Don't Mind Mie

All things on my mind

Categorie: Familie

Wanneer het leven je aan de zijlijn plaatst…

Ik ben sowieso geen liefhebber van maandagen. Al zo lang ik mij kan herinneren, ervaar ik een soort opstartproblemen op de eerste werkdag van de week (wat in 90%van de gevallen dus maandag is). Ik raak moeilijk uit bed en moet precies elke keer weer opnieuw zoeken naar mijn ochtendroutine. In het weekend is deze immers afwijkend.

Vaak begint het trouwens op zondagavond met een soort weemoedig gevoel. Een triestesse overvalt mij en ik ervaar een verlangen naar een nieuw weekend of om terug te gaan naar wat geweest is. Tegelijk steekt een milde vorm van frustatie de kop op. Ik heb immers geen controle over tijd. Ondergaan is het enige wat mij rest. Ik kan de tijd niet terugdraaien noch versnellen.

Gelukkig verdwijnt dat gevoel snel, meestal zodra ik de deur uitstap richting kantoor.

Ook gisterenochtend verliep zoals beschreven.

Eindigen deed hij echter compleet anders. Want plots krijg je nieuws dat je wereld op z’n kop zet en waarbij je weet: vanaf nu is alles anders.  Ik zou liegen als ik zeg dat ik het nieuws niet zag aankomen, maar ik had gehoopt dat mijn gevoel er mijlenver naast zat.

Niet dus!

En dan verandert alles!

Jullie weten vast hoelaat het is bij volgende zin. Mijn schoonmama had eind juli een knobbeltje gevoeld in de borst…

Vandaag dus bevestiging dat er kankercellen gevonden zijn bij de bioptie. Met die confirmatie kwam er weliswaar een einde aan een periode van onzekerheid waarbij je hoopt dat je het mis hebt. Tegelijk is een onstopbare machine, een voortdenderende trein in gang gezet.

Een trein die ik helaas maar al te goed ken.

Het is nu bijna 15 jaar geleden dat ik zelf op de trein werd gezet.  Door mijn lichaam gedwongen. Hoewel veel herinneringen vervagen, kan ik mij sommige zaken nog heel helder voor de geest halen.

Hoe ik bijvoorbeeld net na het verdict “ziekte van Hodgkin” in bed lag en dacht “ik ben dus dodelijk ziek, maar zo voelt het niet. Ik voel mij…normaal, bijna goed”

Die discrepantie tussen het weten en het voelen was zo verwarrend. En voedde een soort ongeloof en weerstand. Tot de eerste chemo…dan worden gevoel en gedachte razendsnel op één lijn gebracht.

Wat je wist, voel je dan ook: je bent doodziek.

Nieuwe rol

Maar deze keer is het anders. Ditmaal sta ik aan de zijlijn. Deze keer moet iemand anders het gevecht leveren en dat is nieuw voor mij.

Net als mijn schoonouders en het vriendje moet ik het nieuws nog een plaats geven. Tegelijk moet ik op zoek naar hoe je dat moet doen ‘aan de zijlijn staan’.

Ik wil het goed doen, maar wat is dat in dit geval. Is dat aanwezig zijn, of juist gerust laten? Is dat zaken uit handen nemen of juist zoveel mogelijk bij het oude laten?

Wie denkt dat mijn verleden het makkelijker zou maken, heeft het mis. Iedereen is anders, net als elke situatie. Ook ik heb dus niets om op terug te vallen. Er zijn immers geen garanties dat mijn noden jaren geleden gelijklopend zijn met die van mijn  schoonmama nu.

Verder moet ik ook op zoek naar wat het vriendje nodig heeft. Wil hij praten? Wil hij juist met rust gelaten worden? Wil hij beide en wanneer wil hij dan juist wat?

En ten slotte weet ik niet welk impact mijn verleden juist zal hebben. Zal ik in staat zijn mijn ervaringen los te zien van de huidige situatie? Of worden netjes geklasseerde herinneringen en angsten bovengehaald? Zal mijn geest mij opnieuw confronteren met wat ik destijds vreesde, maar dan nu met iemand anders in de hoofdrol?

Veel vragen en weinig zekerheden..behalve dan dat tijd alles zal uitwijzen en we er samen uitkomen.

Stronger togheter

Samen staan we sterk…

En ondertussen zal ik, net als de familie, terug moeten leren dat ik niet alles kan controleren. En ik herhaal zo nu en dan alvast even tegen mezelf wat ik (vaak in banale situaties) op kantoor vaak zeg: als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat!

 

 

 

 

 

 

 

Find & follow Mie on social media

TGIF: Thank God is it’s Friday!

Het is al even geleden dat ik nog een post op de wereld heb losgelaten.

Maar… hou je vast … ‘daar is em, daar is em…’ (Bedankt Rik De Saedeleer voor deze gevleugelde en steeds bruikbare woorden)

Vanwaar die plotse stilte na een periode van intensief bloggen?

Ik had natuurlijk graag bekend gemaakt dat mijn kostbare tijd volledig werd opgeslokt door mijn onmisbare aanwezigheid bij vredesonderhandelingen in het Midden-Oosten. Ik had ook graag een tipje van de sluier gelicht omtrent mijn aandeel in een doorbraak bij het zoeken naar een remedie tegen een vreselijke, doch nog steeds ongeneeslijke, ziekte.

Helaas… daarover mag ik nog niets communiceren.

Ook over de wereldschokkende technologie die aan mijn brein ontsproot en weldra de wereld, zoals we die kennen, voor altijd zal veranderen, zwoer ik geheimhouding.

Je zal dus genoegen moeten nemen met de uitleg die volgt.

Het is momenteel extreem druk in mijn leven. Het combineren van het werk, de hobby’s, een –evenwel kinderloos – huishouden, een sociaal leven en de sessie bij de kinesist (drie maal per week inclusief dagelijks huiswerk) slorpt niet alleen tijd, maar ook energie op. Dit maakt dat ik vaak tegen tien uur uitgeteld in de zetel lig.

En dat is dan nog op de goede dagen…

En hoe graag ik hier wil zeggen dat ik een loopje met de werkelijkheid neem, bovenstaand relaas is de gruwelijk harde waarheid. Onderuitgezakt, ogen net niet volledig gesloten, mond iet wat open gezakt en zo nu en dan een kleine druppel speeksel in mijn mondhoek die vecht tegen de zwaartekracht… in die o zo gekende -en vaak bespotte- slaappositie ben ik de laatste weken meermaals in de zetel teruggevonden door mijn vriend.

Toch is de drukte niet de enige reden. Deze post stond al enkele dagen klaar, maar ik wachtte op vandaag, op vrijdag .

 

Waarom?

Omdat de post over vrijdag gaat…niet specifiek deze vrijdag maar over elke, doordeweekse vrijdag. Want vergis je niet, vrijdag heeft erg veel te bieden. Op het eerste zicht is hij als alle andere dagen, maar dat is slechts schijn. Er schuilt een ongekende gelaagdheid in vrijdag.

Je hebt het misschien al door, maar vrijdag is echt mijn favoriete dag van de week.

Let op, ik wil de andere dagen geenszins oneer aandoen. Elke dag heeft het potentieel in zich om “een goede dag” te zijn. Vaak is dit echter gekoppeld aan de activiteit waarmee de dag gevuld is. Vrijdag heeft dat tikje meer. Zelfs ontbloot van alle activiteiten lost vrijdag keer op keer de verwachting in.

Ik kan dan ook niet anders dan zeggen: I’m in love with friday.

(“Friday i’m in love” gaat overigens ook op. Al ben ik ook op andere dagen “in love”.)

Het begint al voor mij al ‘s ochtend.

Aangezien ik als doorsnee werknemer van maandag tot en met vrijdag werk, is vrijdag de laatste werkdag van de week. Het idee dat ik na alweer dagen van hard labeur (enige overdrijving is mij totaal vreemd 😉 ) mag uitrusten, geeft mij vleugels om door die laatste uren voor het weekend te fladderen.

Na die vermoeiende laatste dag, waarin ik alles gegeven heb en de laatste druppel energie ten behoeve van de maatschappij uit mijn tengere lijf geperst heb, is het gevoel dat ik daags nadien geen vreselijk irritant gepiep, gefluit, gezang of enig andere melodie -die vaak de mooiste dromen uiteen doet spatten- hoeft te aanhoren, een van de meest gelukzalige gevoelens, wat mij betreft.

En alsof dat nog niet genoeg is, heeft vrijdag nog enkele andere troeven.

Zo zijn er bijvoorbeeld weinig tandartsen die op vrijdag werken. Geen marteling dus.*

Verder vindt niemand het vreemd dat je op vrijdag ongezond eet. Denk aan pizza, frietjes,… Op andere dagen word je al snel aanzien als “te lui om te koken” maar op vrijdag heet dit gedrag: “het weekend goed inzetten”

Er mort ook niemand wanneer je op vrijdag chips eet voor tv. Doe je dat op enige andere weekdag, loop je het risico dat iemand zich luidop afvraagt of je niet te veel snoept. Maar op vrijdag valt dit onder “vrijdagse gezelligheid”.

Al moet ik eerlijk bekennen dat ik tot voor kort eerder een haat-liefde verhouding had met vrijdag.

Toen ik nog thuis woonde, betekende vrijdag immers ook, naast alle goeds hierboven, dat ik weer werd onderworpen aan een mentale kwelling en dit gedurende om en bij de 90 minuten…

Dat is namelijk de duur van de Engelse politiereeksen die sinds mensenheugenis op vrijdagavond op één of Canvas uitgezonden worden.

God wat verfoei ik die series.

Midsomer Murder, Inspector Morse, Lewis,… de hele mikmak.

Mijn vader vond deze reeksen, in tegenstelling tot mij, echter geweldig en dus stonden deze steevast op een vrijdagse televisieavond geprogrammeerd. Geen discussie mogelijk.

Tijdens mijn pubertijd ondernam ik met de regelmaat van de klok nog wel een poging tot opstand. Soms was dit een passief of stilzwijgend verzet (lees: mokken), soms ging ik eerder over tot actie. Ik haalde dan onverwachts uit naar de zapper, ik ging ostentatief door het programma heen praten of ik ontkende staalhard dat er een dergelijke reeks op tv was. (In een pre-internet tijdperk was het hiervoor vaak voldoende de zapper te gijzelen en de tv-gids te doen verdwijnen.)

Ik weet niet of het kwam doordat ik in bijna 100% van de gevallen mijn meerdere in mijn vader diende te erkennen of omdat ik ouder en wijzer werd, maar langzaam aan staakte ik elke poging tot verzet….

Sindsdien onderging ik gedwee mijn lot…

Tot nu dus, want sinds ik samenwoon gaat de tv op vrijdag niet op één of Canvas maar wordt er gezocht naar een leuke film of een ontspannend entertainment programma in de genre van K3 zoekt K3.

En zo is met samenwonen ook meteen het laatste zwarte randje aan mijn vrijdag verdwenen en voel ik enkel liefde voor vrijdag.

Toch wil ik van de gelegenheid gebruik maken om mijn moeder een hart onder de riem te steken. Ik ben dan wel ontsnapt aan deze kwelling, naar verluidt is mijn moeder nog steeds slachtoffer. Al vervult zij ook in dit geval haar rol van goede echtgenote met verve…

Ik vraag jullie dus om vanaf nu dubbel hard  van vrijdag te genieten, voor zij die dit niet kunnen.

*Volledigheidshalve merk ik op dat een kinesist wel op vrijdag werkt, of althans de mijne…

Find & follow Mie on social media

© 2019 Don't Mind Mie

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑