Don't Mind Mie

All things on my mind

Categorie: Persoonlijk (page 1 of 2)

Onze hof van Eden: Hof ter Velden

Een groot deel van je trouwdag breng je door in de feestzaal. Daarenboven is het eten, en de kwaliteit ervan, vaak één van de eerste dingen die mensen vermelden als je vraagt hoe een trouwfeest was. Dat besef en onze eigen liefde voor lekker eten, maakte dat de keuze van de zaal voor ons erg belangrijk was.

Toch ambieerden we geen van beiden om dagen en dagen zalen af te schuimen. We probeerden dan ook op basis van de info die we op het wereldwijde web vonden, een eerste selectie te vormen.

Om toekomstige trouwers wat te helpen, geef ik hieronder graag enkele van onze criteria mee.

Selectiecriteria
De ligging

Een eerste criterium waarop we selecteerden, betrof de ligging.

Mijn man zijn roots liggen in het Antwerpse nl. Boom (tja, iedereen heeft minpuntjes ;)), de mijne in Sint-Niklaas.

Onze families wonen in de hierboven genoemde gemeente en stad maar ook in Brussel en Gent.

De vrienden wonen zowat verspreid tussen de kust, limburg en de ardennen…

Kortom, genodigden zouden van alle uithoeken van België komen.

Een locatie die voor iedereen optimaal gelegen is, was dus quasi onmogelijk.  Toch zouden we het fijn vinden dat voor het gros van de mensen de zaal geen uren rijden was.

Daarenboven vond ik overnachtingsgelegenheid in de buurt ook belangrijk. Zo hoefde, wie dat niet wou, niet helemaal terug naar huis.

De sfeer

We vonden het beiden belangrijk dat de zaal paste bij hoe wij onze trouw zagen.

Het was van meet af aan duidelijk dat wij een dag wenste die in alle zijn facetten gezelligheid, romantiek en warmte uitstraalde. Dus ook qua zaal. Een cleane en strakke locatie met een minimalistisch of industrieel karakter, zou -hoe mooi deze ook kunnen zijn- dan ook niet bij onze dag passen.

De ervaringen

Ieder koppel is anders en ieder koppel heeft ook andere wensen, maar toch vond ik het belangrijk om ervaringen van anderen te lezen.

Net zoals bij elke review doe je dat uiteraard best kritisch.  Stel echter dat een aanzienlijk deel van de reviews spreekt over een te kort aan eten of onvriendelijk personeel of … dan ben ik toch geneigd te denken: “waar rook is, is vuur”

Het aanbod

Een volledig seated diner lieten we liever aan ons voorbij gaan. Of toch zeker zo een waarbij je uren en uren dineert en een belangrijk deel van de avond in beslag wordt genomen door een debat over welk van de ontelbare bestekdelen nu het juiste was voor welke gang.

Anderzijds vond ik alles in buffet ook een no go. Buffet staat in mijn hoofd toch nog wat gelijk met grootkeuken. Ik zie onmiddellijk de grote ijzeren bakken voor mij van waaruit voedsel op een bord wordt gekwakt. Dat beeld wordt steevast aangevuld met dat van eten dat er na een eerste bezoekersronde bijligt als een omgewoelde akker. In mijn visioen bestaat de vloer ten slotte uit sporen waarmee sommige gasten de weg van en naar hun plaats opnieuw kunnen traceren indien ze later op de avond minder helder zijn.

Geef toe, geen van die zaken wil je op je trouw.

Ik wou dan ook graag een mix waarbij sommige gangen in buffetvorm waren en andere aan tafel werden geserveerd.

De prijs

Niet meteen een romantisch item, maar elk koppel zal hiermee rekening (moeten) houden.

Je merkt snel dat er enorme verschillen zijn op de trouwmarkt. Voor de prijs van sommige locaties had je op andere plaatsen quasi het hele feest.

Daarnaast wensten we ook op voorhand een duidelijk beeld te hebben van wat de avond ons zou kosten. Locaties met een all in dranken formule genoten dan ook onze voorkeur.

Hof Ter Velden

Drie zalen haalden uiteindelijk de shortlist maar we hebben er slechts 1 bezocht. Dat bezoek was een schot in de roos. In die mate zelfs, dat ik (ik zou ‘we’ willen schrijven maar mijn man heeft een soort telefoonfobie, wat overigens iets typisch mannelijk blijkt te zijn) de andere afspraken afbelde met de eerlijke boodschap dat we een zaal gevonden hadden die paste bij hoe wij ons huwelijk zagen.

Die zaal was Hof ter Velden in Dendermonde (Baasrode). Hof ter Velde lag voor zo’n 80% van de genodigden op maximaal 30 minuten rijden. Daarnaast waren er maar liefst 18 B&B’s in een straal van 10 km waarvan 8 op 5 km of minder.

Eerste bezoek

Reeds van bij het eerste contact hadden we een goed gevoel.

We werden vriendelijk ontvangen voor een rondleiding en een bespreking van de mogelijke formules.

De dame in kwestie nam ruim de tijd voor ons en er werd goed naar onze wensen en vragen geluisterd. Alle mogelijkheden werden overlopen (toegegeven, het overlopen van massa’s keuzemogelijkheden wat betreft eten is niet zo aangenaam als je kampt met een buikgriep en dus vreselijk misselijk bent op dat ogenblik maar kom, dat is niet toe te schrijven aan de zaal hé ;)) en we kregen een hoop aan tips rond planning, decoratiemogelijkheden, zaalindeling,… .

Verder bood de zaal een lijst van dj’s aan waarmee zij reeds een lange en positieve geschiedenis hadden. Hierbij bestond echter geen enkele verplichting en waren we vrij een eigen dj te kiezen.

Na het eerste bezoek werd voor ons reeds duidelijk dat het onze dag was en dat Hof ter Velden en zijn team er alles aan zou doen dit ook te laten slagen.

Verdere verloop

In aanloop naar de dag zelf, hadden we nog enkele keren contact met de zaal om zaken zoals de hapjes, de menu, de decoratie,… concreet te maken.

Het viel hierbij wederom op dat het onderste uit de kan werd gehaald om aan onze wensen tegemoet te komen. Er werd proactief meegedacht en geen enkele inspanning was teveel. Zo mochten we bijvoorbeeld op vrijdag nog eens komen kijken of onze tafelschikking, de decoratie en de dansvloer naar wens waren.

Ook op de vraag of er voor onze vegetarische en lactose-intolerante gasten een alternatief was, werd zonder aarzelen positief geantwoord.

De Grote Dag zelf

Het goede gevoel dat wij reeds in aanloop naar onze trouw hadden, werd de dag zelf bewerkelijkt.

Een professioneel team zorgde er voor dat onze gasten niets te kort kwamen. Maar ook wij werden in de watten gelegd.

Dit viel al meteen op tijdens de receptie. Wij stonden dan wel de gasten te verwelkomen, maar aan eten en drinken kwamen we niets te kort. We konden gewoon lekker meegenieten van de gekozen hapjes. 

Ook aan ‘kleinere details’ werd aandacht besteed. De cadeautafel werd voor ons op orde gehouden en na de ontvangst werd alles veilig verplaatst naar binnen en opnieuw mooi uitgestald.

We hoefde ons nergens zorgen om te maken. Het team werkte erg zelfstandig waardoor wij volop konden genieten van het feest.

Je merkt duidelijk dat dit een zaak is waar ze gewend zijn trouwfeesten te verzorgen. Het was een geoliede machine maar met een zeer persoonlijke aanpak.

Zoek je dus een zaal voor jouw feest (ook andere feesten behoren tot de mogelijkheden) en ligt Hof ter Velden binnen jouw streek en budget, dan hoef je niet te twijfelen… je krijgt er waar voor je geld en je beleeft er een onvergetelijke dag.

 
Find & follow Mie on social media

Het belang van Rode Neuzen Dag

Is er een betere dag dan Rode Neuzen Dag om open het volgende verhaal op papier te zetten? Ik dacht het niet…

In wat volgt, neem ik jullie ‘graag’ mee terug in de tijd. Naar mijn kinder- en jeugdjaren.

Hoewel ik het geluk had op te groeien in een warm en liefdevol nest en alles had om gelukkig te zijn, was die periode toch niet geheel zorgeloos. In een vorige post las je al dat ik in deze periode kampte met enkele psychische moeilijkheden.

We kenden echter nog geen initiatieven als rode neuzendag. Psychische obstakels werden niet open besproken. Integendeel, ze werden gehuld in een sfeer van taboe met een strik van schaamte errond. Dit maakte dat je ze liefst zo ver mogelijk wegstopte. Je sprak er niet over en hulp zoeken was al helemaal uit den boze. Het voelde immers als een stigma.

Was mentale gezondheid toen meer onder de aandacht gebracht, durfde ik misschien sneller eerlijk opbiechten wat mij kwelde.

Had ik toen de moed gehad openlijk te spreken over mijn demonen, kon wat volgt vermoedelijk gereduceerd worden tot “ik had als kind een angstoornis maar door snelle hulpverlening heeft dit mijn jeugd en latere leven niet verder beïnvloed”.

Maar het is nu anders…

Van eten kan je doodgaan

Ik was 6. Het was een doodgewone dag. Zoals steeds werden mijn zus en ik na een schooldag hartelijk ontvangen thuis. We kregen iets te eten en te drinken en er werd ons de ruimte geboden om over onze dag te praten.

Mijn zus vertelde  over wat ze die dag geleerd had.

Ze hadden de spijsvertering onder de loep genomen (op die leeftijd nog niet letterlijk ;)). Verwonderd door het ingenieuze systeem, legde ze haarfijn uit hoe het hele systeem van voedsel tot ‘eindproduct’ in zijn werk ging. Ze vermeldde  ook kort, als een voetnoot, een kleine bug in dat geniale systeem: wie zich verslikt, loopt immers risico op verstikking omdat het eten dan in de luchtpijp terecht kan komen.

En dat was het dan…

Die onschuldige weergave van feiten, deed bij mij de panische angst voor de dood te  toeslaan. Een angst waarvan ik tot dan niet wist dat die er was. Het moet zich jaren schuil gehouden hebben in de diepste krochten van mijn gedachten. Nu nam het echter sneller dan het licht alles over, mijn hele doen en laten .

Mijn hersens gooide alle nuances overboord. Ik hoorde enkel: “van eten kan je doodgaan”.

En de dood, dat wou ik ten alle tijden vermijden.

In een milliseconde gingen mijn kinderhersenen over op een  survivalmode. Vanuit een soort risicobeperkende houding besloot ik de kans op sterven door voedsel te minimaliseren dus IK STOPTE MET ETEN.

Ik werd in no time bedreven  in het verdoezelen dat ik geen voedsel doorslikte. Ik bewaarde porties achter mijn kaken om deze nadien uit te spuwen en verdoezelde eten waar ik kon. Het duurde dus nog even voor iemand doorhad waarmee ik bezig was.

Uiteindelijk merkte mijn ouders het gedrag op. Uit alle macht hebben ze geprobeerd te achterhalen wat er scheelde. Ik hield koppig en zo lang mogelijk de lippen stijf op elkaar. Geen denken dat ik hen een inkijk zou geven in mijn angst. Toch bleven ze onvermoeibaar doorgaan en gingen ze het gevecht met een voor hen onbekende vijand aan. Uiteindelijk, na een eerste periode van totale stop, liet ik mij overtuigen om lopend voedsel als soep en yoghurt naar binnen te werken. Al ging dat aan een tergend traag tempo.

Ik besef nu dat het hen tot wanhoop moet gedreven hebben maar mijn overtuiging dat ik van eten zou sterven was zo sterk.

En hier vervagen de herinneringen…

Ik weet niet meer precies hoe en waarom, maar ik vermoed dat ik uiteindelijk inzag dat ook niet eten tot de dood kon leiden.

Ik begon dus samen met mama, papa en mijn zus aan een langzame weg terug te timmeren.

Bacteriën zijn de boosdoeners

Een lange tijd ging het goed… helaas bleek  mijn panische angst niet geheel verdwenen. Jaren later zag hij opnieuw de kans om toe te slaan en mijn leven te gaan beheersen.

Ditmaal vanuit een andere optiek.

Net als ik, was ook de angst geëvolueerd. Voedsel was niet meer de boosdoener maar bacteriën.

In mijn beleving waren die kleine, onzichtbare dingen de vijand.  Ze konden immers  een heel lichaam ten val brengen en een mens verwoesten. Blootstelling eraan diende dus met alle mogelijke middelen vermeden te worden.

Om enig doemscenario te vermijden, legde ik mezelf  een heel arsenaal aan handelingen op. Ik raakte deurklinken enkel met mijn mouw aan, ik waste mijn handen zo vaak mogelijk, ik at niet de delen van mijn boterham die ik had vastgehouden, …

Dit gedrag bood mij een vorm van zekerheid. Het gaf een houvast. Het zorgde voor een gevoel van controle.

Hoewel de smetvrees en OCD, toen ze piekten, behoorlijk belemmerend waren, zocht  ik wederom  geen hulp.

Ik was ondertussen een onzekere puber. Onder andere mijn acne, maar ook mijn goede schoolresultaten, maakte mij een makkelijk doelwit van pesters. Geen haar op mijn hoofd dat er aan dacht om deze laatste nog eens “extra munitie” te geven en op te biechten dat ik bovenaan niet helemaal spoorde (want zo voelde het voor mij wel) en hulp nodig had.

Ik zou het zelf wel oplossen en ondertussen zweeg ik en werd ik een meester in verbergen van mijn gewoontes.

Beetje bij beetje lukte het opnieuw de angsten terug te dringen.

Beter laat dan nooit

Het werd vorige zomer pijnlijk duidelijk dat ik nooit helemaal gewonnen had van de angst.

Zo’n 25 jaar na datum heb ik uiteindelijk wel de stap naar hulp gezet. Ik heb mijn schaamte opzij geschoven en gekozen voor mezelf. En al was dat niet gemakkelijk, het was de juiste oplossing. Ik had het veel eerder moeten doen.

Ik kan nu niet enkel omgaan met mijn angsten, ik ben gewapend voor de toekomst en ik schaam mij niet langer voor mijn kleine ‘defaults’.

 

Door alles hier neer te schrijven stel ik mij -opnieuw- kwetsbaar op. Maar dat risico neem ik graag als ik daarmee het belang van psychische hulp bij kinderen en jongeren kan aantonen.

Ik hoop dat wie dit leest, inziet wat een wereld van verschil (tijdige) hulp bij psychische moeilijkheden kan betekenen.

 

Find & follow Mie on social media

Hoe vis mijn visie veranderde…

(foto: https://weneedfun.com/people-change-quotes/ )

Mensen veranderen. Dit wordt vaak gezegd en ik ben er van overtuigd dat hier -minstens een grond van- waarheid in ligt. Ik geloof oprecht dat mensen met ouder worden veranderen, of misschien beter, evolueren. Het hoeven daarom geen grootse wijzigingen te zijn. Het kan om kleine, subtiele zaken gaan, zoals assertiever of juist kalmer worden,  en zelfs smaak verandert. Zo lustte ik vroeger geen witloof en eet ik dat nu wel graag. Roos vond ik als tiener tuttig en nu vind ik dat juist leuk en fleurig.

Vaak gaan dit soort veranderingen naar mijn mening geleidelijk aan, soms bijna onmerkbaar. De verandering valt dan ook enkel op indien men terug kijkt op een verder verleden. Ik ben er echter in geslaagd in een recordtempo zo’n 180° te draaien.  Niet op enkele maanden, zelfs niet op enkele weken maar op enkele dagen.

Beestjes

Wie ‘Wereld Dierendag‘ gelezen heeft, kan al enigszins vermoeden dat ik dieren wel leuk vind, maar dan vooral bij iemand anders thuis. Verder geef ik ook duidelijk aan dat ik op dat vlak eerder rationeel ben. Het is en blijft een dier.  Nu blijkt echter dat dit principe sneller over boord is gegaan dan de principes van sommige politici.

Ik pleit schuldig, maar er zijn verzachtende omstandigheden…

Bij thuiskomst van ons huwelijk werden we verwelkomd door een zwembadje in onze keuken. Het betrof het exemplaar dat we jaren eerder bij het huwelijk van vrienden in de badkamer hadden gedropt en gevuld met plastic eendjes.  Pas toen ik even beter keek, registreerde mijn doodvermoeide hersenen beweging en drong het door dat de fake eendjes hadden plaatsgemaakt voor echte, behoorlijk levendige goudvissen.

To keep or not to keep…dat was de vraag die zich opdrong.

Vreemd genoeg hadden mijn man en ik slechts één blik nodig om te beseffen dat we ze wilden houden en goed leven geven.  Met wallen groter en dieper dan de Grand Canyon trokken we naar een dierenzaak in de buurt.  Omdat we daar op zondag vaak voorbij reden wisten we dat deze geopend was. Het was er immers steeds een volkstoeloop van je welste. Ik begreep tot voor kort ook nooit waarom, behalve misschien omwille van het wafelkraam dat voor de ingang staat 🙂

De ontnuchtering volgde echter snel toen bleek dat 8 van die diertjes zo’n 400 liter water nodig hebben. Je leest het goed, 50 liter per vis of 400 liter in totaal.  Voor mensen in een bescheiden appartement is dat niet echt haalbaar… noodgedwongen moesten we dan ook meegaan in plan B dat de vrienden achter de hand hadden. De visjes werden uitgezet in de vijver van de ouders van één van hen. We trokken ons op aan het idee dat ze daar een mooi en gelukkig leven zouden hebben.

Een nieuw begin?

Toch was er een zaadje geplant… “Misschien is een huisdier toch wel fijn”. Dat idee bleef in onze hoofden spoken. Mijn man was als eerste overtuigd. Op voorwaarde dat het geen belemmering vormde voor onze reislust en andere activiteiten, ging ik uiteindelijk ook overstag.

Gelet op bovenstaande voorwaarde, kozen we (opnieuw) voor vissen, weliswaar kleine soorten voor een gezelschapsaquarium. We lazen immers dat deze qua onderhoud eerder gematigd zijn en ook reizen hoeft geen belemmering te zijn dankzij automatische voedersystemen en de beperkte eetmomenten. Als gek begonnen we ons in te lezen zodat we enigszins voorbereid aan het avontuur begonnen.

Echter, sneller dan verwacht stond er een aquarium inclusief vissen in de living. Ik botste immers op een zoekertje van iemand uit de buurt die op zoek was naar mensen om zijn aquarium over te nemen. Ik nam contact op en uiteindelijk 2 dagen later arriveerden onze adoptievisjes.

My precious

The power of love

Ik moet toegeven dat ik meteen verkocht was. Ik dacht dat vissen saai waren maar niets bleek minder waar. Ze brengen echt leven in huis.  Onder visliefhebbers wordt het aquarium vaak een levend schilderij genoemd. Ik begrijp dit volkomen. Ik betrap mezelf erop dat ik vaker naar de visbak dan naar de televisie kijk. Betoverd door de natuur en de pracht. Gehypnotiseerd door de bewegingen.

En nee, ik beeld het mij niet in, maar die beestjes hebben echt elk hun eigen karakter. Zelfs in die mate dat ik bij sommige echt eigenschappen van de vrienden terug zag. Aangezien zij de aanzet tot dit alles geweest zijn, dragen enkele van onze vissen nu hun namen. De vrienden hebben een visalterego.

Maar mijn enthousiasme bleef echter niet beperkt tot dit onschuldig gedrag binnenskamers.

In een mum van tijd begon ik – net zoals nieuwe moeders- iedereen te bestoken met foto’s, filmpjes en verhalen. Ik besef maar al te goed dat het in mijn geval ‘maar’ om vissen gaat en niet om schattige roze schepseltjes. Maar toch, ik sta versteld van mezelf… het is gewoon sterker dan mezelf. Als ik dat al meemaak bij vissen, hoe overweldigd moeten mama’s dan niet zijn bij die kleine wondertjes.

Van de roze wolk gedonderd…

Niet veel later, maakte mijn blijdschap echter plaats voor ongerustheid.

Toen ik enkele dagen geleden thuis kwam, merkte mijn man op dat één van de visjes raar deed. Het betrof een soort kronkelend schuren. Niet vaak, eerder sporadisch, maar het was er. Onmiddellijk gingen er alarmbellen in mijn hoofd af. Ik had immers gelezen dat schuren zowat van elke mogelijke ziekte een symptoom kon zijn.

Na een watertest verversten we sneller dan onze eigen schaduw het water. De test gaf immers voor nitriet een waarde van 0.025 mg/l aan terwijl deze 0 moet zijn…Maar het schuren bleef.

Ik besloot dan maar daags nadien naar de winkel te rijden. De man daar vroeg – naar mijn mening licht geanimeerd- of ik mijn vis bijhad. Ik stond op het punt om met het nodige sarcasme te antwoorden: “uiteraard, die zit standaard in mijn handtas”, toen ik net op tijd besefte dat hij het oprecht meende. Het bleek best de vis binnen te brengen zodat er een uitstrijkje kon genomen worden voor microscopisch onderzoek.

Ik liet mijn man dus de dag erna drie exemplaren vangen en ermee naar de winkel gaan.

Bij twee van de exemplaren was niets te vinden. Bij de  derde werd na lang kijken en zoeken een bacterie teruggevonden. Met de antibiotica in de hand en een een behandelplan reden we terug naar huis. Vol goede moed dat onze diertjes snel beter zouden worden. Groot was de ontgoocheling toen ik na de eerste behandeldag merkte dat er juist meer visjes hetzelfde gedrag vertoonden. Ik was er niet gerust op dus ik nam de telefoon en contacteerde een andere dierenwinkel in de buurt.

Ik had geluk, de dierenarts waarmee zij samenwerken kwam de dag erna langs en ik mocht de visjes brengen zodat ze opnieuw onderzocht konden worden.

Na het onderzoek kreeg ik onmiddellijk een mailtje. Met goed nieuws! De vissen hebben geen bacteriën en ook geen parasieten. Ze zijn kerngezond! Blijkbaar doen vissen soms gewoon raar. ..*

Wat hebben we geleerd?

Toen de rust en de gerustheid was weergekeerd, kwam plots het besef: ik ben tot mijn eigen verbazing in een geëvolueerd van een rationeel denkend wezen naar overbezorgde vissenmoeder die als een zot diverse winkels afschuimt om toch maar zeker te zijn dat alles oké is. Wie had dat gedacht?

 

 

*Nu, dieren met een hoekje af, dat past wel bij ons dus ik weet ook niet waarom ik überhaupt nog maar dacht dat wij normale beesten zouden treffen.

 

 

Find & follow Mie on social media

Het aanzoek

 

Mijn verlovingsring

Het lijkt me logisch om bij het begin te beginnen: het aanzoek.

Geen huwelijk zonder aanzoek.

Het vriendje (toen nog 😉 ) had gedurende onze relatie  al duidelijke (subtiel is overrated en zo passé 😉 ) richtlijnen gekregen.

Timing

Zo moest hij het doen wanneer hij er zelf klaar voor was en niet omdat ik het graag wou. Ik meldde echter in één adem dat ik liever niet verrimpeld in een kleed kruip, dus dat hij ook niet moest wachten tot ik oud en versleten was. En aangezien ik op sommige dagen die staat al zeer dicht naderde, had hij dus geen zeëen van tijd.

Verder liet ik zo nu en dan eens vallen dat ik in afwachting van de big question al veel plannen in gedachten had. Als hij te lang wachtte, zou ik waarschijnlijk alles al gepland hebben en hoefde hij alleen maar op te dagen op een gekozen tijdstip en plaats. Dat maakte ik hem ook duidelijk. Ik zei het dan wel vaak gekscherend. Diep van binnen zat er een grond van waarheid in…ik zat op hete kolen.

De ring

Ook wat betreft de ring koos ik eieren voor mijn geld. Aangezien ik van plan was de rest van mijn leven met de verlovingsring aan te lopen, koos ik ervoor aan te geven wat ik wel en niet mooi vond.  Ik liet er geen twijfel over bestaan dat tijdloos, elegant en subtiel de kernwoorden waren. Verder vroeg ik hem met aandrang stil te staan bij de praktische kant van de zaak. Ik ben eenmaal niet van de voorzichtigste, dus een ring waarbij ik het risico liep beschadiging aan te richten aan het juweel zelf (denk aan een hoog opstaande steen), mezelf of kledingstukken was uit den boze.

Het aanzoek zelf

Wat betreft het aanzoek zelf, was ik mogelijks minder veeleisend (of dat vind ik zelf toch 😉 ). Ik had hem al duidelijk gemaakt dat ik geen aanzoek “en plein public” wou. Niets waarbij massa’s onbekende mensen getuige waren van ‘ons moment’. Als hij dan toch de nood voelde om anderen erbij te hebben, dan moesten dit vrienden en familie zijn. Verder hoefde het niets groots te zijn, liever gewoon iets persoonlijk en passend bij mij, bij ons, iets wat Mie uitademt. Wat dat dan juist is, dat moest hij zelf maar uitvissen.

Le moment suprême

En dat heeft hij prima gedaan.

Het moet gezegd, hij heeft er zijn tijd voor genomen, maar het was het wachten waard. Het resultaat zie je hieronder:

Zie je enkel een zwart vlak?

Dat is helemaal correct! Er is niets mis met het filmpje…

Het vriendje had namelijk alle voorbereidingen getroffen om het aanzoek te filmen. Op de dressoirkast had hij een go pro-camera verstopt die gericht stond op de “crime scene”. Een detail was hij echter uit het oog verloren: het aanzetten van de camera. Geen beeld dus, maar wel voor altijd de herinnering 😉

 

Wegens gebrek aan beeldmateriaal  ben ik genoodzaakt kort even beschrijven hoe het aanzoek er precies uitzag.

 

We schrijven donderdagochten 25 mei 2017. In Belgie Hemelvaartsdag en een van de eerste hete dagen dat jaar. Er werd rond de dertig graden voorspeld en we hadden afgesproken met een bevriend koppel om een wandeling te maken bij wijze van voorbereiding op de dodentocht dat jaar.

Toen ik die ochtend wakker werd, merkte ik dat het vriendje niet meer naast mij lag. Wel hoorde ik gestommel in de woonkamer/keuken. Ik trok al snel de conclusie dat hij, zoals wel vaker, vergeten was brood uit de diepvries te nemen en dat nu nog probeerde recht te trekken. Ik keerde mij dan ook snel om zodat ik nog even kon soezen.

Na enige tijd vervoegde het vriendje mij terug in bed. Toen mijn maag uiteindelijk het signaal dat ik echt wel uit bed diende te komen, stonden we op.

Groot was mijn verbazing toen ik  een romantisch gedekte en rijkelijk gevulde tafel ontdekte. Geen vergeten, halfbevroren brood zoals ik vreesde maar een koninklijk ontbijt met alles erop en eraan. Naast hartig beleg, zoet beleg, koffiekoeken, sandwiches en andere lekkernijen was zelfs aan romantische details als servieten met hartjes gedacht.

Tussen al die verwennerij stonden lieflijke roze en groene doosjes met daarop in gouden letters La Durée.

De doosjes van La Durée

Nieuwsgierig ging ik op zoek naar welke macarons hij voor mij gekozen had.

Aangekomen bij een van de grotere doosjes, vond ik binnenin opnieuw doosjes. Ditmaal was er eentje dat wat uit de toon viel. Een strak wit doosje…  Ik vond het wel een beetje bizar dat een winkel als La Durée niet voldoende doosjes had en dan maar een totaal niet passend wit doosje bijvoegde. Noem mij naïef (of nog niet goed wakker) maar ik had nog steeds niets door. Toen ik het doosje echter opnam, hoorde ik naast mij de woorden: “hiervoor moet ik even anders gaan zitten”. Voor ik het goed en wel besefte zat het vriendje op zijn knie en vroeg hij of ik wilde trouwen.

Jankend als een klein kind en trillend als een riet kon ik nog net een JA uitbrengen.

Eens een beetje bekomen van de schok, wou ik graag iedereen die mij lief was inlichten. Ik begon met mijn eigen ouders, al duurde het even voor ik zonder huilen en in volzinnen kon uitbrengen dat we gingen trouwen. Nadien de schoonouders, de grootouders, de zus, de tante en de vrienden. Beetje bij beetje lukte om niet elke keer te huilen 🙂

Nu de mensen dichts bij ons persoonlijk waren ingelicht (dat vond ik zelf wel belangrijk), konden we het aan de grote klok hangen. Geen betere manier dan sociale media.

Na wat overleg, besloten we voor een luchtige aankondiging te gaan.

Aangezien de ring bij het ontbijt zat, zocht ik een artikel rond metaal en vreemde voorwerpen in eten op. Dit zouden we posten gevolgd door enkele foto’s van ons waaruit bleek dat we verloofd waren.

Het resultaat zie je hieronder

De aankondiging of facebook

Mijn gouden tip

Aangezien een aanzoek persoonlijk is, ben ik niet van plan hier even snel neer te pennen hoe het perfecte aanzoek eruit moet zien. Dit is uiteraard voor iedereen anders.

Ik kreeg echter mijn aanzoek op een – voor mij- perfecte manier. In de eerste plaats is dit aan het vriendje/mijn man zelf te danken, maar ik heb hem misschien ook een beetje geholpen.

Daarom hou ik het bij één belangrijke tip:  als je een huwelijksaanzoek naar jouw smaak wil, zorg dan dat de toekomstige weet wat dat inhoudt. Ga er niet vanuit dat hij of zij dat wel zal weten of na enkele subtiele hints zal begrijpen. Dat werkt misschien in de films en in romans maar dat is fictie…duidelijkheid is de boodschap. Voor mij werkte dat prima!

Veel succes alvast aan de vragers, voor de wachtende: volhouden, het is de moeite waard om te wachten 😉

 

Find & follow Mie on social media

Push it!

Ik denk dat ik sinds kort weet hoe een geboorte voelt!

Let op, niet het baren van het kind. De helse pijnen en de hemelse vreugde (in het beste geval) die daarmee gepaard gaan, zijn mij tot op heden vreemd. Ik kan er mij op basis van getuigenissen enkel vaag een beeld van schetsen.

Maar ik meen te mogen stellen dat ik ondertussen het standpunt van de ter wereld gebrachte baby heb doorleefd. Helemaal zeker ben ik niet, maar wat ik onlangs meemaakte, komt volgens mij aardig in de buurt.

Wie niet horen wil…

Het vriendje en ik hadden aan kennissen beloofd om even voor de huisdieren te zorgen terwijl zij van een deugddoende vakantie genoten. De eerste ochtend konden we dit echter niet samen doen omwille van onze werk(agenda’s). Ik nam de verantwoordelijkheid op mij om die voormiddag in te staan voor de dieren.

Ik hield één sleutelbos bij mij en gaf de andere aan het vriendje. Alvorens hij naar zijn werk vertrok, informeerde hij nog of ik alle nodige sleutels had. Vol overtuiging en -ik moet het opbiechten- een oogrol onderdrukkend, antwoordde ik bevestigend.

Ter plekke aangekomen, riep ik opgewekt naar de dieren dat ik ze eten en drinken kwam geven en begaf mij naar de schuur waar ze onderdak hadden. Ik nam de sleutels om het slot te openen en…. daar stond ik dan. Anticlimax! Ik keek een beetje verbauwereerd naar het slot. Wie verwacht er nu ook dat de sleutel van merk A niet op het slot van datzelfde merk zou passen.

Na nog een stuk of 5 keer proberen -ook met de sleutels van andere merken- moest ik mij gewonnen geven. Dit slot ging ik niet open krijgen.

Ten strijde

Maar iedereen kent het gezegde: “een verloren veldslag is nog geen verloren oorlog”. Ik moest en zou bij de diertjes komen. Die arme stakkers rekenden immers op mij, dus dat slot ging mij niet tegenhouden.

Strijdlustig als ik mij voelde, bedacht ik dat er vast wel een alternatieve ingang zou zijn. Een toertje rond de schuur bracht me al snel met beide voetjes op de grond.  Een tweede ingang was er niet. Tenzij een minuscuul luikje. Maar met mijn lenigheid is een vierkant van 20 cm op 20 cm een “no go”.

Foto: depositphotos.com

Geen plan B dus. Op naar een plan C!

Door de constructie van de deur en het slot, bleek het mogelijk om de deur te openen tot een spleet van ongeveer 40 cm.  In stilte dankte ik Pascale Naessens, wiens eten momenteel zorgt voor het behoud van mijn figuur.

Ik probeerde voorzichtig of ik mijn hoofd ertussen kreeg. Yes I can, het bleek zowaar mogelijk! Toegegeven, het moet er ridicuul uitgezien hebben. Ik stond er immers met mijn  hoofd door de spleet in de schuur en de rest van het lichaam buiten. Ik leek wel een voyeur die probeerde een glimp op te vangen van wat er zich in de schuur afspeelde.

Dit beeld komt vermoedelijk dicht in de buurt
(foto: VKmag.com)

Belangrijker dan mijn imago was de vaststelling dat die opening in de breedte mogelijkheden bood. Nu de hoogte nog… Aangezien het slot de volledige hoogte in 2 deelde, had ik dus maar de helft manoeuvreerruimte, zo ’n meter ongeveer. Voorzichtig probeerde ik of ik ,zijdelings gehurkt en met mijn benen open (FYI: dat ziet eruit alsof je in een of andere half erotische dansmove op pauze bent gezet), ook met mijn lichaam ertussen kon.

Zijdelings gehurkt met benen open ziet er ongeveer zo uit
(foto: twitter.com/JeroenHenneman)

 

Ik voelde al snel dat die klus -mits enig wringen- geen mission impossible zou zijn.

Om mij ervan te vergewissen dat, moest ik vast komen te zitten in de benarde situatie, ik iemand kon verwittigen, ging ik eerst mijn gsm halen alvorens over te gaan tot actie.

Waar een wil is, is een weg.

Ik perste mezelf door de opening en floepte als het ware de schuur in. (Denk aan tandpasta met een luchtbel die na enige druk plots uit de tube spuit)

“Victory”, dacht ik een beetje zelfvoldaan. Ik kon mezelf er maar net van weerhouden om mij  tong naar het slot uit te steken. En maar goed ook, want al snel diende het volgende probleem zich aan.

Het eten geven was geen probleem, maar vers water halen daarentegen… Daarvoor moest ik opnieuw uit de schuur. Ik kon de inoxen kom met een diameter van 50 cm daarenboven enkel gekanteld door de opening krijgen. Dus goot ik de drinkbak leeg zodat ik ermee naar buiten kon. Opnieuw hetzelfde manoeuvre en op naar de kraan. Het was pas daar -sorry, ’t was nog vroeg – dat ik mij bedacht dat ik dus nooit met een volle bak terug binnen zou raken.

Maar aangezien de beestjes nu niets van drinken hadden moest en zou ik vers water binnen krijgen.

Ik ging dus op zoek naar flessen. Een korte zoektocht leverde gelukkig 2 flesjes van 0.5 cl op.

Voor een derde keer, ditmaal met drinkbak en flesjes water, murwde ik mij door de opening. Na de flesjes in de kom te hebben geledigd, restte mij nog een laatste maal de beproeving alvorens ik definitief in de buitenlucht stond.

Wie nu gehoopt had dat ik alsnog vast kwam te zitten…pech. ik was ondertussen behoorlijk goed geworden in al dat wriemelen en wringen.

Alsof de kunstenaar hier mijn prestatie heeft gezien en gebeeldhouwd.
Foto: standbeelden.vanderkrogt.net)

Eind goed al goed…maar wel een hele belevenis.

Tonnen respect!

Ik kan dus alleen maar gokken dat het persen van een veel te groot lichaam door een veel te kleine opening -zoals ik deed- vergelijkbaar is met wat baby’s voelen als ze ter wereld komen.

Geen pretje!

Dus vanaf heden niet enkel een oneindig respect voor de bevallen vrouw maar ook voor het ter wereld gekomen kind.

Find & follow Mie on social media

Wanneer het leven je aan de zijlijn plaatst…

Ik ben sowieso geen liefhebber van maandagen. Al zo lang ik mij kan herinneren, ervaar ik een soort opstartproblemen op de eerste werkdag van de week (wat in 90%van de gevallen dus maandag is). Ik raak moeilijk uit bed en moet precies elke keer weer opnieuw zoeken naar mijn ochtendroutine. In het weekend is deze immers afwijkend.

Vaak begint het trouwens op zondagavond met een soort weemoedig gevoel. Een triestesse overvalt mij en ik ervaar een verlangen naar een nieuw weekend of om terug te gaan naar wat geweest is. Tegelijk steekt een milde vorm van frustatie de kop op. Ik heb immers geen controle over tijd. Ondergaan is het enige wat mij rest. Ik kan de tijd niet terugdraaien noch versnellen.

Gelukkig verdwijnt dat gevoel snel, meestal zodra ik de deur uitstap richting kantoor.

Ook gisterenochtend verliep zoals beschreven.

Eindigen deed hij echter compleet anders. Want plots krijg je nieuws dat je wereld op z’n kop zet en waarbij je weet: vanaf nu is alles anders.  Ik zou liegen als ik zeg dat ik het nieuws niet zag aankomen, maar ik had gehoopt dat mijn gevoel er mijlenver naast zat.

Niet dus!

En dan verandert alles!

Jullie weten vast hoelaat het is bij volgende zin. Mijn schoonmama had eind juli een knobbeltje gevoeld in de borst…

Vandaag dus bevestiging dat er kankercellen gevonden zijn bij de bioptie. Met die confirmatie kwam er weliswaar een einde aan een periode van onzekerheid waarbij je hoopt dat je het mis hebt. Tegelijk is een onstopbare machine, een voortdenderende trein in gang gezet.

Een trein die ik helaas maar al te goed ken.

Het is nu bijna 15 jaar geleden dat ik zelf op de trein werd gezet.  Door mijn lichaam gedwongen. Hoewel veel herinneringen vervagen, kan ik mij sommige zaken nog heel helder voor de geest halen.

Hoe ik bijvoorbeeld net na het verdict “ziekte van Hodgkin” in bed lag en dacht “ik ben dus dodelijk ziek, maar zo voelt het niet. Ik voel mij…normaal, bijna goed”

Die discrepantie tussen het weten en het voelen was zo verwarrend. En voedde een soort ongeloof en weerstand. Tot de eerste chemo…dan worden gevoel en gedachte razendsnel op één lijn gebracht.

Wat je wist, voel je dan ook: je bent doodziek.

Nieuwe rol

Maar deze keer is het anders. Ditmaal sta ik aan de zijlijn. Deze keer moet iemand anders het gevecht leveren en dat is nieuw voor mij.

Net als mijn schoonouders en het vriendje moet ik het nieuws nog een plaats geven. Tegelijk moet ik op zoek naar hoe je dat moet doen ‘aan de zijlijn staan’.

Ik wil het goed doen, maar wat is dat in dit geval. Is dat aanwezig zijn, of juist gerust laten? Is dat zaken uit handen nemen of juist zoveel mogelijk bij het oude laten?

Wie denkt dat mijn verleden het makkelijker zou maken, heeft het mis. Iedereen is anders, net als elke situatie. Ook ik heb dus niets om op terug te vallen. Er zijn immers geen garanties dat mijn noden jaren geleden gelijklopend zijn met die van mijn  schoonmama nu.

Verder moet ik ook op zoek naar wat het vriendje nodig heeft. Wil hij praten? Wil hij juist met rust gelaten worden? Wil hij beide en wanneer wil hij dan juist wat?

En ten slotte weet ik niet welk impact mijn verleden juist zal hebben. Zal ik in staat zijn mijn ervaringen los te zien van de huidige situatie? Of worden netjes geklasseerde herinneringen en angsten bovengehaald? Zal mijn geest mij opnieuw confronteren met wat ik destijds vreesde, maar dan nu met iemand anders in de hoofdrol?

Veel vragen en weinig zekerheden..behalve dan dat tijd alles zal uitwijzen en we er samen uitkomen.

Stronger togheter

Samen staan we sterk…

En ondertussen zal ik, net als de familie, terug moeten leren dat ik niet alles kan controleren. En ik herhaal zo nu en dan alvast even tegen mezelf wat ik (vaak in banale situaties) op kantoor vaak zeg: als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat!

 

 

 

 

 

 

 

Find & follow Mie on social media

Eerst denken, dan doen? Blijkbaar makkelijker gezegd dan gedaan!

Zijn het mijn hormonen die opspelen? Ben ik moe -en bijgevolg prikkelbaar- van mijn eerste werkdag na een deugddoende vakantie? Zoek ik problemen die er niet zijn? Of heb ik een punt?

Ik laat het aan jou om te oordelen.

Er was eens…

In november 2015 verscheen mijn post “Bezint eer je begint of beter bedenkt eer je verzendt“. Ik schreef deze post naar aanleiding van een mail die ik van De Standaard mocht ontvangen. Hierin werd ik aangesproken als was ik een fiere ouder. Op zich geen probleem, ware het niet dat ik geen kinderen heb.

Met de post wou ik vragen om even stil te staan bij de impact die sommige boodschappen kunnen hebben. Zeker wanneer het het aanspreken van mensen betreft op basis van een ouder-kindrelatie, alsof deze bestaande is. In dergelijke gevallen even nadenken, lijkt mij geen overbodige luxe.

Helaas blijkt de post en de bijhorende vraag ook vandaag nog actueel.

Ik vond in mijn brievenbus immers een -ongetwijfeld goedbedoelde- moederdagwens van de plaatselijke CD&V.

Fijn en ongetwijfeld volledig los van enig electoraal belang in dit verkiezingsjaar (gelooft iemand dat? ;)) maar IK BEN GEEN MOEDER!

We zijn nu drie jaar na de vorige post. Ik ben ook drie jaar verder in mijn leven, net als mijn omgeving overigens en misschien ligt daar wel de reden waarom ik mij nu drukker maak dan vorige keer. Misschien triggert net dat mij om opnieuw in mijn pen te kruipen.

Hebben ze gedacht aan…

Ik heb in de omgeving vrouwen* zien wensen, hopen, vechten om mama te worden. Ik heb vrouwen zien huilen en breken bij alweer telleurstellend nieuws.  Vrouwen terug zien recht krabbelen – soms met hun laatste krachten- om toch opnieuw te trachten een wezentje op deze wereld te zetten, waar ze met heel hun hart voor kunnen zorgen.

In hun ogen zag je de pijn, als andere koppels vertelde dat ze wel heuglijk nieuws hadden.  Ik voelde hun verdriet toen in mei “die andere moederdag” gevierd werd in het land, maar niet bij hen.

Niemand die hen mama noemt, terwijl dat het liefste is wat ze willen.

Ik kan mij dan ook amper voorstellen hoe hard zo’n kaart moet aankomen. Ze drukt hen nog maar eens met de neus op de feiten dat zij deze feestdag niet mogen, kunnen vieren.

En dan zwijg ik nog over de mama’s wiens kind van hen werd weggerukt door ziekte, ongeval, … door het lot. Bij hen mist er iemand aan tafel die de woorden “fijne moederdag” uitspreekt en hen knuffelt, kust, verwent. Zij zouden er alles voor over hebben om die woorden opnieuw te horen… en dan vind je zo een kaart…

Misschien zoek ik teveel achter de wens, misschien zie ik problemen die er niet zijn. Maar ik herhaal graag nog eens mijn mijn vraag/oproep: denk a.u.b goed na alvorens men in bulk mensen spamt met goedbedoelde wensen! En als in navolging hiervan één vrouw niet gekwetst wordt, dan zijn we op goede weg.

 

*ik spreek in de post enkel over moeders maar wil hoegenaamd niet onderschatten wat de impact bij de papa’s is!

Find & follow Mie on social media

IS ‘T NOG VER…? Vijf ‘ouderwetse’ denkspelletjes voor onderweg.

Enkele dagen geleden kreeg ik van een vriendin een Whatsapp met een foto. Bij de foto stond de melding dat ze met het gezin in de file stonden en dat de kinderen aan het jengelen waren op de achterbank.

Is 't nog ver

(Foto:https://www.divosa.nl/agenda/het-nog-verhttps://www.divosa.nl/agenda/het-nog-ver)

 

Ik kreeg spontaan een flashback…

Denkspelletjes voor onderweg

Het klopt dat ik geen kinderen heb. De situatie vanuit het ouder-perspectief kan ik mij dus enkel inbeelden. De andere kant daarentegen…ik ben ooit kind geweest. Zelfs in een niet zó ver verleden. Of misschien toch…de dieren spraken al niet meer, maar technologische snufjes als een draagbare DVD of een tablet moesten wel nog uitgevonden worden.

Ik kan mij de lange autoritten tijdens de zomervakantie, vol spanning op weg naar een “verre” bestemming (in een kinderhoofd is Zwitserland heel ver en zelfs een beetje exotisch) nog goed herinneren.

Qua afleiding hadden we muziek…al was de keuze beperkt. We schrijven immers het pre-studio100 tijdperk en helemaal in het begin zelfs de pre-CD periode. Mijn ouders, of vooral mijn vader, hanteerde het principe: “de bestuurder kiest”. Goed gezien als je weet dat hij altijd reed.

Concreet hadden we dus Radio 2 tot de verbinding wegviel (ergens kort voorbij Brussel) en vervolgens Boudewijn de Groot, Rob de Nijs, Ann Christy of heel soms Simon & Garfunkel…als we geluk hadden. Hadden we pech, dan werd het Santana…

Ik krijg tot op heden nog de neiging om uit een auto te springen, ook al rijdt die, wanneer ik terugdenk aan die jankende gitaarsolo’s van 7 minuten of meer. Nee, sorry, hier geen Santana-fan…

Maar gelukkig hadden we naast muziek ook mama bij. Die was heel goed in het entertainen van kinderen op de achterbank.

Een heel arsenaal aan “denkspelletjes” haalde ze boven. Voor vele had je niets nodig, voor andere enkel pen en papier.

De uren vlogen voorbij en voor we het wisten, doemde de eerste bergen op.

Dat was dan ook meteen de tip die ik aan de vriendin in kwestie per kerend Whatsappbericht gaf: “Speel wat denkspelletjes”

Uiteraard zijn alle ouders creatief in het entertainen van hun kroost, maar voor wie het spoor even bijster is, deel ik graag de spelletjes die wij speelden*. Misschien kende je ze al, misschien geven ze je inspiratie.

Beginnen doen we met mijn favoriet.

Mama’s Pim Pam Pet genius edition reisvariant

Benodigdheden

Pen & papier (het was de jaren 90 he) en minimaal 2 spelers.

Voorbereiding

Maak een aantal kolommen naar keuze. Kies samen of elk om beurt voor elke kolom een categorie. Voorbeelden hier zijn: meisjesnaam, jongensnaam, bloem, land, gerecht, dier, automerk- of model, drank!… Je kan echt heel breed gaan dus laat je creativiteit de vrije loop.

Start

Op aangeven van een speler 1, start speler 2 met in stilte het alfabet op te zeggen Dit tot speler 1 (of gelijk welke andere speler behalve de ‘opzegger’) stop zegt. De letter waarbij de oplegger gekomen is, wordt de letter waarmee gespeeld wordt.

Verloop van het spel

Met de uitgekomen letter moet in elke categorie een antwoord gevonden worden. Had je dus een categorie meisjesnaam en is de letter M. Dan kan je vb Mie noteren.

Je kan dit doen gedurende een opgegeven tijd vb. 5 min of tot de eerste die alle kolommen heeft ingevuld, stop roept.

Vervolgens ga je de antwoorden per kolom overlopen.

Punten

Ook hier twee mogelijkheden.

De ‘eenvoudigste’ houdt in dat je per goed antwoord 1 punt krijgt.

Je kan er echter ook voor kiezen om aan goede antwoorden 1 punt te geven en -indien het een uniek antwoord betreft (dus geen andere medespeler heeft dit antwoord)- kan je er 2 geven

Hoe lang zijn de kinderen beziggehouden

Je kan afspreken om dit x beurten te spelen, of tot wanneer iemand x punten heeft of gewoon een afgesproken aantal minuten….daar ben je vrij in…. rekeninghoudend met je eigen ‘verzadigingsniveau’ 😉

Vervolgens de klassieker.

Wie of wat is het? reisvariant

Benodigheden

Minimaal 2 spelers

Voorbereiding

Geen

Start

Speler 1 kiest een persoon, voorwerp, gerecht,… dat de andere spelers moeten raden.

Tip: indien een van de spelers een notoir valsspelers is, kan je ervoor kiezen het item op te schrijven.

Verloop van het spel

Elke speler stelt om de beurt een ja/ nee-vraag aan speler 1, met als doel te raden wie of wat speler 1 in gedachten heeft.

Punten

Hier kan je ook weer zelf iets bedenken. Je kan zonder punten werken of bijvoorbeeld tellen hoeveel vragen nodig waren om tot het antwoord te komen. Het doel is dan uiteraard zo weinig mogelijk punten te hebben.

Hoe lang kan je de kinderen bezighouden

Again…that’s up to you. Spreek je af om het een bepaalde tijd te spelen, of tot iemand (de verliezer in dit geval) X aantal punten heeft of kies je ervoor om elke speler X aantal maal iets te laten bedenken.

Tenslotte nog enkele gekende

Woordslang

Benodigdheden

Minimaal 2 spelers

Voorbereiding

Geen

Start

Kies een thema waarrond gespeeld wordt vb. dieren, namen,…

Verloop van het spel

Speler 1 begint met een woord dat in de gekozen categorie hoort. Speler 2 geeft vervolgens een woord dat begin met de laatste letter van speler 1’s woord.

(Kleine anekdote: toen ik het vriendje net kende, stelde ik tijdens een autorit voor om woordslang met dieren te spelen. Ik ging er vanuit dat hij het opzet kende. Niet dus…ik zei hond en hij heel overtuigd kat. Hij was dan ook verontwaardigd dat ik uitriep dat zijn antwoord niet klopte. “Dat is toch een dier”, argumenteerde hij. Ik heb hem dus even het idee van het spel uitgelegd…sindsdien verloopt het vlekkeloos)

Punten

Wie als laatste overblijft wint

Hoe lang kan je de kinderen bezighouden

Hiermee ga je geen uren vullen, maar het is een leuk tussendoortje.

Wie ziet eerst…

Benodigdheden

Minimaal 2 spelers

Voorbereiding

Geen

Start

Kies het te spotten voorwerp.

Verloop van het spel

De deelnemers proberen om als eerste het gekozen voorwerp te spotten.

Punten

Wie als eerste het gekozen item ziet, wint.

Hoe lang hou je de kinderen ermee bezig

Dit hangt af van het gekozen voorwerp. Daarmee bepaal je de moeilijkheidsgraad en duur. Je kan bevoordeeld om het eerst een auto met Poolse nummerplaat (uiteraard niet als je vakantie in Polen is ;)) proberen zien. Maar je kan ook kiezen voor een Moldavische nummerplaat…. Je kan als voorwerp een gele auto kiezen maar ook een rode met witte bollen…

En als laatste nog een echt oerklassiek denkspel

Ik ga op reis en ik neem mee

Benodigdheden

Minimaal 2 spelers

Voorbereiding

Geen

Start

Speler 1 zegt ‘ ik ga op reis en ik neem mee…’ en vult dit aan met een voorwerp.

Verloop van het spel

De volgende speler herhaalt de zin en vervolgens alle voorgaande gekozen voorwerpen in de juiste volgorde. Op het einde voegt hij er een eigen voorwerp aan toe. Dit tot iemand in de fout gaat door de volgorde verkeerd te hebben of de rij niet te kunnen maken.

Punten

Wie laatst overblijft wint

Hoe lang hou je de kinderen bezig

Dat hangt af van hoe lang ze kunnen onthouden 🙂

Je zou ervan versteld staan hoe leuk kinderen deze eenvoudige spelletjes vinden. Tegelijk zijn ze ook goed voor het stimuleren van het denkvermogen en de reis wordt er aangenamer mee… triple win dus.

Laat gerust weten of je de tips tijdens jullie vakantie gebruikt het en wat het resultaat was. Ik wens jullie alvast een fijne vakantie en een stressloze tijd 😉

*Aangezien we ze nooit echt namen gaven, heb ik ze voor de gelegenheid even zelf bedacht

Find & follow Mie on social media

Waar schaduw is, is ook licht

 

Je had vast al gemerkt dat er opnieuw activiteit is op de blog.

Voor wie nu denkt dat bijna twee jaar wel erg lang is om een simpele blog te overdenken, te upgraden, te heruitvinden, … je hebt gelijk. Ik heb de voorbije periode dan ook niet gebruikt om aan het blog-concept te werken, maar om aan mezelf te sleutelen.

En dat was helaas nodig…

Schaduw & Licht

(foto: www.fernandocoelho.photography/workshops)

Geen taboe

Hoewel ik niemand een uitleg verschuldigd ben, wil ik het bloggen niet beperken tot luchtige gekheid. Dat zou niet eerlijk zijn. Want het leven is niet altijd vrolijk en licht … soms is er ook schaduw. Bij elk van ons… dus ook bij mij.

Er niet over bloggen, zou bijdragen tot iets waar ik een hartsgrondige hekel aan heb, namelijk taboe.

Uiteraard kan ik er voor kiezen om hierna volgend verhaal niet te doen. Maar welk signaal zou ik dan geven? Het zou mijzelf alvast het gevoel geven dat ik iets verzwijg, alsof ik mij schaam.

Ja hoor, hoewel dat nergens voor nodig is, heb ik met gevoelens van schaamte geworsteld. Maar nu is het tijd om die voorgoed aan kant te schuiven.

In tijden waarin nog steeds rode neuzendagen en andere initiatieven nodig zijn om de taboesfeer te doorbreken, wil ik dan ook mijn steentje bijdragen.

En dat je deze post leest, is het resultaat van wikken en wegen en zorgvuldig de consequenties proberen inschatten. Maar uiteindelijk is dat niet mogelijk en kan ik enkel hopen op het beste.

Dus hier gaan we dan…

Angst & paniek

Hoewel ik nu beter weet, gebeurde het naar mijn gevoel van de ene op de andere dag. Plots en zonder waarschuwing.

Angst en paniek overvielen me. Geen aanleiding maar tegelijk niet te stoppen. Eens gestart leek het een voortdurend razende en alles verwoestende storm die een tsunami van gedachte, een tornado van gevoelens en een hele rits fysieke klachten meebracht. Ze deden mij in een mum van tijd veranderden van een positieve, optimistische vrouw vol enthousiasme in dat een bang en kwetsbaar vogeltje.

Zo eentje dat onbedoeld verstrikt is geraakt in de schouw. Opgesloten in een donkere ruimte, wild om zich heen fladderend op zoek naar een uitweg. Steeds weer botsend tegen een muur om vervolgens met nieuwe moed en hoop weer pogend het licht, de vrijheid, te bereiken.* Zo eentje dat met elke poging krachten verliest en de weerbaarheid tegen de duisternis en bijhorend onheilspellende lot voelt afnemen.

Ik hoef jullie niet te vertellen hoe vogeltjes in de schouw eindigen…tenzij ze geholpen worden…

Die hulp liet even op zich wachten. Het was immers snel duidelijk dat ik niet met een burn-out kampte. Maar wat dan wel? Ik deed mijn werk graag en wou niets liever dan terug gewoon functioneren, zowel privé als professioneel maar toch lukte dat niet.

Anders dan bij een burn-out, waar steeds meer mensen de impact van begrijpen, moest ik steeds weer uitleggen wat er aan de hand was zonder echt een duidelijk diagnose.

De oorzaak

Na lang zoeken, van hot naar her lopen, zaken als ademhalingsoefeningen en EMDR proberen, bleek dat er weldegelijk een uitlokkende factor was voor mijn paniek. Die ondingen die hormonen heten en nuttig schijnen te zijn -maar door veel vrouwen verfoeid worden- zorgde voor een sterk chemisch proces in de hersenen en diverse, ongekende en onverklaarbare fysieke “sensaties”. Dat alles in combinatie met mijn karakter en aanleg (als kind/tiener kampte ik onder meer met smetvrees en OCD) maakte dat ik ten prooi was gevallen aan een angst-/paniekstoornis.

De loutere oorzaak wegnemen bleek niet voldoende om de opgelopen schade te herstellen. Het kwaad was geschied.

Door veelvuldig paniekaanvallen te krijgen op diverse plaatsen, was het rijtje van plaatsen die ik vermeed (winkel, restaurants, alleen thuis, sociale situaties,…) bijzonder lang geworden. Ik had ook angst voor de angst en dat is tricky one want laat dat nu net een “self fulilling prophecy” zijn..want angst voor de angst geeft/zorgt dus voor angst. Daarenboven was ik tijdens een paniekaanval vaak misselijk, dus ook een braakfobie werd een deel van mijn leven.

Ik mocht dus aan de bak om een hele rits issues die bij de stoornis hoorde aan te pakken.

De oplossing

Voor wie geen paniekstoornis heeft, lijkt het eenvoudig: overtuig gewoon jezelf dat er niets is om angst voor te hebben. Zo eenvoudig is het echter niet. Sneller dan eender welke aannemer hebben je hersenen immers een autostrade tussen een plaats, een ervaring en het opkomen van paniek aangelegd. En anders dan in België is dat een behoorlijk stevige autostrade daar vanboven, eentje zonder file.

Gelukkig stond ik er niet alleen voor. De juiste professionele begeleiding deed wonderen maar ook de onvoorwaardelijke steun van familie en vrienden en collega’s, die mij van aan de zijlijn aanmoedigden en mee successen vierden, was onmisbaar en daar ben ik hen dan ook onbeschrijfelijk dankbaar voor.

Het vechten tegen een gekende vijand is al iets makkelijker maar simpel was het niet. Of beter gezegd is het niet…ik heb verdorie hard moeten werken maar ik ben er nog niet en ik zal daarenboven altijd vatbaar blijven voor dergelijke zaken.

Stand van zaken

Of ik de oude word? Ik denk het niet…

Of ik beter word? Wees maar zeker… letterlijk… ik ga voor een verbeterde versie, een 2.0 en ik weet nu dat bange vogeltjes met de juist hulp weer kunnen en zullen vliegen.

 

Laat dit verhaal een oproep zijn om taboes te doorbreken…

Laat dit verhaal een oproep zijn voor iedereen die iemand kent met psychische problemen…wees er voor hen, luister en steun hen, want dat verricht wonderen…ook al zie je dat niet onmiddellijk.

Maar misschien nog belangrijker, laat dit verhaal een oproep zijn aan alle bange vogeltjes om te blijven geloven dat schaduw enkel mogelijk is op plaatsen waar licht is…of zoals het meermaals mooi bezongen werd…it’s always darkest before the dawn.

 

*Vraag mijn schoonmama maar eens vragen welke ravage zo een vogel,meer bepaald een kauw, in huis kan aanrichten

N.b.: ik onthou mij bewust van een te medisch relaas. Aarzel niet om mij te contacteren, moest je vragen hebben of je eigen verhaal gewoon kwijt wil.

Find & follow Mie on social media

Man vs. Vrouw

“Psychologie in eerste kan, ik kreeg er stenen kloten van, gewichtig doen over man vs. vrouw”

Klinkt bekend?

Of Bart Peters het bij het rechte eind heeft wat betreft die eerste kandidatuur psychologie, daar spreek ik mij niet over uit, maar dat er gewichtig wordt gedaan over man vs. vrouw, kan ik wel bijtreden.

Er is immers al veel geschreven over het verschil tussen mannen en vrouwen, sommige zaken al zinniger dan andere.

En laten we wel wezen…voor zaken zoals uiterlijke kenmerken hoef je vaak geen echte expert te zijn om het onderscheid te kunnen maken. Maar het verschil gaat verder en ook sommige gedragingen liggen mijlenver uiteen.

Denk maar aan een zieke man tegenover een zieke vrouw.

Sta mij toe dames en vooral heren om het verschil te staven aan de hand van een korte situatieschets.

Man:

*kuch*…ik ben ziek.

De man staakt onmiddellijk alle werkzaamheden en hij trekt zich samen met de gebroeders ‘Zelf’, te weten zelfmedelijden en zelfbeklag, terug in de zetel of in bed.

Vrouw:

*kuch*…..*kuch kuch*…..* hoest*….*hoest & proest*…*hoestbui*…rochel -grom -hap naar adem*

Alvorens  enige vorm van rust te nemen, werkt de vrouw eerst nog enkele huishoudelijke klussen af en dan misschien, heel misschien, zal ook zij zich voor een korte tijd (de 15 minuten nodig voor een pil om te werken) wat rust gunnen. Om daarna gewoon door te gaan waar ze was gebleven.

En oké, misschien is bovenstaande beschrijving wel een veralgemening en niet geheel vrij van enige vorm overdrijving maar toch …

Nu heb ik het ongeluk om de laatste dagen het strijdtoneel te vormen van gemene en vijandelijke troepen die ter hoogte van mijn borstkas hun tenten hebben opgeslagen en trachten terrein te winnen op de oorspronkelijke inwoner.

De voorbije dagen was het eerder een opeenvolging van kleine veldslagen die alternerend door de ene of door de andere partij werden gewonnen, maar niets om aandacht aan te besteden.

Het conflict in de regio bereikte echter een hoogte punt gisteren en escaleerde.

Ik zag eruit alsof ik met mijn linker jukbeen tegen Mohammed Ali’s vuist is gebotst en  mijn tanden voelen alsof ze de impact hiervan hebben opgevangen.

Toch was enige vorm van “man-like-acting” nog niet aan de orde.

Nee, als vrouw droeg ik waardig mijn lot zodat mijn soortgenoten fier konden zijn.

Maar er zijn blijkbaar grenzen…in het holst van de nacht bereikte ik een breekpunt en dreigde ik te veranderen in iets wat verdacht veel weg had van een zieke man.

Ik lag immers al uren in bed, doodmoe maar toch nog wakker omdat mijn lichaam mijn geen drie seconden zonder hoesten gunde. Telkenmale klonk het alsof helhonden en consoorten in hoogst eigen persoon in mijn borstkas een knalfuif hielden.

Net op het moment dat bij mij -ondertussen verkrampt en uitgeput- lichtjes de gedachte “ik kan niet meer” de kop op stak, draaide mijn vriend zich zalig slapend en licht snurkend om op half OP mij te belanden…

Weg allerlaatste, ietsiepietsie beetje, comfort dat ik momenteel nog had en weg taai zieke vrouw. Welkom zelfbeklag en zelfmedelijden dat ik de hele tijd flink had proberen te verdringen.

Na kortstondig  toe te hebben geven aan dit typisch mannelijke gedrag en mijn klaagzang met een hoop facebookvrienden te delen, slaagde ik erin mij te herpakken en met hernieuwde kracht deed ik weer wat vrouwen doen… lijden in stilte en doorgaan. Nu ja, die stilte is relatief.

Toch bleek de hele ervaring een les te zijn.  Nu op dit alles terug kijk, begrijp ik plots waarom zieke mannen zich gedragen zoals ze doen. Want God wat deed het deugd om even te wentelen in dat zelfmedelijden. En het bleek net datgene te zijn wat ik nodig had om nadien weer verder te kunnen.

Dus misschien zijn die zieke mannen niet zwak maar versnellen ze gewoon een proces naar genezing en doen ze dit veel opener dan wij, vrouwen.

Ondertussen schijnt  er een fragiele staakt-het-vuren aan de gang. Het klimaat voor eventuele vredesonderhandelingen lijkt gunstig en er is goede hoop dat vijandige troepen zich als gevolg hiervan zullen terugtrekken.

Ik leef dus op hoop…

Find & follow Mie on social media
« Oudere berichten

© 2019 Don't Mind Mie

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑