Don't Mind Mie

All things on my mind

Categorie: Eten

De Ceder: betaalbaar sterrenniveau

Het mag ondertussen al duidelijk zijn dat ik van eten hou.

Ontbijt, lunch, diner of dessert… laat maar komen. Iets puur Belgisch of toch net iets exotischer… maakt niet uit, ik discrimineer niet. Een snelle hap van McDonalds, frietjes van de frituur, eenvoudige “brasserie-kost” of juist fancy en chique gerechtjes in een sterrenzaak, op het juiste moment eet ik deze met evenveel smaak op.

Recent ontdekte ik, op aanraden van vrienden, een echt culinair pareltje. Op “de parking van Antwerpen”, in het landelijke Kruibeke ligt een oase van lekker eten: De Ceder.

foto: www.restaurantdeceder.be

Ik dacht de Colombus van het culinaire landschap te zijn met deze ontdekking, maar niets bleek minder waar.  Het restaurant is in het Waasland best goed gekend en ook daarbuiten heeft het zijn strepen al verdiend.

Voor alle onwetenden die, net als ik, in het duister leven, dan ook deze post.

Culinair duo

De Ceder is het culinaire kind van chef Frederick Schaffrath en gastvrouw Katrijn Camerlinck. Het werd in 2004 geboren, op het ogenblik dat het koppel de toenmalige zaak van Katrijns ouders overnamen.

foto:www.restaurantdeceder.be

In 2015 kreeg het restaurant een broertje erbij in de vorm van een B&B, Ceder10. Wie dus na een heerlijke maaltijd niet meer de baan op wil (al dan niet omdat de drank rijkelijk gevloeid is) of het culinaire wil koppelen aan een bezoekje aan het waasland, kan bij Frederick en Katrijn overnachten.

De keuken

Als je mij vraagt wie bij De Ceder zijn gading zal vinden, is mijn eerste reactie iedereen. Het lijkt mij straf als je de combinaties en gerechten die de chef uit zijn mouw tovert niet kan smaken.

Op hun site omschrijven ze hun stijl als ‘verfijnde Frans-Belgische keuken met een hedendaagse twist’ en dit met dagverse producten. Die omschrijving klopt naar mijn aanvoelen perfect.

Amuses

Belangrijk is wel dat het product en de smaak blijven primeren. Het oog wil ook wat, maar de presentatie is niet zaligmakend. Soms is less more, en dat hebben ze hier goed begrepen. Of toch wat franjes en frulletjes betreft, zeker niet qua porties en smaak.

Sfeer & gezelligheid

Op restaurant is het eten uiteraard prioriteit, maar als dit dan ook nog eens in een aangenaam kader gebeurt, is dat mooi meegenomen.

Recent kreeg de zaal van De Ceder een make-over waardoor je nu eet in een modern en eerder strak maar toch warm en gezellig interieur.

De gecreëerde sfeer past perfect bij de wijze waarop je wordt behandeld: warm en hartelijk!

Zowel het personeel als de chef doen hun uiterste best om aan eventuele afwijkende wensen tegemoet te komen. Zo zat er in een voorgerecht karnemelk. Iets waar ik absoluut geen fan van ben. Ik kreeg de keuze om het weg te laten.* Dat ik die mogelijkheid kreeg om een kleine aanpassing te vragen, vind ik echt getuigen van een klantgerichtheid.

Voorgerecht
Wat schaft de pot?

De Ceder heeft enkele verschillende formules: een lunchmenu voor ’s middags, een vrijdagavondmenu ( voor vrijdagavond ;)) een feestmenu en het cedermenu waar je kan kiezen tussen drie, vier of vijf gangen.

Hoofdgerecht

Mijn gezelschap en ik kozen voor het Cedermenu en dit “full option”. Dat wil zeggen 5-gangen. Daarenboven kozen we als extra naast het dessert ook het kaasbordje.

Het Cedermenu wisselt ongeveer om de 5 weken en doordat je kan kiezen uit twee hoofdgerechten en twee voorgerechten, biedt het ook enige vrijheid naargelang je eigen voorkeuren.

Het niveau van elk gerecht was echt top. Elke creatie was haalde een hoog niveau, om duimen en vingers van af te likken. Het is dat we genoeg fatsoen hebben of we hadden ook ons bord leeg gelikt. 😉

Conclusie

Na een avondje in De Ceder was ik niet alleen verbaasd dat ik dit pareltje nog niet eerder ontdekt had, maar ook dat deze zaak (nog) geen Michelinster heeft.

Gault Millau heeft het talent van Chef Frederick gelukkig wel al erkend en beloonde dit in 2018 met een terechte 14.5 op 20.

Wie graag lekker eet, voor wie het al eens wat chiquer mag en wie zich daarenboven niet graag blauw betaalt aan eten van een hoog niveau, zal De Ceder zeker bekoren.

*Uiteindelijk besliste ik echter te vertrouwen op de chef zijn smaakkeuze. Ik ging ervan uit dat elk ingrediënt een functie had in het geheel en liet ik de karnemelk erbij. Dat heb ik mij trouwens geen seconde beklaagd!

Find & follow Mie on social media

Willem Hiele

Zegt de naam Willem Hiele je iets?

Foto: www.restaurant.willemhiele.be

Mij tot voor kort niet. Gelukkig namen vrienden de nobele taak op zich om ook dit gat in mijn (eet)cultuur te dichten. Zo heb ik nu reeds enkele malen mogen ondervinden welk culinair paradijs net buiten het centrum van koksijde, in een rustige straat, verscholen ligt.

Het concept

Langs de oprijlaan loop je naar de ingang van het pittoreske optrekje waarin het restaurant zich bevindt. Binnen word je vriendelijk ontvangen door de gastvrouw Shannah en haar team.  Eens aan tafel gezeten, krijg je kort een introductie omtrent wat je kan verwachten.

Willem hanteert allereerst een “terroir” principe. Zoals de naam het zegt, houdt het in dat hij zoveel als mogelijk met streekproducten werkt. Die streek is naast de polders en de noordzee ook zijn eigen tuin. Diverse groenten en kruiden komen rechtstreeks van de tuin op je bord…uiteraard nadat Willem er zijn hocus pocus op heeft losgelaten. Een tweede belangrijke pijler is het seizoen. Willem werkt met seizoensgebonden producten zoals asperges of een stukje wild. Ten slotte kreeg Willem ook de titel NorthSeaChef. En dat is niet voor niets.  Zoals ik reeds zei is aan de kust de Noordzee een belangrijke doch nog soms onbeminde leverancier van streekproducten. Willem tracht hier niet alleen verandering in te brengen vanuit zijn eigen keuken maar ook binnen het project NorthSeeChefs als ambassadeur.

Het resultaat van deze visie is een totaalbeleving – een wandeling, zoals het restaurant het noemt – met eten in de hoofdrol maar waar echt aan elk detail gedacht is. Hierbij worden combinaties gehanteerd die je niet voor mogelijk hield (tenzij je elke dag mosselen en rode biet eet?) en smaken die je nooit eerder proefde (al kan het natuurlijk aan mij liggen dat ik nog nooit appelzuring of gefermenteerde champignons at ;))

 

De kok (Foto: www.restaurant.willemhiele.be)

Om zich ervan te verzekeren dat je als gast ten volle mee bent in zijn verhaal, is het Willem zelf die de gerechten toelicht. Met een voelbare passie en terechte trots beschrijft hij minitieus welke ingrediënten hij gebruikt heeft en voor welke smaakexplosie deze zullen zorgen.

Uiteraard is de smaak het belangrijkste maar het oog wil ook wat. Willem mag er dan wel uitzien als een stoere zeebonk, de verfijning die hij in zijn gerechten legt, is onvoorstelbaar. De borden die je voorgezet krijgt zijn echte kunstwerkjes. Wat ik er bijzonder fijn aan vind, is dat je letterlijk alles op het bord mag opeten. Zelf de bloemen zijn eetbaar. Je hoeft dus geen “nutteloze versiering” te scheiden van het echte gerecht.

Wat ik bijzonder fijn vind is dat je na het eten een voldaan gevoel hebt, toch niet in die mate dat het ongemakkelijk voelt.

Achter elke man staat een sterke vrouw

Het mag dan wel Willem zijn  die als kok het onderste uit de kan haalt om je smaakpappillen te prikkelen, ook zijn vrouw Shanna draagt in belangrijke mate bij aan de beleving.

Zij zorgt er op haar beurt voor dat al dat lekkers voldoende bevochtigd blijft. Ze doet dit door er bijpassende wijnen bij te serveren. De kennis die Shannah hierbij etaleert, is wat mij betreft ongezien. Haar beschrijving prikkelt telkens weer de nieuwsgierigheid. Hierdoor wordt zelfs een geheelonthouder als ik bijna verleid om het glas aan de lippen te zetten.  Ze beschrijft de afkomst en de troeven van elke wijn op zo’n wijze dat je het bijna proeft door het luisteren alleen.

Haar kennis blijft niet beperkt tot wijn alleen. Ook voor een bijpassend bier, een alcoholvrije cocktail of zelfs een sapje ben je bij haat aan het juiste adres.

De sfeer

Het mag duidelijk zijn dat zowel Willem en Shannah als hun hele team streven naar perfectie. Ze doen dit echter in een soort ongedwongen sfeer. Je voelt je onmiddellijk thuis in de warme, rustieke omgeving.

Die ongedwongen sfeer, waar het welbevinden van de gast centraal staat, kwam duidelijk tot uiting bij mijn eerste bezoek. Ik had het eerder fris en Shannah had dit opgevangen. Ze kwam pijlsnel aanzetten met een dekentje. Dat sloeg ik niet af! Gezellig en verwarmd kon ik het diner verderzetten.

Die soort huiselijke sfeer is niet verwonderlijk, als je weet dat het restaurant ooit begon als gastentafel in het vissershuis van zijn vader.

Erkenning

Ik kan hier wel de loftrompet afsteken over het restaurant, maar wie ben ik hé? Gelukkig zijn er ook echte kenners zoals de recencenten van Gault&Millau die hun stem laten horen. Zo werd Willem Hiele in 2017 verkozen tot ontdekking van het jaar en in 2018 kregen ze een welverdiende 15 op 20 en drie (op vijf) koksmutsen.

Het verwondert jullie vast niet dat ik dat geheel terecht vind!

De prijs van kwaliteit

Kwaliteit kost nu eenmaal geld, maar de prijzen van het restaurant zijn naar mijn mening correct voor wat je in return krijgt.

Je kan bij Willem kiezen voor een lunch, waar je 4 gerechten krijgt voorgeschoteld, een kleine wandeling waarbij Willem met 5 gerechten je meeneemt in zijn visie of de “full option” namelijk de grote wandeling. Dan krijg je maar liefst 7 gerechten.

De prijzen varieren van 58 euro tot 95 euro. Kies je voor een aangepast wijnarrangement of een bob-arrangement, dan komt er nog een supplement bij.

Voorts hebben de niet-zoetebekken de mogelijkheid om, mits opleg, het dessert door kaas te vervangen.  Wie niet kan kiezen, neemt ze gewoon beide 😉

Mijn eigen beleving

Tijd om even concreet te worden.

Ik ben geen foodblogger en ga dit dan ook niet pretenderen, maar ik wil jullie weel graag een impressie geven van enkele gerechtjes, kunstwerkjes, die ik voorgeschoteld kreeg.*

Het eerste gerecht is “Purple Rain” en is een van zijn signatuurgerechtjes.

Purple Rain

Het zijn mosseltjes in een beslag gekleurd met intvisinkt. Ze worden gepresenteerd op een doorntak uit eigen tuin. Ik lust eigenlijk geen mosselen maar dit smaakt zo  verdacht veel naar oliebollen dat ik de hele tak zou kunnen leeg eten. Helaas is dit een hapje en moet je deze delen met de andere tafelgenoten.

Een tweede signtuurgerecht draait rond “geirnoars” en bestaat uit twee delen.

Deel 1: het garnalenhapje

Deel 2: de garnalenbisque opgewerkt met koffie

Allereerst een garnalenhapje met onder andere echte Ichtegemse bruine”, een streekbier. Verder is er ook een bisque van garnalen opgewerkt met koffie. Ja, je leest het goed: KOFFIE. Klinkt misschien vreemd maar geloof mij, het is echt overheerlijk.

Ook brood geeft Willem een eigenzinnige toets. Waar andere restaurants brood bij de maaltijd serveren, heeft hij gezorgd voor “een brood moment”. Een gang is dan ook volledig aan brood gewijd.

Brood met allerlei zelfgemaakt lekkers

Je krijgt een zelfgemaakt zuurdesembrood dat op dergelijke wijze is afgebakken, dat het bijna gebrand is. Daarbij allereerst een zelfgemaakte bresaola van rundsstaartstuk. Willem heeft zich deze techniek  zelf in Italië aangeleerd. Verder kan je op het brood ook een zelfgemaakte pesto van cashewnoten smeren, zelf opgewerkte boter of een klassieke vissalade. Hiervoor gebruikt de chef de zogehete “bycatch”. Het betreft de vangst die voor de visser van minder belang is.

Het laatste gerechtje dat ik met jullie wil delen is – hoe kan het ook anders – het dessert.

Dessert

Het betreft een moderne variatie op rijstpap met mirabellen en fris zure toetsen. Ideaal als afsluiter. Niet te zoet en plakkerig en zeker niet te zwaar.

 

 

*Ik heb als een echte paparazzi van elk gerecht een foto genomen, maar ik wil deze hier bewust niet posten. Uit respect voor Willem en Shanah en vooral ook voor toekomstige gasten. Zodat ook zij zich kunnen laten verrassen. Daarenboven geven foto’s wel een idee maar kunnen ze de heerlijke smaak toch niet capteren…gewoon gaan proeven is dus de boodschap

 

 

 

Find & follow Mie on social media

Trattoria De Kaai: een stukje Italië aan de Rupel

Sorry Pascale, ik heb gezondigd. Maar het vlees is zwak. Zeker als het op slechts 3 km van een buitengewoon lekker italiaans restaurant woont: Trattoria De Kaai.

Trattoria De Kaai

(foto: trattoriakaai.be)

Italië op je bord

De naam ‘de kaai’ mag dan wel niet italiaans klinken, de kaart is dat zeker wel.

Je kan er een klassieke spaghetti bolognese of pizza bestellen maar ook deegwaren met iets “minder basic” ingrediënten zoals langoustines of truffelolie. Verder vind je er ook typische italiaanse vleesgerechten als ossobuco en escalope. Ook aan de visliefhebber is gedacht met oa. scampi, tonijn en roodbaars. Bij de voorgerechten en de desserts vinden we opnieuw een mix van oerklassiekers en minder courante bereidingen.

Al begint dat italiaans gevoel op je bord eigenlijk al van het ogenblik dat je plaatsneemt aan tafel. Je wordt onmiddellijk verwend met heerlijke verse olijven. Niet die eenheidsworst uit potjes maar echte kanjers boordevol smaak (en ongetwijfeld ook goede vitamines 😉 ). Die kwaliteit vind je ook terug in de olijfolie die je op tafel opwacht (uiteraard in de fles zodat je dit naar believen kan doseren). Samen met het ciabattabrood dat je wordt voorgeschoteld, een ideale combinatie om een eerste honger te stillen.

En om het helemaal af te maken, krijg je indien gewenst, bij de rekening een limocello.

Maar wees gerust, er is geen alcohol nodig om de prijs door te spoelen. Je betaalt hier niet meer dan bij een ander italiaans restaurant.

Italië om je heen

Je mag dan wel op een van de mooiste plekken in boom zitten, ook om je heen voel je Italië.

 

 

Interieur Trattoria De Kaai

Interieur De Kaai (foto: trattoriakaai.be)

Zo hangen er in de zaal foto’s van onder andere Sofia Loren en Monica Belucci en vind je op het terras een prachtige olijfboom.

 

Terras De Kaai

Terras De Kaai
(foto: trattoriakaai.be)

Verder heb je zelfs kans om door een echte Romein bediend te worden.  Zijn zuiderse charme en warm italiaans accent krijg je er gratis bij.

Bij het invallen van de duisternis wordt de bar verlicht met rood, wit en groen. Toch is dit geenszins goedkoop of kitscherig maar subtiel en smaakvol. Ook de inrichting is klassevol. Geen tafelkleedjes met vaatdoekmotief (gelukkig !) of chiantiflessen boven je hoofd (oef!) .

Helaas blijft de realiteit dat we in België zitten en niet in Italië. Met die realiteit heeft de trattoria rekening gehouden. Om het terras ook bij minder zwoele avonden te kunnen gebruiken, zijn er terraswarmers en fleecedekentjes. Lekker cosy!

Zomerbar

De nieuwste troef van de trattoria is de zomerbar “Bar Bella”. Aan de zijkant van het gebouw werd met hout deze gezellige zomerbar gecreeerd.  Je kan hier op zwoele zomeravonden iets drinken of een “gelatti” eten. Je bestelt dit aan het kioskje naast het terras en neemt plaats aan een van de hoge tafels.

Samenvattend

Je kon het al tussen de regels lezen, maar ik ga echt heel graag naar Trattoria de Kaai.

De Kaai staat garant voor heerlijk eten aan een eerlijke prijs en dit in een gezellige en hartelijke sfeer. Of je nu snel even wil dineren of juist langer wil tafelen, het kan allemaal.

Van aperitief tot dessert worden je smaakpappillen verwend. De juiste smaken worden gecombineerd en door juiste kruiding komen de kwalitatieve ingredienten prima tot hun recht.  Het is dan ook op dit vlak dat de trattoria zich naar mijn mening nog het meest onderscheidt van andere italiaanse restaurants zoals je er 13 in een dozijn hebt .

Ik moet wel even vermelden dat ik niet de enige lijk die zich heeft laten charmeren door De Kaai. In het weekend kan je dan ook best reserveren.

Find & follow Mie on social media

Hamsteren maar: M&M Limited Editon Crunchy Caramel!

Hou je van M&M’s? Probeer je graag iets nieuws? Wil je zo nu en dan een andere smaak? Wel, dan heb ik een gouden tip voor jou: de M&M Limited Edition Crunchy Caramel.

zak M&M crunchy caramel

De oostenrijkse zak M&M crunchy caramel

Oostenrijkse ontdekking

In Oostenrijk zag ik deze versie staan in de lokale supermarkt. Mijn nieuwsgierigheid (en zoete tand 😉 ) nam onmiddellijk de bovenhand van mijn gezond verstand en ik besloot mezelf te trakteren op zo’n pak.

Door het lekkere en vele eten in het hotel, kwam het er niet van deze ter plaatse te verorberen. het pak reisde dus mee terug naar België. Hij was hier echter geen lang leven beschoren. Goed en wel thuis (waar het eten beduidend minder is ;)) deed ik mij -samen met het vriendje- tegoed aan het pak zodra de eerste gelegenheid zich voordeed.

Tegen een tempo dat in de buurt komt van het wereldrecord M&M’s eten, bereikten we de bodem van de zak.

Ik was echter niet in paniek,  ook in België bestaan er winkels en de info op het pak stond ook in het Nederlands, dus die verwennerij was vast ook hier te vinden.

Die euforie was echter van korte duur. Hier in de winkels bleek deze editie niet te vinden. Helaas pindakaas…

Tot het vriendje deze ochtend een oerkreet slaakte bij het doorbladeren van de Aldi-folder (ja, again, aldi ;)) Wat stond daar in reclame? Jawel, de M&M crunchy caramel! De heer zij geprezen!

M&M crunchy caramel aanbieiding aldi

De aanbieding van Aldi

Een Belgische buitenkans

Waarom zou je je nu in Godsnaam morgen (de promo loopt vanaf 10/8) naar Aldi reppen?

Zoals reeds aangehaald, is het een fijne afwisseling op de standaard smaken (chocolade, noten en gepofte rijst). Je hoeft ook geen grote caramelfan te zijn om deze versie lekker te vinden. Ik ben namelijk zelf niet echt verlekkerd op die zoetigheid. Ik vind caramel vaak te plakkerig, te zoet en snel vervelen, maar de smaak bij deze versie is eerder subtiel en past goed samen met de chocolade. Daarenboven zitten er ook krokante toetsen (de naam verraadde het al) in wat zorgt voor een evenwichtige smaak. Geen van van de elementen overheerst de andere.

Verder is het een limited edition. En zoals dat bij limited editions gaat, verdwijnen die ook weer. Soms sneller dan verwacht! Je kan dus best nu van de mogelijkheid om te proeven gebruik maken,

Ten slotte nog leuk om mee te geven, deze versie bevat qua calorieën niet meer dan de andere varianten. Integendeel, in vergelijking met de notenversie en de crispy rijstversie heeft deze editie er zelfs minder:

  • De notenversie bevat 506 kcal per 100g
  • De chocoladeversie bevat 479 kcal per 100 g
  • De rijstversie bevat 496 kcal per 100g
  • De caramelversie bevat 478 kcal per 100g

(info: Voedingslijst)

M&M crunchy caramel achterzijde

De voedingsinfo van deze editie

Dus, als je jezelf wil trakteren op M&M’s, overweeg dan eens de nieuwe versie. Staat die je aan, hamster dan maar, want voor je ’t weet is hij weer verdwenen en dan blijf je achter met enkel de herinnering eraan en het verlangen ernaar.

Ik laad alvast mijn karretje vol! 😉

Smakelijk!

 

Find & follow Mie on social media

© 2019 Don't Mind Mie

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑