, een –evenwel kinderloos – huishouden, een sociaal leven en de sessie bij de kinesist (drie maal per week inclusief dagelijks huiswerk) slorpt niet alleen tijd, maar ook energie op. Dit maakt dat ik vaak tegen tien uur uitgeteld in de zetel lig.

En dat is dan nog op de goede dagen…

En hoe graag ik hier wil zeggen dat ik een loopje met de werkelijkheid neem, bovenstaand relaas is de gruwelijk harde waarheid. Onderuitgezakt, ogen net niet volledig gesloten, mond iet wat open gezakt en zo nu en dan een kleine druppel speeksel in mijn mondhoek die vecht tegen de zwaartekracht… in die o zo gekende -en vaak bespotte- slaappositie ben ik de laatste weken meermaals in de zetel teruggevonden door mijn vriend.

Toch is de drukte niet de enige reden. Deze post stond al enkele dagen klaar, maar ik wachtte op vandaag, op vrijdag .

 

Waarom?

Omdat de post over vrijdag gaat…niet specifiek deze vrijdag maar over elke, doordeweekse vrijdag. Want vergis je niet, vrijdag heeft erg veel te bieden. Op het eerste zicht is hij als alle andere dagen, maar dat is slechts schijn. Er schuilt een ongekende gelaagdheid in vrijdag.

Je hebt het misschien al door, maar vrijdag is echt mijn favoriete dag van de week.

Let op, ik wil de andere dagen geenszins oneer aandoen. Elke dag heeft het potentieel in zich om “een goede dag” te zijn. Vaak is dit echter gekoppeld aan de activiteit waarmee de dag gevuld is. Vrijdag heeft dat tikje meer. Zelfs ontbloot van alle activiteiten lost vrijdag keer op keer de verwachting in.

Ik kan dan ook niet anders dan zeggen: I’m in love with friday.

(“Friday i’m in love” gaat overigens ook op. Al ben ik ook op andere dagen “in love”.)

Het begint al voor mij al ‘s ochtend.

Aangezien ik als doorsnee werknemer van maandag tot en met vrijdag werk, is vrijdag de laatste werkdag van de week. Het idee dat ik na alweer dagen van hard labeur (enige overdrijving is mij totaal vreemd 😉 ) mag uitrusten, geeft mij vleugels om door die laatste uren voor het weekend te fladderen.

Na die vermoeiende laatste dag, waarin ik alles gegeven heb en de laatste druppel energie ten behoeve van de maatschappij uit mijn tengere lijf geperst heb, is het gevoel dat ik daags nadien geen vreselijk irritant gepiep, gefluit, gezang of enig andere melodie -die vaak de mooiste dromen uiteen doet spatten- hoeft te aanhoren, een van de meest gelukzalige gevoelens, wat mij betreft.

En alsof dat nog niet genoeg is, heeft vrijdag nog enkele andere troeven.

Zo zijn er bijvoorbeeld weinig tandartsen die op vrijdag werken. Geen marteling dus.*

Verder vindt niemand het vreemd dat je op vrijdag ongezond eet. Denk aan pizza, frietjes,… Op andere dagen word je al snel aanzien als “te lui om te koken” maar op vrijdag heet dit gedrag: “het weekend goed inzetten”

Er mort ook niemand wanneer je op vrijdag chips eet voor tv. Doe je dat op enige andere weekdag, loop je het risico dat iemand zich luidop afvraagt of je niet te veel snoept. Maar op vrijdag valt dit onder “vrijdagse gezelligheid”.

Al moet ik eerlijk bekennen dat ik tot voor kort eerder een haat-liefde verhouding had met vrijdag.

Toen ik nog thuis woonde, betekende vrijdag immers ook, naast alle goeds hierboven, dat ik weer werd onderworpen aan een mentale kwelling en dit gedurende om en bij de 90 minuten…

Dat is namelijk de duur van de Engelse politiereeksen die sinds mensenheugenis op vrijdagavond op één of Canvas uitgezonden worden.

God wat verfoei ik die series.

Midsomer Murder, Inspector Morse, Lewis,… de hele mikmak.

Mijn vader vond deze reeksen, in tegenstelling tot mij, echter geweldig en dus stonden deze steevast op een vrijdagse televisieavond geprogrammeerd. Geen discussie mogelijk.

Tijdens mijn pubertijd ondernam ik met de regelmaat van de klok nog wel een poging tot opstand. Soms was dit een passief of stilzwijgend verzet (lees: mokken), soms ging ik eerder over tot actie. Ik haalde dan onverwachts uit naar de zapper, ik ging ostentatief door het programma heen praten of ik ontkende staalhard dat er een dergelijke reeks op tv was. (In een pre-internet tijdperk was het hiervoor vaak voldoende de zapper te gijzelen en de tv-gids te doen verdwijnen.)

Ik weet niet of het kwam doordat ik in bijna 100% van de gevallen mijn meerdere in mijn vader diende te erkennen of omdat ik ouder en wijzer werd, maar langzaam aan staakte ik elke poging tot verzet….

Sindsdien onderging ik gedwee mijn lot…

Tot nu dus, want sinds ik samenwoon gaat de tv op vrijdag niet op één of Canvas maar wordt er gezocht naar een leuke film of een ontspannend entertainment programma in de genre van K3 zoekt K3.

En zo is met samenwonen ook meteen het laatste zwarte randje aan mijn vrijdag verdwenen en voel ik enkel liefde voor vrijdag.

Toch wil ik van de gelegenheid gebruik maken om mijn moeder een hart onder de riem te steken. Ik ben dan wel ontsnapt aan deze kwelling, naar verluidt is mijn moeder nog steeds slachtoffer. Al vervult zij ook in dit geval haar rol van goede echtgenote met verve…

Ik vraag jullie dus om vanaf nu dubbel hard  van vrijdag te genieten, voor zij die dit niet kunnen.

*Volledigheidshalve merk ik op dat een kinesist wel op vrijdag werkt, of althans de mijne…

Find & follow Mie on social media

Wereld Dierendag

Wereld dierendag

Je kon er vandaag op sociale media moeilijk naast kijken. Ook radio en televisie spelen er al dagen op in. Vier oktober is, zoals elk jaar, Wereld Dierendag. Over de hele wereld besteden eigenaars van dieren vandaag extra aandacht aan hun trouwe vier-, zes-, acht- of duizendpotige vrienden.

Nu, als je ’t mij vraagt,  is zo’n dag overbodig. Niet omdat ik dieren geen eigen dag gun of omdat ze geen eigen dag verdienen. Ik meen echter dat een huisdier elke dag aandacht verdient, eerder dan één keer per jaar. (Dat geldt overigens ook voor Valentijn en het lief, de man, de vrouw,… van wie je houdt. Maar dat is misschien eerder stof voor een latere post.)

Uiteindelijk kan het nooit kwaad om je huisdier eens extra te vertroetelen, dus ik neem vrede met “Wereld Dierendag” als fenomeen.

Zelf heb ik geen huisdieren. Tenzij je mijn vriend als huisdier zou aanzien.

En nu ik er over nadenk, zie ik plots ook enige gelijkenis. Wanneer ik na een werkdag thuis kom, begroet hij mij steeds liefdevol en enthousiast. ’s Avonds , in de zetel, vleit hij zich teder tegen mij aan. Ik weet ook zeker dat hij mij, en al wie hem dierbaar is, zou bewaken en beschermen met zijn eigen leven. Daarnaast laat hij, door zijn milde vorm van haaruitval, doorheen het hele huis haartjes achter. Ten slotte  maakt hij van tijd tot tijd maakt zoveel rommel, dat het lijkt alsof er een oorlog is uitgevochten in ons “nestje”.

Toch gedraagt hij zich het merendeel van de tijd beter dan de gemiddelde hond of kat. 😉 En al kan ik wel duizend redenen bedenken om hem vandaag extra te vertroetelen, Wereld Dierendag hoort daar niet bij.

Ook Netty, Vic en Melody* zijn bezwaarlijk huisdieren te noemen. Ze hebben dan wel een namen en ze krijgen het onderhoud dat ze verdienen,  toch blijven het in de eerste plaats voorwerpen.

De enigen die mogelijks als mijn huisdieren in aanmerking komen, zijn  de indringers in huis, zoals spinnen en huisstofmijten. Maar hun aanwezigheid probeer ik bewust te verdringen of  te ontkennen. Ik ga ze dan ook geenszins vieren, niet vandaag en niet op een andere dag (tenzij misschien Wereld Verdelgingsdag ofzo 🙂 ). Of ze moesten alsnog beslissen massaal de aftocht te blazen, dan zal ik de eerste zijn om een afscheidsfeest te geven.

Dat ik geen huisdieren heb, en  dus geen Wereld Dierendag vier, betekent natuurlijk niet dat deze dag bij mij geen gevoelens naar boven brengt.

Once upon a time…

Allereerst maakt de dag mij nostalgisch.

In de lagere school werd er steevast aandacht aan deze dag geschonken. Elke leerling mocht zijn of haar huisdier meebrengen, op voorwaarde dat het haalbaar was. Paarden en koeien werden niet toegelaten. Voor olifanten, giraffen en leeuwen is bij mijn weten nooit de vraag gesteld. Al heb ik een sterk vermoeden dat de directie daar niet mee ingestemd zou hebben. Verder kon alles. Gelukkig waren amfibieën en reptielen nog niet zo populair, dus vaak bleef het bij vissen, vogels, konijnen, hamsters, honden en katten.

Je kon er overigens je geld op verwedden dat er dieren hun uitwerpselen achterlieten omdat ze blij of juist gestresseerd waren. En steevast liet er iemand een dier uit zijn handen ontsnappen, waardoor de hele klas een klopjacht op het dier in kwestie moest houden.

Waarom precies weet ik niet, maar toch keek ik op een of andere manier wel uit naar het bezoek van de diverse dieren in de klas.  Elke Wereld Dierendag denk ik dan ook met enige weemoed terug aan deze momenten.

Daarnaast roept de dag ook een gevoel van ‘onbegrip’ op.

Voor mij blijft een dier altijd een dier. Hoeveel liefde het ook geeft. Hoe groot de gelijkenis met de mens soms is. Er zijn fundamentele verschillen.

Zo steekt een doorsnee persoon zijn neus niet overal in (toch niet letterlijk).  Een normaal mens likt, eens een bepaalde leeftijd voorbij, niet aan alles wat hij of zij tegenkomt.  Honden en katten doen dit wel. Vuilnis, dode dieren, uitwerpselen,…je kan het zo walgelijk niet bedenken of er wordt aan gesnuffeld, gelikt, ….

Vandaag vraag ik mij dan ook, meer nog dan op andere momenten, af waarom mensen hun hond of kat aan hun gezicht laten likken?

Ik kan er met de beste wil van de wereld niet bij dat je een dier, aan wiens tong en neus bovengenoemde smerigheid hangt, toestaat je gezicht met diezelfde neus en tong aan te raken. (Ook pak weg een ijsje delen is in dit kader overigens ‘not done’ voor mij)

En het is natuurlijk enkel mijn mening, maar wat mij betreft kan je evengoed al die smerigheid recht op je gezicht aanbrengen.Ik zie geen verschil.

Ik mag Wereld Dierendag dan wel omarmd hebben, de gewoonte om je gezicht te laten likken door een hond of kat zal en wil ik nooit begrijpen en aanvaarden. Maar ieder doet uiteindelijk wat hij wil…

Dit gezegd zijnde, ga ik mijn ‘beest’ nog wat aandacht geven. Voor iedereen nog een fijne Wereld Dierendag, welk dier je ook mag vieren 🙂

* Voor wie het nu in Keulen hoort donderen, zie oude post ‘Old habits die hard’

Find & follow Mie on social media

Old habbits die hard

De mogelijkheid bestaat dat je na het lezen van deze post denkt dat ik niet helemaal spoor, maar ik waag het erop en neem het risico dat ook jij vindt dat een beetje gek zijn wel oké is.

Persoonlijk vind ik dat iedereen recht heeft op zijn “afwijking” (of meer dan één, we kijken niet op eentje meer of minder 🙂 ). Mensen die mij kennen, hebben mij deze leuze waarschijnlijk al meer dan eens horen uitspreken.

Versta mij niet verkeerd, ik heb het over kleine gekheden of zoals ze in Antwerpen zeggen: “de hoek die eraf is”. Sommige afwijkingen die uitmonden in illegale of verderfelijke praktijken, zijn uiteraard niet goed te praten.

Maar voor deze post doorslaat naar een diep filosofische tekst, terug naar wat ik eigenlijk wil vertellen: “Mijn naam is Mie en ik geef namen…aan nutsvoorwerpen”.*

Al van in mijn kindertijd

Als kind al gaf ik al mijn knuffels en speelgoedfiguurtjes een naam. En dan bedoel ik ook wel echt allemaal. Alle playmobilfiguurtjes werden één voor één, als was ik een ambtenaar van de burgerlijke stad, gelabeld met een naamstickertje op hun rug. Hetzelfde procedé vond plaats voor de ‘my little pony’s’.

Ook elke knuffeldier waarvan ik “knuffelmama” werd, kreeg zijn eigen, passende naam. Zo noemde ik mijn twee clowns toepasselijk “de clo’kes” . Niet echt onmiddellijk een toonbeeld van geniale naamgeving, maar hé, ik was ook maar een kind.

Ik ben die kindertijd ondertussen al ver voorbij. Toch moet ik opbiechten dat ik het geven van namen nooit helemaal heb afgeleerd. Het gebeurt alleen niet meer op dezelfde omvangrijke schaal als voorheen. Daarenboven ben ik geëvolueerd van knuffels en speelgoed naar huishoudtoestellen en de plant.

Het blijkt gewoon sterker dan mezelf te zijn. Toen ik van mijn zus een ficus kreeg, werd deze Vic gedoopt. Mijn robotstofzuiger van het merk Neato kreeg de naam Netty mee en onze koffiezet… Melody.

Uiteraard begrijp je onmiddellijk vanwaar mijn uitermate vindingrijke geest Vic en Netty haalde, maar Melody vraagt toelichting. Maar maak je geen illusies, het is jammer genoeg geen geniale uitspatting geweest. Er zit al evenmin een diepe, onderliggende betekenis achter. Het ding produceert helaas geen prachtige muziek of hemelse melodieën bij het maken van een tas koffie. Het is gewoon de naam van het model en dit stond in gigantische letters  op de doos.

Onder het mom: “als je bezig bent, moet je bezig blijven”, kan ik  maar beter volledig open kaart spelen.

Ook wanneer een toestel geen naam heeft, knoop ik er soms een gesprek mee aan. Al is een gesprek misschien wat overdreven. Blijkt de computer niet te functioneren naar behoren, dan moedig ik hem aan. Werkt de zapper niet, dan spreek ik hem berispend toe. De voorbeelden zijn eindeloos.

Niet zonder gevaar

En hoewel dit allemaal onschuldig is, wil ik toch iedereen waarschuwen.

Wanneer je een verwijt naar een toestel slingert, zorg er dan om de liefde Gods voor dat er niemand maar dan ook echt niemand (en al zeker je schoonmoeder niet) kan denken dat je het tegen hem of haar hebt….

Zoals je uit de vorige post kon afleiden, heb ik erg veel geluk met mijn schoonouders.** Toen ik echter vorig jaar samen met mijn schoonmoeder in de keuken stond, raakte ik geïrriteerd door mijn oven. Die bleef immers onophoudelijk piepen om aan te geven dat hij op temperatuur was terwijl ik nog niet klaar was met mijn bereiding. Toen ik zelf mijn kookpunt bereikte, gaf ik de oven met de gevleugelde woorden “stop met zagen” een veeg uit de pan. Helaas, op dat ogenblik besloot mijn schoonmoeder nog een laatste keukentip te geven.

Het leek dan ook of ik bovenstaand bevel naar haar hoofd slingerde. Sneller dan mijn eigen schaduw probeerde ik de situatie te verduidelijken om mij nadien te verliezen in excuses.

Ik heb toch nog enige tijd verveeld gezeten met de situatie maar mijn schoonmoeder, schoonvader en vriend die vonden het vooral hilarisch.

Sinds die dag probeer ik, ondanks dit happy end, wat meer te denken voor ik praat, al is de weg nog lang en ken ik regelmatig een terugval

*Gelukkig blijk ik niet alleen te zijn en er is een goede uitleg voor. Dit lees je o.a. Amayzine en op Famme

**Voor alle duidelijkheid, mijn vriend heeft ook veel geluk met zijn schoonouders, al zeg ik het zelf 🙂

Find & follow Mie on social media

© 2019 Don't Mind Mie

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑