Don't Mind Mie

All things on my mind

Categorie: Belevenis

Mijn hobby: een schot in de roos!

Niets zo zalig als na een drukke (werk)dag je hoofd leeg te maken. Iedereen doet dit uiteraard op zijn of haar manier. Sommigen kiezen voor iets sportief zoals een stevige work-out in de fitness of enkele kilometers lopen. Anderen hebben meer aan yoga of mindfullness.

Voor mij echter geen van beide…

Mijn hobby is van een ander kaliber, (of juister, van een kaliber 😉 ), want ik raak helemaal zen als ik kan gaan trainen op de schietbaan.

Op wedstrijd
Weg van de wereld

Wat maakt mijn hobby nu om ideaal om te ontspannen?

De setting

Om naar de schietbaan te gaan, dien je af te dalen in een soort bunker. Hoe dichter je bij de deur komt, hoe meer je van de buitenwereld, inclusief alle zorgen en beslommeringen, wordt afgesloten. Met als hoogtepunt het ogenblik dat je de gehoorbescherming opzet. Dan zit je echt in een bubbel.

Maar daar houdt het niet mee op.

Concentratie

In tegenstelling tot wat je in films ziet, houdt het zoveel meer in dan richten en de trekker overhalen. Wil je een goed resultaat, dan telt enkel het hier en nu en dien je elke handeling heel bewust, gecontroleerd en correct uit te voeren.

Je zou het misschien niet zeggen, maar concentratie is van cruciaal belang.

Van de stand van je voeten tot het positioneren van je armen en van de spanning in je schouders en nek tot de beweging van je hand. Alles aan je houding bepaalt mee je resultaat. En ook je ademhaling is van tel.

Voor een goed schot moet je dus enorm gefocust zijn en dit op diverse zaken. Dit maakt dat er tijdens het schieten gewoon geen ruimte is voor andere gedachten. Alles wat je voor een trainingssessie bezig hield en kopzorgen gaf, moet je dus wel loslaten.

Opperste concentratie
Moe maar voldaan

Hoewel sommigen het misschien moeilijk geloven, is het best wel afmattend.

Allereerst natuurlijk mentaal.

Telkens opnieuw, soms meer dan 100 keer, de juiste focus zoeken om een goed schot te kunnen doen, vraagt echt wel wat van je geest.

Maar ook fysiek mag je het niet onderschatten.

Je moet immers ook steeds een gemiddeld gewicht van 1 tot 6 kilo opheffen (en in mijn geval vaak eenhandig).

Na een training (of een wedstrijd) ben ik dus best wel moe, maar net dat geeft een heerlijk, voldaan gevoel.

Sociale interactie

Bij veel hobby’s ligt een deel van de ontspanning ook in het sociale aspect. Denk maar aan de zogehete “derde helft” bij voetbal of de nabespreking op een terras bij een wielerclub.

En zo ook bij sportschieten. (Al blijft alcohol wel strikt verboden tot na een training!)

Eens terug boven in de cafetaria, tonen andere aanwezigen al snel oprecht interesse en komen al snel de vragen als “goed geschoten?” en “veel tienen?” naar boven.

Gebruikte materialen en nieuwigheden op de markt zijn uiteraard favoriete topics in een gesprek, maar vaak lopen die praatjes uit op een gezellig onderonsje over van alles en nog wat.

Onbekend is onbemind*

Schiet jij dan ook op dieren? Loopt het daar niet vol met criminelen en wapenfreaks? Dat is toch super gevaarlijk?…

Nee, nee en nee!

SPortschieten is niet hetzelfde als jagen

Er zijn schutters die ook jagen (en het bijhorende jachtexamen hebben afgelegd) maar niet elke jager is sportschutter of omgekeerd.

Ik heb er zelf voor gekozen om niet te jagen. Voor mij hoeft dat niet, ik zou het erg moeilijk hebben om op een levend dier te schieten. Doe mij maar een cibel (of kaart met vb. bowlingpin) maar ieder zijn eigen keuze..

Veiligheid voor alles

Veiligheid de hoogste prioriteit van een schutter. Dit wordt erin gedrild en vormt een belangrijk deel van het examen.

Ik ken geen enkele serieuze sportschutter die roekeloos gedrag zou tolereren. Er is binnen de sport dan ook een grote sociale controle. Ziet iemand iets dat voor een onveilige situatie kan zorgen, dan spreekt die de ander er op aan.

Het is niet voor niets dat er zeer weinig incidenten zijn op schietclubs en daardoor de verzekering bij de laagste is van alle sporten.

Wanneer ik over mijn hobby spreek, moet ik dan ook vaak vooroordelen ontkrachten.

Regels

Die veiligheidsregels zijn nog maar het topje van de ijsberg.

Wie niet met de hobby bekend is, beseft vaak niet aan hoe veel regels en procedures een sportschutter zich dient te houden.

Elke schutter die een licentie wil aanvragen moet naast een theoretisch en praktisch examen ook een medisch attest en een blanco strafblad kunnen voorleggen. Dit moet ook regelmatig opnieuw opgestuurd worden naar de federatie. Zo kan zelfs door het rode licht rijden al aanleiding geven tot verlies van onze vergunningen.

Criminelen met een vergunning? Ik dacht het niet….

Ik hoop dat het ondertussen duidelijk is: sportschutters zijn geen cowboys en willen niet schieten op alles wat beweegt. Een sportschutter is net als een andere sporters zijn, met dat verschil dat waar een wielrenner een fiets nodig heeft, of een golfer een club, hebben wij nood aan een wapen om onze sport te kunnen beoefenen.

Never judge a book by its cover!

Toen ik zo’n 5 jaar geleden met sportschieten startte, had ik nooit kunnen vermoeden dat ik naast schietvaardigheden ook bovenstaande prachtige levenswijsheid aan de lijve zou mogen ondervinden.

De club waar ik lid ben is vrij groot. Zo’n 1200 leden. Het hoeft geen betoog dat er leden zijn in “alle soorten”. Echt de hele maatschappij is vertegenwoordigd. Jong, minder jong, mannen en vrouwen, groot, klein, dik, dun,…

Maar daar wordt je niet op beoordeeld. Iedereen wordt gelijk behandeld. Evenwaardig.

Elkeen komt met dezelfde intentie naar daar. Iedereen wil gewoon goed trainen en lekker ontspannen en dat is ook het enige dat telt. Wat je werk is of hoe je eruit ziet doet er niet toe.

Ik hou enorm van die open minded houding. Hierin meegaan, deed mij overigens aan de lijve ondervinden dat de stoerste en zwaar getatoeëerde man een ongelofelijk lieve, zachtaardige en behulpzame collega schutter bleek te zijn. En een een nors uitziende man bleek zich te ontpoppen tot de beste grappenmaker.

Al doende leerde ik dan ook dat je onbevooroordeeld opstellen echt loont!

*Om vooroordelen uit de wereld te helpen, heb ik meegewerkt aan een reportage in flair. Je leest deze op de site.

Find & follow Mie on social media

Onze hof van Eden: Hof ter Velden

Een groot deel van je trouwdag breng je door in de feestzaal. Daarenboven is het eten, en de kwaliteit ervan, vaak één van de eerste dingen die mensen vermelden als je vraagt hoe een trouwfeest was. Dat besef en onze eigen liefde voor lekker eten, maakte dat de keuze van de zaal voor ons erg belangrijk was.

Toch ambieerden we geen van beiden om dagen en dagen zalen af te schuimen. We probeerden dan ook op basis van de info die we op het wereldwijde web vonden, een eerste selectie te vormen.

Om toekomstige trouwers wat te helpen, geef ik hieronder graag enkele van onze criteria mee.

Selectiecriteria
De ligging

Een eerste criterium waarop we selecteerden, betrof de ligging.

Mijn man zijn roots liggen in het Antwerpse nl. Boom (tja, iedereen heeft minpuntjes ;)), de mijne in Sint-Niklaas.

Onze families wonen in de hierboven genoemde gemeente en stad maar ook in Brussel en Gent.

De vrienden wonen zowat verspreid tussen de kust, limburg en de ardennen…

Kortom, genodigden zouden van alle uithoeken van België komen.

Een locatie die voor iedereen optimaal gelegen is, was dus quasi onmogelijk.  Toch zouden we het fijn vinden dat voor het gros van de mensen de zaal geen uren rijden was.

Daarenboven vond ik overnachtingsgelegenheid in de buurt ook belangrijk. Zo hoefde, wie dat niet wou, niet helemaal terug naar huis.

De sfeer

We vonden het beiden belangrijk dat de zaal paste bij hoe wij onze trouw zagen.

Het was van meet af aan duidelijk dat wij een dag wenste die in alle zijn facetten gezelligheid, romantiek en warmte uitstraalde. Dus ook qua zaal. Een cleane en strakke locatie met een minimalistisch of industrieel karakter, zou -hoe mooi deze ook kunnen zijn- dan ook niet bij onze dag passen.

De ervaringen

Ieder koppel is anders en ieder koppel heeft ook andere wensen, maar toch vond ik het belangrijk om ervaringen van anderen te lezen.

Net zoals bij elke review doe je dat uiteraard best kritisch.  Stel echter dat een aanzienlijk deel van de reviews spreekt over een te kort aan eten of onvriendelijk personeel of … dan ben ik toch geneigd te denken: “waar rook is, is vuur”

Het aanbod

Een volledig seated diner lieten we liever aan ons voorbij gaan. Of toch zeker zo een waarbij je uren en uren dineert en een belangrijk deel van de avond in beslag wordt genomen door een debat over welk van de ontelbare bestekdelen nu het juiste was voor welke gang.

Anderzijds vond ik alles in buffet ook een no go. Buffet staat in mijn hoofd toch nog wat gelijk met grootkeuken. Ik zie onmiddellijk de grote ijzeren bakken voor mij van waaruit voedsel op een bord wordt gekwakt. Dat beeld wordt steevast aangevuld met dat van eten dat er na een eerste bezoekersronde bijligt als een omgewoelde akker. In mijn visioen bestaat de vloer ten slotte uit sporen waarmee sommige gasten de weg van en naar hun plaats opnieuw kunnen traceren indien ze later op de avond minder helder zijn.

Geef toe, geen van die zaken wil je op je trouw.

Ik wou dan ook graag een mix waarbij sommige gangen in buffetvorm waren en andere aan tafel werden geserveerd.

De prijs

Niet meteen een romantisch item, maar elk koppel zal hiermee rekening (moeten) houden.

Je merkt snel dat er enorme verschillen zijn op de trouwmarkt. Voor de prijs van sommige locaties had je op andere plaatsen quasi het hele feest.

Daarnaast wensten we ook op voorhand een duidelijk beeld te hebben van wat de avond ons zou kosten. Locaties met een all in dranken formule genoten dan ook onze voorkeur.

Hof Ter Velden

Drie zalen haalden uiteindelijk de shortlist maar we hebben er slechts 1 bezocht. Dat bezoek was een schot in de roos. In die mate zelfs, dat ik (ik zou ‘we’ willen schrijven maar mijn man heeft een soort telefoonfobie, wat overigens iets typisch mannelijk blijkt te zijn) de andere afspraken afbelde met de eerlijke boodschap dat we een zaal gevonden hadden die paste bij hoe wij ons huwelijk zagen.

Die zaal was Hof ter Velden in Dendermonde (Baasrode). Hof ter Velde lag voor zo’n 80% van de genodigden op maximaal 30 minuten rijden. Daarnaast waren er maar liefst 18 B&B’s in een straal van 10 km waarvan 8 op 5 km of minder.

Eerste bezoek

Reeds van bij het eerste contact hadden we een goed gevoel.

We werden vriendelijk ontvangen voor een rondleiding en een bespreking van de mogelijke formules.

De dame in kwestie nam ruim de tijd voor ons en er werd goed naar onze wensen en vragen geluisterd. Alle mogelijkheden werden overlopen (toegegeven, het overlopen van massa’s keuzemogelijkheden wat betreft eten is niet zo aangenaam als je kampt met een buikgriep en dus vreselijk misselijk bent op dat ogenblik maar kom, dat is niet toe te schrijven aan de zaal hé ;)) en we kregen een hoop aan tips rond planning, decoratiemogelijkheden, zaalindeling,… .

Verder bood de zaal een lijst van dj’s aan waarmee zij reeds een lange en positieve geschiedenis hadden. Hierbij bestond echter geen enkele verplichting en waren we vrij een eigen dj te kiezen.

Na het eerste bezoek werd voor ons reeds duidelijk dat het onze dag was en dat Hof ter Velden en zijn team er alles aan zou doen dit ook te laten slagen.

Verdere verloop

In aanloop naar de dag zelf, hadden we nog enkele keren contact met de zaal om zaken zoals de hapjes, de menu, de decoratie,… concreet te maken.

Het viel hierbij wederom op dat het onderste uit de kan werd gehaald om aan onze wensen tegemoet te komen. Er werd proactief meegedacht en geen enkele inspanning was teveel. Zo mochten we bijvoorbeeld op vrijdag nog eens komen kijken of onze tafelschikking, de decoratie en de dansvloer naar wens waren.

Ook op de vraag of er voor onze vegetarische en lactose-intolerante gasten een alternatief was, werd zonder aarzelen positief geantwoord.

De Grote Dag zelf

Het goede gevoel dat wij reeds in aanloop naar onze trouw hadden, werd de dag zelf bewerkelijkt.

Een professioneel team zorgde er voor dat onze gasten niets te kort kwamen. Maar ook wij werden in de watten gelegd.

Dit viel al meteen op tijdens de receptie. Wij stonden dan wel de gasten te verwelkomen, maar aan eten en drinken kwamen we niets te kort. We konden gewoon lekker meegenieten van de gekozen hapjes. 

Ook aan ‘kleinere details’ werd aandacht besteed. De cadeautafel werd voor ons op orde gehouden en na de ontvangst werd alles veilig verplaatst naar binnen en opnieuw mooi uitgestald.

We hoefde ons nergens zorgen om te maken. Het team werkte erg zelfstandig waardoor wij volop konden genieten van het feest.

Je merkt duidelijk dat dit een zaak is waar ze gewend zijn trouwfeesten te verzorgen. Het was een geoliede machine maar met een zeer persoonlijke aanpak.

Zoek je dus een zaal voor jouw feest (ook andere feesten behoren tot de mogelijkheden) en ligt Hof ter Velden binnen jouw streek en budget, dan hoef je niet te twijfelen… je krijgt er waar voor je geld en je beleeft er een onvergetelijke dag.

 
Find & follow Mie on social media

Hoe vis mijn visie veranderde…

(foto: https://weneedfun.com/people-change-quotes/ )

Mensen veranderen. Dit wordt vaak gezegd en ik ben er van overtuigd dat hier -minstens een grond van- waarheid in ligt. Ik geloof oprecht dat mensen met ouder worden veranderen, of misschien beter, evolueren. Het hoeven daarom geen grootse wijzigingen te zijn. Het kan om kleine, subtiele zaken gaan, zoals assertiever of juist kalmer worden,  en zelfs smaak verandert. Zo lustte ik vroeger geen witloof en eet ik dat nu wel graag. Roos vond ik als tiener tuttig en nu vind ik dat juist leuk en fleurig.

Vaak gaan dit soort veranderingen naar mijn mening geleidelijk aan, soms bijna onmerkbaar. De verandering valt dan ook enkel op indien men terug kijkt op een verder verleden. Ik ben er echter in geslaagd in een recordtempo zo’n 180° te draaien.  Niet op enkele maanden, zelfs niet op enkele weken maar op enkele dagen.

Beestjes

Wie ‘Wereld Dierendag‘ gelezen heeft, kan al enigszins vermoeden dat ik dieren wel leuk vind, maar dan vooral bij iemand anders thuis. Verder geef ik ook duidelijk aan dat ik op dat vlak eerder rationeel ben. Het is en blijft een dier.  Nu blijkt echter dat dit principe sneller over boord is gegaan dan de principes van sommige politici.

Ik pleit schuldig, maar er zijn verzachtende omstandigheden…

Bij thuiskomst van ons huwelijk werden we verwelkomd door een zwembadje in onze keuken. Het betrof het exemplaar dat we jaren eerder bij het huwelijk van vrienden in de badkamer hadden gedropt en gevuld met plastic eendjes.  Pas toen ik even beter keek, registreerde mijn doodvermoeide hersenen beweging en drong het door dat de fake eendjes hadden plaatsgemaakt voor echte, behoorlijk levendige goudvissen.

To keep or not to keep…dat was de vraag die zich opdrong.

Vreemd genoeg hadden mijn man en ik slechts één blik nodig om te beseffen dat we ze wilden houden en goed leven geven.  Met wallen groter en dieper dan de Grand Canyon trokken we naar een dierenzaak in de buurt.  Omdat we daar op zondag vaak voorbij reden wisten we dat deze geopend was. Het was er immers steeds een volkstoeloop van je welste. Ik begreep tot voor kort ook nooit waarom, behalve misschien omwille van het wafelkraam dat voor de ingang staat 🙂

De ontnuchtering volgde echter snel toen bleek dat 8 van die diertjes zo’n 400 liter water nodig hebben. Je leest het goed, 50 liter per vis of 400 liter in totaal.  Voor mensen in een bescheiden appartement is dat niet echt haalbaar… noodgedwongen moesten we dan ook meegaan in plan B dat de vrienden achter de hand hadden. De visjes werden uitgezet in de vijver van de ouders van één van hen. We trokken ons op aan het idee dat ze daar een mooi en gelukkig leven zouden hebben.

Een nieuw begin?

Toch was er een zaadje geplant… “Misschien is een huisdier toch wel fijn”. Dat idee bleef in onze hoofden spoken. Mijn man was als eerste overtuigd. Op voorwaarde dat het geen belemmering vormde voor onze reislust en andere activiteiten, ging ik uiteindelijk ook overstag.

Gelet op bovenstaande voorwaarde, kozen we (opnieuw) voor vissen, weliswaar kleine soorten voor een gezelschapsaquarium. We lazen immers dat deze qua onderhoud eerder gematigd zijn en ook reizen hoeft geen belemmering te zijn dankzij automatische voedersystemen en de beperkte eetmomenten. Als gek begonnen we ons in te lezen zodat we enigszins voorbereid aan het avontuur begonnen.

Echter, sneller dan verwacht stond er een aquarium inclusief vissen in de living. Ik botste immers op een zoekertje van iemand uit de buurt die op zoek was naar mensen om zijn aquarium over te nemen. Ik nam contact op en uiteindelijk 2 dagen later arriveerden onze adoptievisjes.

My precious

The power of love

Ik moet toegeven dat ik meteen verkocht was. Ik dacht dat vissen saai waren maar niets bleek minder waar. Ze brengen echt leven in huis.  Onder visliefhebbers wordt het aquarium vaak een levend schilderij genoemd. Ik begrijp dit volkomen. Ik betrap mezelf erop dat ik vaker naar de visbak dan naar de televisie kijk. Betoverd door de natuur en de pracht. Gehypnotiseerd door de bewegingen.

En nee, ik beeld het mij niet in, maar die beestjes hebben echt elk hun eigen karakter. Zelfs in die mate dat ik bij sommige echt eigenschappen van de vrienden terug zag. Aangezien zij de aanzet tot dit alles geweest zijn, dragen enkele van onze vissen nu hun namen. De vrienden hebben een visalterego.

Maar mijn enthousiasme bleef echter niet beperkt tot dit onschuldig gedrag binnenskamers.

In een mum van tijd begon ik – net zoals nieuwe moeders- iedereen te bestoken met foto’s, filmpjes en verhalen. Ik besef maar al te goed dat het in mijn geval ‘maar’ om vissen gaat en niet om schattige roze schepseltjes. Maar toch, ik sta versteld van mezelf… het is gewoon sterker dan mezelf. Als ik dat al meemaak bij vissen, hoe overweldigd moeten mama’s dan niet zijn bij die kleine wondertjes.

Van de roze wolk gedonderd…

Niet veel later, maakte mijn blijdschap echter plaats voor ongerustheid.

Toen ik enkele dagen geleden thuis kwam, merkte mijn man op dat één van de visjes raar deed. Het betrof een soort kronkelend schuren. Niet vaak, eerder sporadisch, maar het was er. Onmiddellijk gingen er alarmbellen in mijn hoofd af. Ik had immers gelezen dat schuren zowat van elke mogelijke ziekte een symptoom kon zijn.

Na een watertest verversten we sneller dan onze eigen schaduw het water. De test gaf immers voor nitriet een waarde van 0.025 mg/l aan terwijl deze 0 moet zijn…Maar het schuren bleef.

Ik besloot dan maar daags nadien naar de winkel te rijden. De man daar vroeg – naar mijn mening licht geanimeerd- of ik mijn vis bijhad. Ik stond op het punt om met het nodige sarcasme te antwoorden: “uiteraard, die zit standaard in mijn handtas”, toen ik net op tijd besefte dat hij het oprecht meende. Het bleek best de vis binnen te brengen zodat er een uitstrijkje kon genomen worden voor microscopisch onderzoek.

Ik liet mijn man dus de dag erna drie exemplaren vangen en ermee naar de winkel gaan.

Bij twee van de exemplaren was niets te vinden. Bij de  derde werd na lang kijken en zoeken een bacterie teruggevonden. Met de antibiotica in de hand en een een behandelplan reden we terug naar huis. Vol goede moed dat onze diertjes snel beter zouden worden. Groot was de ontgoocheling toen ik na de eerste behandeldag merkte dat er juist meer visjes hetzelfde gedrag vertoonden. Ik was er niet gerust op dus ik nam de telefoon en contacteerde een andere dierenwinkel in de buurt.

Ik had geluk, de dierenarts waarmee zij samenwerken kwam de dag erna langs en ik mocht de visjes brengen zodat ze opnieuw onderzocht konden worden.

Na het onderzoek kreeg ik onmiddellijk een mailtje. Met goed nieuws! De vissen hebben geen bacteriën en ook geen parasieten. Ze zijn kerngezond! Blijkbaar doen vissen soms gewoon raar. ..*

Wat hebben we geleerd?

Toen de rust en de gerustheid was weergekeerd, kwam plots het besef: ik ben tot mijn eigen verbazing in een geëvolueerd van een rationeel denkend wezen naar overbezorgde vissenmoeder die als een zot diverse winkels afschuimt om toch maar zeker te zijn dat alles oké is. Wie had dat gedacht?

 

 

*Nu, dieren met een hoekje af, dat past wel bij ons dus ik weet ook niet waarom ik überhaupt nog maar dacht dat wij normale beesten zouden treffen.

 

 

Find & follow Mie on social media

Het aanzoek

 

Mijn verlovingsring

Het lijkt me logisch om bij het begin te beginnen: het aanzoek.

Geen huwelijk zonder aanzoek.

Het vriendje (toen nog 😉 ) had gedurende onze relatie  al duidelijke (subtiel is overrated en zo passé 😉 ) richtlijnen gekregen.

Timing

Zo moest hij het doen wanneer hij er zelf klaar voor was en niet omdat ik het graag wou. Ik meldde echter in één adem dat ik liever niet verrimpeld in een kleed kruip, dus dat hij ook niet moest wachten tot ik oud en versleten was. En aangezien ik op sommige dagen die staat al zeer dicht naderde, had hij dus geen zeëen van tijd.

Verder liet ik zo nu en dan eens vallen dat ik in afwachting van de big question al veel plannen in gedachten had. Als hij te lang wachtte, zou ik waarschijnlijk alles al gepland hebben en hoefde hij alleen maar op te dagen op een gekozen tijdstip en plaats. Dat maakte ik hem ook duidelijk. Ik zei het dan wel vaak gekscherend. Diep van binnen zat er een grond van waarheid in…ik zat op hete kolen.

De ring

Ook wat betreft de ring koos ik eieren voor mijn geld. Aangezien ik van plan was de rest van mijn leven met de verlovingsring aan te lopen, koos ik ervoor aan te geven wat ik wel en niet mooi vond.  Ik liet er geen twijfel over bestaan dat tijdloos, elegant en subtiel de kernwoorden waren. Verder vroeg ik hem met aandrang stil te staan bij de praktische kant van de zaak. Ik ben eenmaal niet van de voorzichtigste, dus een ring waarbij ik het risico liep beschadiging aan te richten aan het juweel zelf (denk aan een hoog opstaande steen), mezelf of kledingstukken was uit den boze.

Het aanzoek zelf

Wat betreft het aanzoek zelf, was ik mogelijks minder veeleisend (of dat vind ik zelf toch 😉 ). Ik had hem al duidelijk gemaakt dat ik geen aanzoek “en plein public” wou. Niets waarbij massa’s onbekende mensen getuige waren van ‘ons moment’. Als hij dan toch de nood voelde om anderen erbij te hebben, dan moesten dit vrienden en familie zijn. Verder hoefde het niets groots te zijn, liever gewoon iets persoonlijk en passend bij mij, bij ons, iets wat Mie uitademt. Wat dat dan juist is, dat moest hij zelf maar uitvissen.

Le moment suprême

En dat heeft hij prima gedaan.

Het moet gezegd, hij heeft er zijn tijd voor genomen, maar het was het wachten waard. Het resultaat zie je hieronder:

Zie je enkel een zwart vlak?

Dat is helemaal correct! Er is niets mis met het filmpje…

Het vriendje had namelijk alle voorbereidingen getroffen om het aanzoek te filmen. Op de dressoirkast had hij een go pro-camera verstopt die gericht stond op de “crime scene”. Een detail was hij echter uit het oog verloren: het aanzetten van de camera. Geen beeld dus, maar wel voor altijd de herinnering 😉

 

Wegens gebrek aan beeldmateriaal  ben ik genoodzaakt kort even beschrijven hoe het aanzoek er precies uitzag.

 

We schrijven donderdagochten 25 mei 2017. In Belgie Hemelvaartsdag en een van de eerste hete dagen dat jaar. Er werd rond de dertig graden voorspeld en we hadden afgesproken met een bevriend koppel om een wandeling te maken bij wijze van voorbereiding op de dodentocht dat jaar.

Toen ik die ochtend wakker werd, merkte ik dat het vriendje niet meer naast mij lag. Wel hoorde ik gestommel in de woonkamer/keuken. Ik trok al snel de conclusie dat hij, zoals wel vaker, vergeten was brood uit de diepvries te nemen en dat nu nog probeerde recht te trekken. Ik keerde mij dan ook snel om zodat ik nog even kon soezen.

Na enige tijd vervoegde het vriendje mij terug in bed. Toen mijn maag uiteindelijk het signaal dat ik echt wel uit bed diende te komen, stonden we op.

Groot was mijn verbazing toen ik  een romantisch gedekte en rijkelijk gevulde tafel ontdekte. Geen vergeten, halfbevroren brood zoals ik vreesde maar een koninklijk ontbijt met alles erop en eraan. Naast hartig beleg, zoet beleg, koffiekoeken, sandwiches en andere lekkernijen was zelfs aan romantische details als servieten met hartjes gedacht.

Tussen al die verwennerij stonden lieflijke roze en groene doosjes met daarop in gouden letters La Durée.

De doosjes van La Durée

Nieuwsgierig ging ik op zoek naar welke macarons hij voor mij gekozen had.

Aangekomen bij een van de grotere doosjes, vond ik binnenin opnieuw doosjes. Ditmaal was er eentje dat wat uit de toon viel. Een strak wit doosje…  Ik vond het wel een beetje bizar dat een winkel als La Durée niet voldoende doosjes had en dan maar een totaal niet passend wit doosje bijvoegde. Noem mij naïef (of nog niet goed wakker) maar ik had nog steeds niets door. Toen ik het doosje echter opnam, hoorde ik naast mij de woorden: “hiervoor moet ik even anders gaan zitten”. Voor ik het goed en wel besefte zat het vriendje op zijn knie en vroeg hij of ik wilde trouwen.

Jankend als een klein kind en trillend als een riet kon ik nog net een JA uitbrengen.

Eens een beetje bekomen van de schok, wou ik graag iedereen die mij lief was inlichten. Ik begon met mijn eigen ouders, al duurde het even voor ik zonder huilen en in volzinnen kon uitbrengen dat we gingen trouwen. Nadien de schoonouders, de grootouders, de zus, de tante en de vrienden. Beetje bij beetje lukte om niet elke keer te huilen 🙂

Nu de mensen dichts bij ons persoonlijk waren ingelicht (dat vond ik zelf wel belangrijk), konden we het aan de grote klok hangen. Geen betere manier dan sociale media.

Na wat overleg, besloten we voor een luchtige aankondiging te gaan.

Aangezien de ring bij het ontbijt zat, zocht ik een artikel rond metaal en vreemde voorwerpen in eten op. Dit zouden we posten gevolgd door enkele foto’s van ons waaruit bleek dat we verloofd waren.

Het resultaat zie je hieronder

De aankondiging of facebook

Mijn gouden tip

Aangezien een aanzoek persoonlijk is, ben ik niet van plan hier even snel neer te pennen hoe het perfecte aanzoek eruit moet zien. Dit is uiteraard voor iedereen anders.

Ik kreeg echter mijn aanzoek op een – voor mij- perfecte manier. In de eerste plaats is dit aan het vriendje/mijn man zelf te danken, maar ik heb hem misschien ook een beetje geholpen.

Daarom hou ik het bij één belangrijke tip:  als je een huwelijksaanzoek naar jouw smaak wil, zorg dan dat de toekomstige weet wat dat inhoudt. Ga er niet vanuit dat hij of zij dat wel zal weten of na enkele subtiele hints zal begrijpen. Dat werkt misschien in de films en in romans maar dat is fictie…duidelijkheid is de boodschap. Voor mij werkte dat prima!

Veel succes alvast aan de vragers, voor de wachtende: volhouden, het is de moeite waard om te wachten 😉

 

Find & follow Mie on social media

Push it!

Ik denk dat ik sinds kort weet hoe een geboorte voelt!

Let op, niet het baren van het kind. De helse pijnen en de hemelse vreugde (in het beste geval) die daarmee gepaard gaan, zijn mij tot op heden vreemd. Ik kan er mij op basis van getuigenissen enkel vaag een beeld van schetsen.

Maar ik meen te mogen stellen dat ik ondertussen het standpunt van de ter wereld gebrachte baby heb doorleefd. Helemaal zeker ben ik niet, maar wat ik onlangs meemaakte, komt volgens mij aardig in de buurt.

Wie niet horen wil…

Het vriendje en ik hadden aan kennissen beloofd om even voor de huisdieren te zorgen terwijl zij van een deugddoende vakantie genoten. De eerste ochtend konden we dit echter niet samen doen omwille van onze werk(agenda’s). Ik nam de verantwoordelijkheid op mij om die voormiddag in te staan voor de dieren.

Ik hield één sleutelbos bij mij en gaf de andere aan het vriendje. Alvorens hij naar zijn werk vertrok, informeerde hij nog of ik alle nodige sleutels had. Vol overtuiging en -ik moet het opbiechten- een oogrol onderdrukkend, antwoordde ik bevestigend.

Ter plekke aangekomen, riep ik opgewekt naar de dieren dat ik ze eten en drinken kwam geven en begaf mij naar de schuur waar ze onderdak hadden. Ik nam de sleutels om het slot te openen en…. daar stond ik dan. Anticlimax! Ik keek een beetje verbauwereerd naar het slot. Wie verwacht er nu ook dat de sleutel van merk A niet op het slot van datzelfde merk zou passen.

Na nog een stuk of 5 keer proberen -ook met de sleutels van andere merken- moest ik mij gewonnen geven. Dit slot ging ik niet open krijgen.

Ten strijde

Maar iedereen kent het gezegde: “een verloren veldslag is nog geen verloren oorlog”. Ik moest en zou bij de diertjes komen. Die arme stakkers rekenden immers op mij, dus dat slot ging mij niet tegenhouden.

Strijdlustig als ik mij voelde, bedacht ik dat er vast wel een alternatieve ingang zou zijn. Een toertje rond de schuur bracht me al snel met beide voetjes op de grond.  Een tweede ingang was er niet. Tenzij een minuscuul luikje. Maar met mijn lenigheid is een vierkant van 20 cm op 20 cm een “no go”.

Foto: depositphotos.com

Geen plan B dus. Op naar een plan C!

Door de constructie van de deur en het slot, bleek het mogelijk om de deur te openen tot een spleet van ongeveer 40 cm.  In stilte dankte ik Pascale Naessens, wiens eten momenteel zorgt voor het behoud van mijn figuur.

Ik probeerde voorzichtig of ik mijn hoofd ertussen kreeg. Yes I can, het bleek zowaar mogelijk! Toegegeven, het moet er ridicuul uitgezien hebben. Ik stond er immers met mijn  hoofd door de spleet in de schuur en de rest van het lichaam buiten. Ik leek wel een voyeur die probeerde een glimp op te vangen van wat er zich in de schuur afspeelde.

Dit beeld komt vermoedelijk dicht in de buurt
(foto: VKmag.com)

Belangrijker dan mijn imago was de vaststelling dat die opening in de breedte mogelijkheden bood. Nu de hoogte nog… Aangezien het slot de volledige hoogte in 2 deelde, had ik dus maar de helft manoeuvreerruimte, zo ’n meter ongeveer. Voorzichtig probeerde ik of ik ,zijdelings gehurkt en met mijn benen open (FYI: dat ziet eruit alsof je in een of andere half erotische dansmove op pauze bent gezet), ook met mijn lichaam ertussen kon.

Zijdelings gehurkt met benen open ziet er ongeveer zo uit
(foto: twitter.com/JeroenHenneman)

 

Ik voelde al snel dat die klus -mits enig wringen- geen mission impossible zou zijn.

Om mij ervan te vergewissen dat, moest ik vast komen te zitten in de benarde situatie, ik iemand kon verwittigen, ging ik eerst mijn gsm halen alvorens over te gaan tot actie.

Waar een wil is, is een weg.

Ik perste mezelf door de opening en floepte als het ware de schuur in. (Denk aan tandpasta met een luchtbel die na enige druk plots uit de tube spuit)

“Victory”, dacht ik een beetje zelfvoldaan. Ik kon mezelf er maar net van weerhouden om mij  tong naar het slot uit te steken. En maar goed ook, want al snel diende het volgende probleem zich aan.

Het eten geven was geen probleem, maar vers water halen daarentegen… Daarvoor moest ik opnieuw uit de schuur. Ik kon de inoxen kom met een diameter van 50 cm daarenboven enkel gekanteld door de opening krijgen. Dus goot ik de drinkbak leeg zodat ik ermee naar buiten kon. Opnieuw hetzelfde manoeuvre en op naar de kraan. Het was pas daar -sorry, ’t was nog vroeg – dat ik mij bedacht dat ik dus nooit met een volle bak terug binnen zou raken.

Maar aangezien de beestjes nu niets van drinken hadden moest en zou ik vers water binnen krijgen.

Ik ging dus op zoek naar flessen. Een korte zoektocht leverde gelukkig 2 flesjes van 0.5 cl op.

Voor een derde keer, ditmaal met drinkbak en flesjes water, murwde ik mij door de opening. Na de flesjes in de kom te hebben geledigd, restte mij nog een laatste maal de beproeving alvorens ik definitief in de buitenlucht stond.

Wie nu gehoopt had dat ik alsnog vast kwam te zitten…pech. ik was ondertussen behoorlijk goed geworden in al dat wriemelen en wringen.

Alsof de kunstenaar hier mijn prestatie heeft gezien en gebeeldhouwd.
Foto: standbeelden.vanderkrogt.net)

Eind goed al goed…maar wel een hele belevenis.

Tonnen respect!

Ik kan dus alleen maar gokken dat het persen van een veel te groot lichaam door een veel te kleine opening -zoals ik deed- vergelijkbaar is met wat baby’s voelen als ze ter wereld komen.

Geen pretje!

Dus vanaf heden niet enkel een oneindig respect voor de bevallen vrouw maar ook voor het ter wereld gekomen kind.

Find & follow Mie on social media

De dertiende

Vandaag zijn we de dertiende en dat is voor mij altijd een beetje speciaal.

Niet omdat ik bijgelovig ben. Of toch niet wat het cijfer 13 betreft, want verder ben ik zo bijgelovig al maar kan…

Ik loop immers nooit onder een ladder door en zwarte katten vind ik geen fijne beesten om tegen te komen. Kraaien zie ik liefst in even getallen. Ik trek voor elke belangrijke gebeurtenis een geluksitem, meestal (geluks)sokken, aan en ik aanroep elke heilige wanneer ik dat nodig acht en dit terwijl ik niet echt religieus ben.

In mijn studententijd maakte ik elk examen met dezelfde vulpen. Waarom? Ik was er immers van overtuigd dat die pen nog wist wat ik er voordien mee geschreven had. Die pen kende naar mijn aanvoelen dus – net al ik – de hele leerstof. Ik vertrouwde erop dat die mooie, zilverkleurige Parkerpen van mij haar kennis zou ‘vrijgeven’ indien mijn eigen brein het even liet afweten.*

Je kan ermee lachen en toegegeven, ik zou dat waarschijnlijk ook doen indien bovenstaande relaas niet over mezelf ging. Vreemd genoeg geven die rare gewoontes mij – ook vandaag nog – een soort rust en daar kan niemand iets op tegen hebben, toch? Dus ach, baat het niet dan schaadt het niet. Meer zelfs, het plaatselijke chinese restaurant is vast rijk geworden dankzij mij. Elk examen werd immers voorafgegaan door dezelfde maaltijd. 🙂

Maar voor dit weer een post wordt over een van mijn vreemde kantjes, terug naar ‘de dertiende’.

De dertiende is voor mij een beetje zoals kerstmis. Ik herdenk ook een begin, een geboorte, alleen niet die van Jezus.  (En eerlijk, ook op 25 december durf ik wel eens te vergeten dat die gebeurtenis aan de basis van het feest ligt.)

Nee, op een dertiende  vier ik het ontstaan van ‘ons’, van de relatie met mijn vriend. Onze eerste kus, de bezegeling van een heerlijke dag aan zee, vond immers plaats op een 13de. (Als bijgelovig schepsel heb ik het feit dat er die dag op de zeedijk iemand besliste het loodje te leggen, bewust verdrongen) En sindsdien is elke dertiende een beetje feest.

Versta mij niet verkeerd, we vieren uiteraard niet elke dertiende even uitgebreid. Vaak zeggen we gewoon ‘proficiat’ tegen elkaar. Al dan niet aangevuld met de woorden ‘dat je het al zo lang met mij uithoudt’.

Maar zo nu en dan krijg ik kriebels en wil ik eens iets speciaal doen.

Zo ook op vrijdag 13 december 2013.

Ik had de hele avond netjes gepland. Hij zou ‘diner & movie’ worden.

Het diner moest een zelfgemaakt driegangenmenu worden. Het mocht wat meer zijn, dus koos ik voor sushi als voorgerecht, gevolgd worden door soep en afsluitend een mooi stuk vis als hoofdgerecht.

De voorbereiding liep erg vlot.

Ik was uiteraard niet zo gek om de sushi zelf te maken dus daarvoor reed ik, net als voor de vis, naar een goede viswinkel juist over de grens met Nederland. Ik liet de vis en de sushi inpakken en op ijs leggen. Hij diende de rit terug naar Antwerpen te overleven. (Voor zover dit op een dode vis van toepassing is natuurlijk 🙂 )

Ik hou van rode soepen dus ik ging voor een tomaten-pompoensoep. Deze werd vers gemaakt. Alleen niet door mezelf, maar door mijn mama. Ik beken, maar hé, je moet eigen talent, of in dit geval het gebrek eraan, kennen.

Tegen de tijd dat mijn vriend naar huis kwam, had ik alle benodigdheden in huis en konden we echt aan het feestmenu beginnen.

Ik zette de sushi op tafel en opende de bijhorende sojasaus en wasabipasta. Het was voor ons beide de eerste maal dat we sushi aten, dus er hing een lichte spanning, een soort nieuwsgierigheid, in de lucht. Ik dopte de gekozen sushirol erg voorzichtig in de wasabipasta en bracht hem naar mijn mond. Wat ik toen voelde… een helse pijn. Mijn sinussen leken in brand te staan en ik dacht dat ik ter plekke dood zou gaan.

Gelukkig trok dit gevoel weer net zo snel weg als dat het gekomen was. Vermoedelijk was ik toch iets te gul geweest met dat groene goedje. Uit veiligheidsoverwegingen liet ik de sushi maar voor wat het was, er was immers nog soep.

Op naar gang 2 dus. Ik warmde de verse soep op en versierde ze met de nodige garnituur. Samen met de voorziene grisini smaakte de soep uitstekend. Na een valse start leek alles weer te lopen als gepland…

Helaas pindakaas…

Ik besloot de vis en de groentjes te stomen. Twee vliegen in een klap: goed voor de gezondheid en ik kon de nieuwe stoomoven uittesten. Met de handleiding in de aanslag legde ik alle ingrediënten op de juiste platen en gaf ik de oven het startsein. Na het doorlopen van de voorgeschreven tijd dresseerde ik de borden.

Al bij de eerste hap bleken de aardappelen wat uitgedroogd en verschompeld te zijn. De wortelen waren dan weer ‘beetgaar’, met helaas veel beet en weinig gaar.

De vis had gelukkig een perfecte cuisson: niet te droog maar ook niet rauw meer.

Alleen… het gevraagde stukje filet zat vol met graten, er waren vreemde vellen, een soort slijmerige slingers,  te bespeuren en het smaakte hoegenaamd niet lekker. Mijn smaakpapillen en hersens schreeuwden het dan ook uit: “Stop direct met het verorberen van dit stukje gif”.

Ik besloot te luisteren en drong er bij mijn vriend op aan mij te volgen. Na een overtuigende redevoering van mijn kant, gaf hij zich gewonnen.

Ik kieperde het  hoofdgerecht integraal in de vuilbak.

Om de avond nog een beetje te redden, en om toch meer dan soep alleen binnen te hebben, diste ik de rest van het brood van die dag op. Ik viste mijn geliefde nutella uit de kast en het hoofdgerecht 2.0 werd: boterhammen met choco… uitermate feestelijk en helemaal niet doordeweeks 🙂

Alsof het nog niet erg genoeg was dat mijn geplande menu uiteindelijk werd herleid tot soep en boterhammen met choco, wachtte twee weken later, net voor kerst, nog een andere verrassing.

Ik werd vriendelijk, doch met aandrang, verzocht om het bal van de politie sponseren voor een bedrag van 50 EUR (of waar boetegeld ook naartoe gaat 🙂 ).

In de overtuiging dat het om een vergissing ging, belde ik naar de organisatie in kwestie. Ik legde geduldig uit dat ik de mij gevraagde bijdrage niet kon leveren. Ik bevond mij op het ogenblik van hun geldinzamelactie immers nog thuis. Mijn gsm liet mij toe dit met zekerheid te stellen. Ik had net voor mijn vertrek mijn vriend gebeld en de registratie van dat gesprek stond op hetzelfde uur als waarop ik zou ‘ingestemd’ hebben met een donatie aan hun activiteiten.

De vrouw aan de andere kant zag onmiddellijk waar het schoentje wrong, niemand kan op twee plaatsen tegelijk te zijn. Ze was bereid een diepgaand onderzoek te verrichten. Ze diende echter nog één iets te weten alvorens ze van start kon gaan: had ik het over de boete met referentienummer X of met nummer Y.

Wat volgde was een lange stilte… van mijn kant. Geleidelijk drong het tot mij door…

Ik had dat gesprek weldegelijk thuis gevoerd maar ik had over het hoofd gezien dat de klok op mijn GSM  20 minuten voor staat..

Ik ben de inzamelactie dus weldegelijk voorbijgereden en aangezien ik oprecht dacht dat ik op het desbetreffende stuk weg 70 mocht (i.p.v. 50), moet ik met eenzelfde gezwinde snelheid terug gekeerd zijn… twee voor de prijs van één want de blauwe vrienden kampeerde  ondertussen aan de andere kant van de straat en ronselde aldaar donaties.

Nu ja, ik troost mij met de gedachte dat ik op deze manier in 2013 een goed doel extra en dit voor een bedrag van 100 EUR gesponsord heb.

En als je dacht dat ik in onze relatie de enige ben die de viering van onze dertiende in het honderd kan doen lopen, moet ik je terechtwijzen. Mijn vriend is er in geslaagd om in een periode van 2,5 jaar (en dus 30 x een ’13de’) drie maal in de kliniek te belanden en 3 maal op reis te zijn, zonder mij wel te verstaan.

Je zou van minder bijgelovig worden, toch wat (een vrijdag) de 13de betreft. Maar met een gemiddelde van ongeveer 23 op 30 goed gevierde dertiende’s,  is dat toch nog een dikke onderscheiding en, niet onbelangrijk, ik heb na vrijdag 13 december 2013 ook enkele zaken heb geleerd:

  1.  Met voldoende wasabi kan je iemand vermoorden, of op z’n minst martelen. (Nog een geluk dat de hedendaagse terreurbewegingen niet uit Azië komen)
  2. Probeer nooit een nieuw keukentoestel uit als je wil uitpakken met een heerlijk diner.
  3. Boterhammen met choco smaken altijd.

*Je nu niet onmiddellijk een afspraak bij een psychiater te regelen voor mij. Ik besef ten volle dat het stom bijgeloof is en dat sokken en pennen geen “magische” krachten hebben.

Find & follow Mie on social media

Hedendaagse folterpraktijken in België…

Sommige onder jullie weten wie ik ben. Anderen niet.

Onder ‘Mie wie?’ licht ik voor deze laatste groep alvast een klein tipje van de sluier op. Maar zoals ik daar onmiddellijk meegeef, is het op basis van die info – hoogst waarschijnlijk – niet mogelijk mij te herkennen wanneer je mij tegenkomt.

Wel, ik maak het jullie de laatste dagen iets makkelijker. Ik wandel momenteel als een ware pinokkio door het leven.  Begrijp mij niet verkeerd, ik ben niet in een jongetje aan het veranderen, ik ben nog steeds op en top vrouw en dat plan ik nog lang zo te houden, maar momenteel beweeg ik mij echter voort alsof ik een houten pop aan draadjes ben. Met veel moeite zet ik stappen, sta ik op, ga ik zitten… De term ‘ijzeren hek’ is momenteel een understatement, zelfs een compliment.

In de val

De reden hiervoor ligt in de barbaarse, middeleeuwse folterpraktijken die ik sinds vorige week onderga. En wie denkt dat ik nu overdrijf ( ik zou niet durven 🙂 ), dient de termen uitrekken, vierendelen en radbraken maar eens te googlen. Beschrijvingen en foto’s van de meest gruwelijke technieken zullen uw deel zijn. En het zijn net die technieken die mij te beurt gevallen zijn.

Of alleszins, dat gevoel heb ik na een bezoek aan mijn persoonlijke beul (en nee, ik heb het voor de verandering eens niet over mijn vriend :))

Als je meent dat beulen van terreurorganisaties wreed zijn, raad ik iedereen aan om eens naar een kinesist te gaan en je aan zijn handelingen over te leveren.  De creativiteit die deze mannen (en vrouwen) aan de dag leggen om het lichaam tot het uiterste te drijven, is fenomenaal.

Waarom ik in hemelsnaam met mijn volle verstand deelneem, en erger nog betaal, voor dergelijke handelingen? Wel ik ben erin geluisd.

Omdat ik reeds twee jaar pijn ervaar achteraan mijn bovenbeen bij en na inspanning, leek het de dokter tijd om dit verder te laten onderzoeken. Na een consultatie bij een fysisch geneesheer bleek een hamstringblessure de boosdoener.

De oplossing:  een enkeltje richting de hel. Alleen, dat wist ik op dat ogenblik niet, het werd mij verkocht als sessies bij de kine. Sessies die, volgens een – medeplichtige – medewerkers van de dokter, zouden bestaan uit een soort massages “maar dan net iets anders”.

Wie kan er nu iets tegen enkele deugddoende massages hebben. Zeker wanneer die daarenboven een positief effect zullen hebben op een bestaande blessure. Niemand toch?

Vol goede moed ging ik dan ook naar de eerste sessie. De eerste rek- en strekoefeningen die de therapeut op mijn lichaam toepaste, wekte nog geen argwaan. Pas toen hij mij opdroeg van de tafel te komen en hem te volgen, voelde ik enige nattigheid. In een zaal waar ook andere slachtoffers door hun beul gefolterd werden, bedacht hij de ene na de andere oefening voor mij. Hij deed deze één maal voor. Nadien was het mijn beurt. Alleen, niet één maal maar 3 tot 4 sessies van 20 maal. En hoewel ze bij hem erg makkelijk leken, waren ze dat niet.

In mijn hoofd verwenste ik de kinesist en plande ik een ingenieuze ontsnappingspoging. Met mijn ogen trachtte ik bondgenoten hiervoor te zoeken. Eenzelfde vijand smeedt immers ijzersterke banden. Maar allen ondergingen ze de praktijken gedwee. Meer zelfs, sommige leken er plezier in te scheppen. Bij nog andere merkte ik de eerste tekenen van het Stockholmsyndroom.

Ik overleefde uiteindelijk de sessie en besloot vanuit een ongekende positiviteit en hoop twee dagen later een tweede sessie aan te vatten.

Deze tweede sessie begon de therapeut opnieuw door mij af te zonderen. Noem mij naïef, maar nog heel even flakkerde de hoop op om alsnog een massage te krijgen . Die hoop werd al snel de kop ingedrukt. De kinesist besloot te testen in welke posities hij mijn lichaam kon manoeuvreren alvorens het dermate protesteerde dat de kans op het intreden van de dood reëel werd. En nadien vond opnieuw een publieke vernedering plaats. Een moderne schandpaal als het ware.

Wederom haalde ik in een min of meer bewuste toestand het einde.

Doorbijten

Ik zou de handdoek in de ring kunnen gooien, trachten te ontsnappen maar ik heb er mijn persoonlijke missie van gemaakt deze kwelduivel te verslaan. Ik zal er elke sessie staan, maar ik besef dat ik goedgelovig ben geweest. Met open ogen ben ik in een val, een complot gelopen.

Gedane zaken nemen echter geen keer en aan vragen als ‘hoe kon je zo stom zijn’ heb ik nu geen behoefte. Dus als ik je voorbij strompel de komende tijd, wees dan alsjeblieft lief voor mij. Lach niet, wijs mij niet op mijn goedgelovigheid maar bied mij bijvoorbeeld een lift aan, of nog beter, trakteer mij op die welverdiende massage waar ik nu nog meer naar snak 🙂

Find & follow Mie on social media

“De vliegeraar” meets “Fifty shades of…” green

Vandaag was het  – eindelijk- een dag waar ik erg lang naar uitgekeken had. Mijn vriend zou immers een verrassing krijgen die hem hopelijk lang zou bijblijven.

Toen ik mijn vriend leerde kennen, had hij -net als ik overigens-  al behoorlijk wat hobby’s. Sommige hobby’s delen we ondertussen, zoals skiën, maar andere hoegenaamd niet.

Een van zijn hobby’s bestaat uit het, voor mij  saaie en compleet oninteressante, vliegen met modelvliegtuigen en drones. Hij kan echt als een bezetene over die dingen vertellen.  Dus moest je hem ooit tegenkomen en je krijgt het ‘geweldige’ idee om bij hem naar deze hobby te informeren, trek je best een uurtje tijd uit.

Het blijft uiteraard niet bij het vliegen alleen, hij filmt ook vaak zijn vliegkunsten. Zoals het een goede vriendin betaamt, kijk ik nadien naar de adembenemende filmpjes die hij onder mijn neus steekt.

Valt het op dat we deze passie niet delen?

Maar wacht voor je mij veroordeelt. Probeer zelf eens even naar zo’n filmpje te kijken.  Hou er wel rekening mee dat de mogelijkheid bestaat dat je spontaan om je heen begint te slaan. Het gezoem zou je immers het gevoel kunnen geven dat je je te midden van een nest overijverige werkbijen bevindt.

Maar ik wijk af…

Zijn interesse in vliegtuigen beperkt zich echter niet tot de miniatuurversies maar ook ‘the real thing’ vindt hij razend interessant. Hij kan je moeiteloos alle technische details geven en bij het geluid van een voorbijkomend vliegtuig draait hij zijn hoofd draaien als kwam de mooiste vrouw ter wereld voorbij.

Ik was dan ook compleet verwonderd dat hij nog nooit gevlogen had. Mijn vriend, de vliegtuigfanaat, is nog nooit van de grond geweest. (Voor hier iemand een flauwe mop maakt: met een vliegtuig wel te verstaan. :))

Ik had al een tijdje het gevoel dat ik daar verandering in moest brengen en na veel ‘denken’ was het nu eindelijk tijd voor actie.

Project ‘van de grond’

Met de hulp van mijn schoonouders werkte ik een plan uit.  Mijn schoonvader kende een piloot die zijn vliegkunst wel ter beschikking wou stellen.  De vlucht zou doorgaan op het vliegveld van Zwartberg op zaterdag 26 september (of 27 september indien het weer op zaterdag vliegen onmogelijk zou maken).

Omdat ik de luchtdoop absoluut een verrassing wou houden voor mijn vriend, besloten we de trip naar Zwartberg aan hem te verkopen als een shoppingtrip naar Maasmechelen Village.

Toen we op een zomerse avond in juli allen rond de tafel zaten, liet ik vallen dat ik graag eens zou willen gaan shoppen in Maasmechelen Village. Want zeg nu zelf, zo’n outletcentrum is toch het einde. Mijn schoonmoeder pikte moeiteloos in en gaf aan dat ze zo’n dagje gezellig kuieren langs de winkels ook wel zag zitten. We namen voor de schijn onze agenda’s erbij en overliepen de mogelijke weekends en kwamen uit bij….-oh wonder- zaterdag 26 september. We plande uiteraard ook 27 september in, want shoppen in open lucht gaat onmogelijk bij slecht weer.

De maanden nadien volgde voor mij de moeilijkste taak: ZWIJGEN en opletten dat ik mij niet missprak. Wanneer iemand, mijn soms vergeetachtige vriend inclusief, informeerde of we vrij waren op zaterdag 26 september, antwoordde ik kort dat wij al plannen hadden en rond verdere vragen fietste ik vaak behendig  heen.

Eénmaal sloeg de schrik mij echt om het hart.

Mijn vriend en ik zaten samen in de auto, ik aan het stuur. Ik kreeg een sms. Uit gewoonte droeg ik hem op even te kijken wie het was. Onmiddellijk realiseerde ik mij dat het mogelijks mijn schoonvader was met nieuws omtrent ons plan. Ik moest dus snel, voor hij het bericht kon lezen, checken of dit het geval was. Ik liet mijn vriend de gsm naar mij draaien met een verzonnen verhaal omtrent een nodige pincode om te ontgrendelen. Als de vermoorde onschuld ontgrendelde ik mijn gsm door erover te wrijven en terwijl ik zei ‘o juist, het is mijn werkgsm die een vergrendeling heeft, deze niet’, scande mijn ogen het scherm om te zien wie de afzender was….het bleek loos alarm.

Ik dankte in mijn hoofd stiekem de heer voor een niet-achterdochtige vriend en mijn plotse vindingrijkheid en maakte een ‘mental note’ voor mezelf dat ik hem nadien zeker een verklaring schuldig was. Voor het geval hij toch door mijn – al zeg ik het zelf- verdienstelijke acteerprestatie zag.

D-Day: luchtdoop

Vandaag was het dus eindelijk zover.

Om 10u30 zetten we koerst richting Limburg. Toen we de straat van het vliegveld indraaide, merkte mijn vriend de wegwijzer naar het vliegveld op. Hierop waren we allen voorbereid. We diste het verhaal op dat in Maasmechelen Village niets te eten was en dat het ons wel leuk leek om, gelet op zijn interesse, te lunchen op het nabijgelegen vliegveld. God, wat is hij toch een makkelijke prooi…zo goedgelovig:)

Pas toen de piloot arriveerde viel mijn vriend zijn frank dat we niet gingen shoppen.

No Maasmechelen Village

No shopping for me
(foto: kwbkeerbergen.be)

Ready for take-off dus… Onze “ijzeren vogel” was een Cesna Skyhawk. Na een tankbeurt werden we allen betrokken bij de rondgang ter inspectie.  Nadien namen we plaats in het vliegtuigje. Mijn vriend ging uiteraard vooraan. Mijn schoonvader en ik achteraan. Wegens plaatsgebrek bleef mijn schoonmoeder aan de grond.

Voorbeeld Cessna Skyhawk luchtdoop

Cessna 172 Skyhawk – het model waarmee we vlogen.
(foto: wikipedia)

Mijn vriend genoot met volle teugen (mission accomplished) en vond de vlucht het einde. Ik, ik hoopte eerder op een veilig en vooral snel einde. We waren nog maar net op hoogte toen ik merkte dat de thermiek die ik tijdens het  opstijgen voelde niet zou verminderen. Dit kleine speeltje was in niets te vergelijken met een commercieel toestel en op de achterbank leek alles erger dan de keren dat ik vooraan in zo’n toestel zat. Elke thermiekbel was de hel, niet enkel had ik het idee dat we in vrije val recht naar de grond zoefde, tevens werd ik keer op keer net ietsje misselijker.Ik voel mijn maag opnieuw protesteren terwijl ik dit schrijf en eraan terug denk…

Met de nodige concentratie en ademhalingsoefeningen hield ik het uiteindelijk  een uurtje vol. Op dat ogenblik informeerde de piloot wat we verkozen. ‘Subtiel’ suggereerde ik de mogelijkheid om terug te vliegen en mijn schoonmama nog de kans te bieden om mee te vliegen. Ik was zelden zo blij met de woorden ‘dat is een goed idee’.

Eens de mogelijkheid zich aanbood, maakte ik mezelf uit de voeten om in alle rust te gaan bekomen. Ik vond nog net genoeg energie om mijn schoonma te vragen of zij een zakje wenste mee te nemen. Moedig verzekerde ze mij dat zij geen problemen had met vliegen. Ik stopte voor alle zekerheid toch een zakje in mijn vriends handen…je weet immers nooit (te meer omdat ik normaal ook geen last heb van luchtziekte)

Eind goed, al goed

Na een kleine 40 minuten stond het toestel met vernieuwde crew opnieuw aan de grond. Ook mijn schoonmoeder bleek haar eigen versie van “fifty shades of green” te hebben nagespeeld. Met dat verschil dat zij net voor haar vertrek, tijdens onze vlucht, nog een pannenkoek had gegeten. Ik kan met zekerheid zeggen dat ze daarvan geen gram verdikt zal zijn…need I say more:)

Natuurlijk zijn deze kleine ongemakken bijkomstig en wanneer ik de gelukzalige uitdrukking op mijn vriends gezicht zie, weet ik dat het dit alles waard was.

Ik aanhoor al de hele avond zijn verhalen en omdat zijn enthousiasme, blijheid en dankbaarheid aandoenlijk is, herinner ik hem er maar niet aan, dat ik er het grootste deel van de dag bij was 🙂

Find & follow Mie on social media

© 2019 Don't Mind Mie

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑