Don't Mind Mie

All things on my mind

Categorie: Gezondheid

Het belang van Rode Neuzen Dag

Is er een betere dag dan Rode Neuzen Dag om open het volgende verhaal op papier te zetten? Ik dacht het niet…

In wat volgt, neem ik jullie ‘graag’ mee terug in de tijd. Naar mijn kinder- en jeugdjaren.

Hoewel ik het geluk had op te groeien in een warm en liefdevol nest en alles had om gelukkig te zijn, was die periode toch niet geheel zorgeloos. In een vorige post las je al dat ik in deze periode kampte met enkele psychische moeilijkheden.

We kenden echter nog geen initiatieven als rode neuzendag. Psychische obstakels werden niet open besproken. Integendeel, ze werden gehuld in een sfeer van taboe met een strik van schaamte errond. Dit maakte dat je ze liefst zo ver mogelijk wegstopte. Je sprak er niet over en hulp zoeken was al helemaal uit den boze. Het voelde immers als een stigma.

Was mentale gezondheid toen meer onder de aandacht gebracht, durfde ik misschien sneller eerlijk opbiechten wat mij kwelde.

Had ik toen de moed gehad openlijk te spreken over mijn demonen, kon wat volgt vermoedelijk gereduceerd worden tot “ik had als kind een angstoornis maar door snelle hulpverlening heeft dit mijn jeugd en latere leven niet verder beïnvloed”.

Maar het is nu anders…

Van eten kan je doodgaan

Ik was 6. Het was een doodgewone dag. Zoals steeds werden mijn zus en ik na een schooldag hartelijk ontvangen thuis. We kregen iets te eten en te drinken en er werd ons de ruimte geboden om over onze dag te praten.

Mijn zus vertelde  over wat ze die dag geleerd had.

Ze hadden de spijsvertering onder de loep genomen (op die leeftijd nog niet letterlijk ;)). Verwonderd door het ingenieuze systeem, legde ze haarfijn uit hoe het hele systeem van voedsel tot ‘eindproduct’ in zijn werk ging. Ze vermeldde  ook kort, als een voetnoot, een kleine bug in dat geniale systeem: wie zich verslikt, loopt immers risico op verstikking omdat het eten dan in de luchtpijp terecht kan komen.

En dat was het dan…

Die onschuldige weergave van feiten, deed bij mij de panische angst voor de dood te  toeslaan. Een angst waarvan ik tot dan niet wist dat die er was. Het moet zich jaren schuil gehouden hebben in de diepste krochten van mijn gedachten. Nu nam het echter sneller dan het licht alles over, mijn hele doen en laten .

Mijn hersens gooide alle nuances overboord. Ik hoorde enkel: “van eten kan je doodgaan”.

En de dood, dat wou ik ten alle tijden vermijden.

In een milliseconde gingen mijn kinderhersenen over op een  survivalmode. Vanuit een soort risicobeperkende houding besloot ik de kans op sterven door voedsel te minimaliseren dus IK STOPTE MET ETEN.

Ik werd in no time bedreven  in het verdoezelen dat ik geen voedsel doorslikte. Ik bewaarde porties achter mijn kaken om deze nadien uit te spuwen en verdoezelde eten waar ik kon. Het duurde dus nog even voor iemand doorhad waarmee ik bezig was.

Uiteindelijk merkte mijn ouders het gedrag op. Uit alle macht hebben ze geprobeerd te achterhalen wat er scheelde. Ik hield koppig en zo lang mogelijk de lippen stijf op elkaar. Geen denken dat ik hen een inkijk zou geven in mijn angst. Toch bleven ze onvermoeibaar doorgaan en gingen ze het gevecht met een voor hen onbekende vijand aan. Uiteindelijk, na een eerste periode van totale stop, liet ik mij overtuigen om lopend voedsel als soep en yoghurt naar binnen te werken. Al ging dat aan een tergend traag tempo.

Ik besef nu dat het hen tot wanhoop moet gedreven hebben maar mijn overtuiging dat ik van eten zou sterven was zo sterk.

En hier vervagen de herinneringen…

Ik weet niet meer precies hoe en waarom, maar ik vermoed dat ik uiteindelijk inzag dat ook niet eten tot de dood kon leiden.

Ik begon dus samen met mama, papa en mijn zus aan een langzame weg terug te timmeren.

Bacteriën zijn de boosdoeners

Een lange tijd ging het goed… helaas bleek  mijn panische angst niet geheel verdwenen. Jaren later zag hij opnieuw de kans om toe te slaan en mijn leven te gaan beheersen.

Ditmaal vanuit een andere optiek.

Net als ik, was ook de angst geëvolueerd. Voedsel was niet meer de boosdoener maar bacteriën.

In mijn beleving waren die kleine, onzichtbare dingen de vijand.  Ze konden immers  een heel lichaam ten val brengen en een mens verwoesten. Blootstelling eraan diende dus met alle mogelijke middelen vermeden te worden.

Om enig doemscenario te vermijden, legde ik mezelf  een heel arsenaal aan handelingen op. Ik raakte deurklinken enkel met mijn mouw aan, ik waste mijn handen zo vaak mogelijk, ik at niet de delen van mijn boterham die ik had vastgehouden, …

Dit gedrag bood mij een vorm van zekerheid. Het gaf een houvast. Het zorgde voor een gevoel van controle.

Hoewel de smetvrees en OCD, toen ze piekten, behoorlijk belemmerend waren, zocht  ik wederom  geen hulp.

Ik was ondertussen een onzekere puber. Onder andere mijn acne, maar ook mijn goede schoolresultaten, maakte mij een makkelijk doelwit van pesters. Geen haar op mijn hoofd dat er aan dacht om deze laatste nog eens “extra munitie” te geven en op te biechten dat ik bovenaan niet helemaal spoorde (want zo voelde het voor mij wel) en hulp nodig had.

Ik zou het zelf wel oplossen en ondertussen zweeg ik en werd ik een meester in verbergen van mijn gewoontes.

Beetje bij beetje lukte het opnieuw de angsten terug te dringen.

Beter laat dan nooit

Het werd vorige zomer pijnlijk duidelijk dat ik nooit helemaal gewonnen had van de angst.

Zo’n 25 jaar na datum heb ik uiteindelijk wel de stap naar hulp gezet. Ik heb mijn schaamte opzij geschoven en gekozen voor mezelf. En al was dat niet gemakkelijk, het was de juiste oplossing. Ik had het veel eerder moeten doen.

Ik kan nu niet enkel omgaan met mijn angsten, ik ben gewapend voor de toekomst en ik schaam mij niet langer voor mijn kleine ‘defaults’.

 

Door alles hier neer te schrijven stel ik mij -opnieuw- kwetsbaar op. Maar dat risico neem ik graag als ik daarmee het belang van psychische hulp bij kinderen en jongeren kan aantonen.

Ik hoop dat wie dit leest, inziet wat een wereld van verschil (tijdige) hulp bij psychische moeilijkheden kan betekenen.

 

Find & follow Mie on social media

Wanneer het leven je aan de zijlijn plaatst…

Ik ben sowieso geen liefhebber van maandagen. Al zo lang ik mij kan herinneren, ervaar ik een soort opstartproblemen op de eerste werkdag van de week (wat in 90%van de gevallen dus maandag is). Ik raak moeilijk uit bed en moet precies elke keer weer opnieuw zoeken naar mijn ochtendroutine. In het weekend is deze immers afwijkend.

Vaak begint het trouwens op zondagavond met een soort weemoedig gevoel. Een triestesse overvalt mij en ik ervaar een verlangen naar een nieuw weekend of om terug te gaan naar wat geweest is. Tegelijk steekt een milde vorm van frustatie de kop op. Ik heb immers geen controle over tijd. Ondergaan is het enige wat mij rest. Ik kan de tijd niet terugdraaien noch versnellen.

Gelukkig verdwijnt dat gevoel snel, meestal zodra ik de deur uitstap richting kantoor.

Ook gisterenochtend verliep zoals beschreven.

Eindigen deed hij echter compleet anders. Want plots krijg je nieuws dat je wereld op z’n kop zet en waarbij je weet: vanaf nu is alles anders.  Ik zou liegen als ik zeg dat ik het nieuws niet zag aankomen, maar ik had gehoopt dat mijn gevoel er mijlenver naast zat.

Niet dus!

En dan verandert alles!

Jullie weten vast hoelaat het is bij volgende zin. Mijn schoonmama had eind juli een knobbeltje gevoeld in de borst…

Vandaag dus bevestiging dat er kankercellen gevonden zijn bij de bioptie. Met die confirmatie kwam er weliswaar een einde aan een periode van onzekerheid waarbij je hoopt dat je het mis hebt. Tegelijk is een onstopbare machine, een voortdenderende trein in gang gezet.

Een trein die ik helaas maar al te goed ken.

Het is nu bijna 15 jaar geleden dat ik zelf op de trein werd gezet.  Door mijn lichaam gedwongen. Hoewel veel herinneringen vervagen, kan ik mij sommige zaken nog heel helder voor de geest halen.

Hoe ik bijvoorbeeld net na het verdict “ziekte van Hodgkin” in bed lag en dacht “ik ben dus dodelijk ziek, maar zo voelt het niet. Ik voel mij…normaal, bijna goed”

Die discrepantie tussen het weten en het voelen was zo verwarrend. En voedde een soort ongeloof en weerstand. Tot de eerste chemo…dan worden gevoel en gedachte razendsnel op één lijn gebracht.

Wat je wist, voel je dan ook: je bent doodziek.

Nieuwe rol

Maar deze keer is het anders. Ditmaal sta ik aan de zijlijn. Deze keer moet iemand anders het gevecht leveren en dat is nieuw voor mij.

Net als mijn schoonouders en het vriendje moet ik het nieuws nog een plaats geven. Tegelijk moet ik op zoek naar hoe je dat moet doen ‘aan de zijlijn staan’.

Ik wil het goed doen, maar wat is dat in dit geval. Is dat aanwezig zijn, of juist gerust laten? Is dat zaken uit handen nemen of juist zoveel mogelijk bij het oude laten?

Wie denkt dat mijn verleden het makkelijker zou maken, heeft het mis. Iedereen is anders, net als elke situatie. Ook ik heb dus niets om op terug te vallen. Er zijn immers geen garanties dat mijn noden jaren geleden gelijklopend zijn met die van mijn  schoonmama nu.

Verder moet ik ook op zoek naar wat het vriendje nodig heeft. Wil hij praten? Wil hij juist met rust gelaten worden? Wil hij beide en wanneer wil hij dan juist wat?

En ten slotte weet ik niet welk impact mijn verleden juist zal hebben. Zal ik in staat zijn mijn ervaringen los te zien van de huidige situatie? Of worden netjes geklasseerde herinneringen en angsten bovengehaald? Zal mijn geest mij opnieuw confronteren met wat ik destijds vreesde, maar dan nu met iemand anders in de hoofdrol?

Veel vragen en weinig zekerheden..behalve dan dat tijd alles zal uitwijzen en we er samen uitkomen.

Stronger togheter

Samen staan we sterk…

En ondertussen zal ik, net als de familie, terug moeten leren dat ik niet alles kan controleren. En ik herhaal zo nu en dan alvast even tegen mezelf wat ik (vaak in banale situaties) op kantoor vaak zeg: als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat!

 

 

 

 

 

 

 

Find & follow Mie on social media

Waar schaduw is, is ook licht

 

Je had vast al gemerkt dat er opnieuw activiteit is op de blog.

Voor wie nu denkt dat bijna twee jaar wel erg lang is om een simpele blog te overdenken, te upgraden, te heruitvinden, … je hebt gelijk. Ik heb de voorbije periode dan ook niet gebruikt om aan het blog-concept te werken, maar om aan mezelf te sleutelen.

En dat was helaas nodig…

Schaduw & Licht

(foto: www.fernandocoelho.photography/workshops)

Geen taboe

Hoewel ik niemand een uitleg verschuldigd ben, wil ik het bloggen niet beperken tot luchtige gekheid. Dat zou niet eerlijk zijn. Want het leven is niet altijd vrolijk en licht … soms is er ook schaduw. Bij elk van ons… dus ook bij mij.

Er niet over bloggen, zou bijdragen tot iets waar ik een hartsgrondige hekel aan heb, namelijk taboe.

Uiteraard kan ik er voor kiezen om hierna volgend verhaal niet te doen. Maar welk signaal zou ik dan geven? Het zou mijzelf alvast het gevoel geven dat ik iets verzwijg, alsof ik mij schaam.

Ja hoor, hoewel dat nergens voor nodig is, heb ik met gevoelens van schaamte geworsteld. Maar nu is het tijd om die voorgoed aan kant te schuiven.

In tijden waarin nog steeds rode neuzendagen en andere initiatieven nodig zijn om de taboesfeer te doorbreken, wil ik dan ook mijn steentje bijdragen.

En dat je deze post leest, is het resultaat van wikken en wegen en zorgvuldig de consequenties proberen inschatten. Maar uiteindelijk is dat niet mogelijk en kan ik enkel hopen op het beste.

Dus hier gaan we dan…

Angst & paniek

Hoewel ik nu beter weet, gebeurde het naar mijn gevoel van de ene op de andere dag. Plots en zonder waarschuwing.

Angst en paniek overvielen me. Geen aanleiding maar tegelijk niet te stoppen. Eens gestart leek het een voortdurend razende en alles verwoestende storm die een tsunami van gedachte, een tornado van gevoelens en een hele rits fysieke klachten meebracht. Ze deden mij in een mum van tijd veranderden van een positieve, optimistische vrouw vol enthousiasme in dat een bang en kwetsbaar vogeltje.

Zo eentje dat onbedoeld verstrikt is geraakt in de schouw. Opgesloten in een donkere ruimte, wild om zich heen fladderend op zoek naar een uitweg. Steeds weer botsend tegen een muur om vervolgens met nieuwe moed en hoop weer pogend het licht, de vrijheid, te bereiken.* Zo eentje dat met elke poging krachten verliest en de weerbaarheid tegen de duisternis en bijhorend onheilspellende lot voelt afnemen.

Ik hoef jullie niet te vertellen hoe vogeltjes in de schouw eindigen…tenzij ze geholpen worden…

Die hulp liet even op zich wachten. Het was immers snel duidelijk dat ik niet met een burn-out kampte. Maar wat dan wel? Ik deed mijn werk graag en wou niets liever dan terug gewoon functioneren, zowel privé als professioneel maar toch lukte dat niet.

Anders dan bij een burn-out, waar steeds meer mensen de impact van begrijpen, moest ik steeds weer uitleggen wat er aan de hand was zonder echt een duidelijk diagnose.

De oorzaak

Na lang zoeken, van hot naar her lopen, zaken als ademhalingsoefeningen en EMDR proberen, bleek dat er weldegelijk een uitlokkende factor was voor mijn paniek. Die ondingen die hormonen heten en nuttig schijnen te zijn -maar door veel vrouwen verfoeid worden- zorgde voor een sterk chemisch proces in de hersenen en diverse, ongekende en onverklaarbare fysieke “sensaties”. Dat alles in combinatie met mijn karakter en aanleg (als kind/tiener kampte ik onder meer met smetvrees en OCD) maakte dat ik ten prooi was gevallen aan een angst-/paniekstoornis.

De loutere oorzaak wegnemen bleek niet voldoende om de opgelopen schade te herstellen. Het kwaad was geschied.

Door veelvuldig paniekaanvallen te krijgen op diverse plaatsen, was het rijtje van plaatsen die ik vermeed (winkel, restaurants, alleen thuis, sociale situaties,…) bijzonder lang geworden. Ik had ook angst voor de angst en dat is tricky one want laat dat nu net een “self fulilling prophecy” zijn..want angst voor de angst geeft/zorgt dus voor angst. Daarenboven was ik tijdens een paniekaanval vaak misselijk, dus ook een braakfobie werd een deel van mijn leven.

Ik mocht dus aan de bak om een hele rits issues die bij de stoornis hoorde aan te pakken.

De oplossing

Voor wie geen paniekstoornis heeft, lijkt het eenvoudig: overtuig gewoon jezelf dat er niets is om angst voor te hebben. Zo eenvoudig is het echter niet. Sneller dan eender welke aannemer hebben je hersenen immers een autostrade tussen een plaats, een ervaring en het opkomen van paniek aangelegd. En anders dan in België is dat een behoorlijk stevige autostrade daar vanboven, eentje zonder file.

Gelukkig stond ik er niet alleen voor. De juiste professionele begeleiding deed wonderen maar ook de onvoorwaardelijke steun van familie en vrienden en collega’s, die mij van aan de zijlijn aanmoedigden en mee successen vierden, was onmisbaar en daar ben ik hen dan ook onbeschrijfelijk dankbaar voor.

Het vechten tegen een gekende vijand is al iets makkelijker maar simpel was het niet. Of beter gezegd is het niet…ik heb verdorie hard moeten werken maar ik ben er nog niet en ik zal daarenboven altijd vatbaar blijven voor dergelijke zaken.

Stand van zaken

Of ik de oude word? Ik denk het niet…

Of ik beter word? Wees maar zeker… letterlijk… ik ga voor een verbeterde versie, een 2.0 en ik weet nu dat bange vogeltjes met de juist hulp weer kunnen en zullen vliegen.

 

Laat dit verhaal een oproep zijn om taboes te doorbreken…

Laat dit verhaal een oproep zijn voor iedereen die iemand kent met psychische problemen…wees er voor hen, luister en steun hen, want dat verricht wonderen…ook al zie je dat niet onmiddellijk.

Maar misschien nog belangrijker, laat dit verhaal een oproep zijn aan alle bange vogeltjes om te blijven geloven dat schaduw enkel mogelijk is op plaatsen waar licht is…of zoals het meermaals mooi bezongen werd…it’s always darkest before the dawn.

 

*Vraag mijn schoonmama maar eens vragen welke ravage zo een vogel,meer bepaald een kauw, in huis kan aanrichten

N.b.: ik onthou mij bewust van een te medisch relaas. Aarzel niet om mij te contacteren, moest je vragen hebben of je eigen verhaal gewoon kwijt wil.

Find & follow Mie on social media

Man vs. Vrouw

“Psychologie in eerste kan, ik kreeg er stenen kloten van, gewichtig doen over man vs. vrouw”

Klinkt bekend?

Of Bart Peters het bij het rechte eind heeft wat betreft die eerste kandidatuur psychologie, daar spreek ik mij niet over uit, maar dat er gewichtig wordt gedaan over man vs. vrouw, kan ik wel bijtreden.

Er is immers al veel geschreven over het verschil tussen mannen en vrouwen, sommige zaken al zinniger dan andere.

En laten we wel wezen…voor zaken zoals uiterlijke kenmerken hoef je vaak geen echte expert te zijn om het onderscheid te kunnen maken. Maar het verschil gaat verder en ook sommige gedragingen liggen mijlenver uiteen.

Denk maar aan een zieke man tegenover een zieke vrouw.

Sta mij toe dames en vooral heren om het verschil te staven aan de hand van een korte situatieschets.

Man:

*kuch*…ik ben ziek.

De man staakt onmiddellijk alle werkzaamheden en hij trekt zich samen met de gebroeders ‘Zelf’, te weten zelfmedelijden en zelfbeklag, terug in de zetel of in bed.

Vrouw:

*kuch*…..*kuch kuch*…..* hoest*….*hoest & proest*…*hoestbui*…rochel -grom -hap naar adem*

Alvorens  enige vorm van rust te nemen, werkt de vrouw eerst nog enkele huishoudelijke klussen af en dan misschien, heel misschien, zal ook zij zich voor een korte tijd (de 15 minuten nodig voor een pil om te werken) wat rust gunnen. Om daarna gewoon door te gaan waar ze was gebleven.

En oké, misschien is bovenstaande beschrijving wel een veralgemening en niet geheel vrij van enige vorm overdrijving maar toch …

Nu heb ik het ongeluk om de laatste dagen het strijdtoneel te vormen van gemene en vijandelijke troepen die ter hoogte van mijn borstkas hun tenten hebben opgeslagen en trachten terrein te winnen op de oorspronkelijke inwoner.

De voorbije dagen was het eerder een opeenvolging van kleine veldslagen die alternerend door de ene of door de andere partij werden gewonnen, maar niets om aandacht aan te besteden.

Het conflict in de regio bereikte echter een hoogte punt gisteren en escaleerde.

Ik zag eruit alsof ik met mijn linker jukbeen tegen Mohammed Ali’s vuist is gebotst en  mijn tanden voelen alsof ze de impact hiervan hebben opgevangen.

Toch was enige vorm van “man-like-acting” nog niet aan de orde.

Nee, als vrouw droeg ik waardig mijn lot zodat mijn soortgenoten fier konden zijn.

Maar er zijn blijkbaar grenzen…in het holst van de nacht bereikte ik een breekpunt en dreigde ik te veranderen in iets wat verdacht veel weg had van een zieke man.

Ik lag immers al uren in bed, doodmoe maar toch nog wakker omdat mijn lichaam mijn geen drie seconden zonder hoesten gunde. Telkenmale klonk het alsof helhonden en consoorten in hoogst eigen persoon in mijn borstkas een knalfuif hielden.

Net op het moment dat bij mij -ondertussen verkrampt en uitgeput- lichtjes de gedachte “ik kan niet meer” de kop op stak, draaide mijn vriend zich zalig slapend en licht snurkend om op half OP mij te belanden…

Weg allerlaatste, ietsiepietsie beetje, comfort dat ik momenteel nog had en weg taai zieke vrouw. Welkom zelfbeklag en zelfmedelijden dat ik de hele tijd flink had proberen te verdringen.

Na kortstondig  toe te hebben geven aan dit typisch mannelijke gedrag en mijn klaagzang met een hoop facebookvrienden te delen, slaagde ik erin mij te herpakken en met hernieuwde kracht deed ik weer wat vrouwen doen… lijden in stilte en doorgaan. Nu ja, die stilte is relatief.

Toch bleek de hele ervaring een les te zijn.  Nu op dit alles terug kijk, begrijp ik plots waarom zieke mannen zich gedragen zoals ze doen. Want God wat deed het deugd om even te wentelen in dat zelfmedelijden. En het bleek net datgene te zijn wat ik nodig had om nadien weer verder te kunnen.

Dus misschien zijn die zieke mannen niet zwak maar versnellen ze gewoon een proces naar genezing en doen ze dit veel opener dan wij, vrouwen.

Ondertussen schijnt  er een fragiele staakt-het-vuren aan de gang. Het klimaat voor eventuele vredesonderhandelingen lijkt gunstig en er is goede hoop dat vijandige troepen zich als gevolg hiervan zullen terugtrekken.

Ik leef dus op hoop…

Find & follow Mie on social media

© 2019 Don't Mind Mie

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑