Don't Mind Mie

All things on my mind

Categorie: Getest (page 1 of 2)

De huwelijksreis: NORDIC is fantastic

Bij het plannen van onze grote dag, kwamen we ook al snel uit bij het thema huwelijksreis.

Omdat we beiden er graag op uit trekken, vonden we een huwelijksreis toch wel aan de orde.

(foto:travelclub.nl)

Voor ons echter geen parelwitte stranden op een afgelegen plek in een “megaresort”. Wel graag een wit decor maar dan een gecreëerd door een sneeuwtapijt i.p.v. zand.Oorspronkelijk dachten we eraan om onze jaarlijkse skitrip wat te upgraden (langer, chiquer hotel,…) en dit als huwelijksreis te nemen. Toen we echter in oktober 2017 (onverwachts) een trip naar IJsland maakten, was een blik naar elkaar voldoende om te weten: onze huwelijksreis wordt een winterreis naar het hoge Noorden.

(foto: forlovers.be)
Waarheen?

Om de precieze bestemming te bepalen (geef toe, “het hoge Noorden” is nogal vaag), begon ik het internet af te speuren naar suggesties voor winterreizen in het Noorden.

Oké, eerlijk is eerlijk, veel speurwerk was er niet aan. Aangezien we IJsland net gezien hadden, viel deze bestemming af. En omdat we geen van beide de luxe hadden om erg lang op het werk afwezig te zijn, vonden we Canada en Alaska ook minder geschikt (al willen we daar zeker nog naartoe).

We kwamen echter snel op een gebied met tal van mogelijkheden. Eentje dat tot de verbeelding sprak. Je vond er massaal veel prachtige foto’s en verhalen van terug en de keuze aan activiteiten was best groot: LAPLAND

Wie van de drie?

De bestemming was gekozen. Of dat dacht ik toch…

Het ligt hoogstwaarschijnlijk aan mijn erbarmelijke aardrijkskundige kennis, maar Lapland blijkt zich uit te strekken over drie landen nl. Noorwegen, Zweden en Finland. We moesten dus nog wel even specifieker kiezen voor wel deel we precies zouden gaan.

Misschien was het omdat er nog ergens wat kerstsfeer in mijn lijf hing, maar we kozen voor Fins Lapland, Home of Santa Claus.

Wat te doen?

Aangezien de gekozen bestemming en de periode zich er niet toe leende om de hele vakantie op onze luie kont op een strand onder een palmboom door te brengen, moesten we dus ook activiteiten kiezen. (En ja, het is een huwelijksreis maar die typische activiteit daarbij kan je nu ook niet de hele dag doen ;))

Al was dat nog eenvoudiger dan een bestemming vinden. We wilden immers alles, the full package.

Elke mogelijke ervaring wilden we opdoen.

En die ervaringen, dat waren er behoorlijk wat. Je kon met een rendierslee op pad, een huskysafari maken, een sneeuwscootertocht ondernemen, ijsvissen, sneeuwschoenwandelen,… noem maar op. En al die activiteiten bestonden dan ook nog eens in verschillende formules (hele dag, halve dag, in combinatie,…).

Aangezien we het maximale uit onze reis wilden halen en ik ondertussen de geneugten van een volledig op voorhand uitgestippelde, geplande reis had ontdekt, werd het tijd om de hulp van een professional in te schakelen.

Wie van de drie? – bis

Ik stelde een mail op naar drie grote aanbieders* van reizen in het hoge Noorden. Ik vroeg hen hierbij een offerte voor een 10-daagse reis in de eerste weken na nieuwjaar op te stellen. Ik gaf daarbij ook aan welke activiteiten we zeker wenste te doen.

Eens de mails verstuurd waren, was het afwachten. Spannend, zeker voor iemand die niet vooraan stond toen men het geduld uitdeelde.

Alle drie de organisaties gaven – gelukkig zeer snel -antwoord en hadden echt hun best gedaan aan onze vraag te voldoen. Toch sprong er wat ons betreft één offerte bovenuit nl. NORDIC

Nordic = Fantastic
(Foto: nordic.be)

De reis die Nordic voor ons ineen had gestoken, was echt helemaal zoals we zochten.

de planning: een eerste troef

De voorgestelde reis bestond uit twee delen.

Het eerste deel stond in het teken van de gevraagde excursies. Hiervoor zouden we in een cottage van Hotelli Iso Syöte in het gelijknamige dorpje Iso Syöte verblijven.

De planning van de excursies was doordacht. We zouden rustig beginnen met een tochtje met de rendieren en zo opbouwen naar de -intensere- sneeuwscooter(dag)excursie. Eindigen deden we dan met een dagje “vrijaf”.

Met deze opbouw en de keuze om slechts 1 activiteit per dag te plannen, slaagde Nordic erin een mooi evenwicht te vinden te vinden tussen rust en activiteit. Zo konden we elke dag ook rustig genieten van de omgeving, de faciliteiten van het hotel en de cottage,…

Een tweede deel van de reis zouden we doorbrengen iets boven Rovaniemi in het Artic Snowhotel. We zouden er de volle beleving ondergaan door een nacht in het ijshotel te slapen, een diner in het ijsrestaurant te nuttigen en een nachtje in een glazen iglo door te brengen.

Ook hier was goed nagedacht over de uitwerking.

We zouden starten met de grootste uitdaging namelijk de nacht bij -5°C in het ijshotel. Die avond stond er gelukkig wel een diner gepland in ‘de kota’, het warme restaurant, zodat we niet veranderden in ijsblokjes. Daags nadien konden we in onze warme glazen iglo vertoeven, maar werden we voor het eten wel verwacht in het ijsrestaurant.

De communicatie: een tweede troef

We communiceerden voornamelijk via mail en dat liep erg vlot.

Op vragen werd vaak dezelfde dag nog geantwoord en belangrijke informatie werd onmiddellijk gedeeld**.

Enkele weken voor de reis vonden we overigens een uitgebreide planning van onze reis in de brievenbus. Voor elke activiteit, de transfers, de verblijven en de vlucht bevatte de map een voucher. De uren en verwachtingen (vb. qua kledij) waren duidelijk vermeld.

Verder bevatte de map ook tips omtrent kledij en het fotograferen van het noorderlicht.

Kortom alle nuttige info zat gebundeld op één plaats. Erg handig en een echte meerwaarde wat ons betreft!

Er bleek ook duidelijk gecommuniceerd naar de aanbieders ter plekke. Iedereen was goed op de hoogte en alles was tot in de puntjes geregeld.

Besluit

We hebben echt onbezorgd kunnen genieten van wat -tot nu toe- de mooiste reis in ons leven was.***

Wie dus op zoek is naar een reisorganisatie om te helpen bij het plannen van een reis in het hoge Noorden, moet zeker zijn licht eens opsteken bij Nordic.

Wat ons betreft staan zij garant voor een prachtige reis op maat van de wensen van de klant.

*Ondertussen hebben twee van hen de handen in elkaar geslagen.

**Zo bleek er eind december brand in het hotel te zijn geweest. Hierdoor konden niet alle faciliteiten van het hotel gebruikt worden. De excursies konden evenwel allemaal doorgaan en de cottages waren onbeschadigd. Nordic stelde ons hiervan onmiddellijk op de hoogte. Er werd ook open en eerlijk gecommuniceerd over mogelijke alternatieven.

*** Verslag van de reis zelf volgt later onder de rubriek “Take Mie there”

Find & follow Mie on social media

Hero-on-Socks: op/met kousen je steentje bijdragen

Sokken & Spuiten

Ik moet eerlijk bekennen dat ik in sommige situaties niet de grootste held ben. (Al had je die conclusie misschien zelf al getrokken op basis van andere posts) En dat geldt zeker op medisch vak. Zo moet je bijvoorbeeld voor wondzorg niet bij mij komen aankloppen. Ik zou wel willen hoor, maar alleen al bij het idee van een grote gapende wonde of hevig bloedende letsels, verlies ik al bijna het bewustzijn.  Er is schuilt dus geen Florence Nightingale in mij.

Dankzij een paar gele sokken met spuitjes  hoef ik mij echter niet te ontpoppen tot een heuse verpleegster of dokter om een steentje bij te dragen op medisch vlak. Ik kan gewoon lekker een held op kousenvoeten blijven. Of beter gezegd, het zijn die kousen die mij een held maken.

Held op sokken

Hero-on-Socks: de missie

Een tijdje geleden botste ik op een oproep van Hero-on-Socks.  Zij zochten bloggers die hun product maar ook vooral nog hun doel onder de aandacht wilden brengen. Eens ik hun missie las, kon ik niet anders dan op die vraag in te gaan.

De sociale onderneming wil immers door de verkoop van sokken bewustwording in het kader van type 1 diabetes genereren.  Op hun site lezen we dat ze een positieve impact willen creëren “voor alle mensen met diabetes. Zo moeten ze zich nooit meer uitgesloten voelen, omdat ze ‘anders’ zijn. Sterker nog, wij willen dat iedereen ‘anders’ is met een paar wel heel opvallende sokken.”

En toegegeven, opvallen doen die sokken wel.

Mijn diabeest

Dat ik dit doel een warm hart toe draag, is niet verwonderlijk.  Ik ben -gelukkig- zelf geen diabeet. Het standpunt als patiënt ken ik dus niet. Toch meen te kunnen stellen dat ik een vrij goed beeld heb van wat het inhoudt.

Op de lagere school had ik een klasgenootje met diabetes. Al werd toen enkel gezegd dat het meisje in kwestie af en toe eens cola moest drinken. Meer woorden werden er niet aan vuil gemaakt. Meer vragen stelde ik niet.

Toen ik op de universiteit  bevriend raakte met een diabeet,  kreeg ik al wat meer info en ik vroeg wat meer door. Ik leerde over het bestaan van  een hypo (afkorting voor hypoglycemie of te lage suikerwaarde) en hyper (afkorting voor hyperglycemie of te hoge suikerwaarde). Het werd duidelijk dat beide situaties deze anders moesten aangepakt worden.

Toen ik mijn man leerde kennen,  leerde ik de echte “finesses”, de do’s en don’ts. Hij is, net als zijn vader overigens, type 1-patiënt en dit al sinds zijn vijfde. Naarmate onze relatie vorderde, groeide dus ook mijn kennis.

En niet alleen de mijne, ook die van vrienden en familie.  Ook bij hen was er een hoge mate van onwetendheid. Vaak wisten ze slechts vaag iets over diabetes en alles wat dit meebrengt.

En dat is niet erg. Dat is zelfs heel normaal. Voor wie er niet van dichtbij mee geconfronteerd, is het een “ver-van- mijn-bed- show” . Net zoals bij mij destijds.

Omdat ik er zo weinig van kende, was het niet altijd even makkelijk.

Ik moest leren dat een uitstapje net iets meer voorbereiding vraagt. Er moet immers cola en suiker en  -afhankelijk van de duur- prik-en spuitgerief mee. (En aangezien een man met een handtas enkel in de sportwereld hip is, werd die hele riemram in mijn handtas gedumpt)

Ik moest leren dat diabeten tijdens een hypo dingen zeggen en doen die ze niet menen. Zo reageert mijn man vaak misnoegd, alsof ik de slechtste vrouw ter wereld ben die hij kon treffen, wanneer ik hem tracht te overhalen cola te drinken. De eerste keren komt dat best hard binnen. Nu kan ik dat plaatsen, al is ook voor mij de ene dag de andere niet…

Ook de eerste nachtelijke hypo waarvoor ik de ambulance moest laten komen, staat nog goed in mijn geheugen gegrift.

Versta mij niet verkeerd, hoewel het niet altijd makkelijk is, is het zeker niet allemaal kommer en kwel, verre van… (probeer maar eens serieus te blijven als je man je om 3 uur s nachts met een dubbele tong en een wazige blik bij hoog en bij laag blijft beweren dat je niet met 2 maar met 3 in bed ligt ;))

Maar een genuanceerd beeld, ontbreekt soms. Of een realistisch beeld tout court.

Zo is mijn man niet zat als hij trager antwoordt, dingen herhaalt, bleek ziet, zweet en wankelt…dan heeft hij een hypo. Het is voor mij als partner een geruststelling dat mensen dit herkennen en weten welke actie nodig is. Dit kan enkel maar als mensen beter geïnformeerd zijn over diabetes.

Om mensen een correct en genuanceerd beeld te geven, vind ik het bijdragen aan bewustwording dan ook erg belangrijk. En een doel dat het steunen waard is.

Win-Win

Door de sokken van Hero-on-socks te kopen, geef je niet enkel. Je krijgt er ook iets voor terug.

Naast het fijn gevoel dat je iets kan betekenen voor diabetespatiënten en hun omgeving,  krijg je ook gewoon fijne, goede en makkelijke sokken.

Een win-win dus.

So…let’s rock these socks!

Bestellen kan hier

Foto: www.facebook.com/heroonsocks

 

Find & follow Mie on social media

I’ve got the music in me…dankzij Groovesupport

HiHat, crash, ride, tom,… sommigen horen het nu waarschijnlijk in Keulen donderen en tot voor kort was dit ook voor mij Chinees (behalve Tom, dat is de naam van mijn neef 😉 ). Dankzij Marijn van Groovesupport hoor ik het bij deze woorden nog wel donderen maar het is ‘gerommel’ van een muzikaal soort. Bovenstaande termen zijn immers onderdelen van een drumstel, die elk hun eigen ‘gedonder’ produceren.

De anatomie van het drumstel (foto: http://drumsteladvies.nl/advies/onderdelen/)

Nu, onderdelen van een drum herkennen is niet zo bijzonder. Net als bij biologie vroeger, is dat een kwestie van blokken. En waar een mens of een dier ontichlijk veel te kennen onderdelen heeft, valt dat bij een drum goed mee…met pakweg een tiental termen ben je er vanaf. Dat Marijn mij dus de anatomie van een drumstel heeft geleerd, verdient niet meteen een award. Dat hij mij heeft leren drummen daarentegen is wel een grote verdienste.

De wonderen zijn de wereld nog niet uit

Ik hou al heel mijn leven van muziek. Muziek roept emotie op.  Sommige liedjes toveren instant een lach op mijn gezicht, bij andere springen in een mum van tijd de tranen in mij  ogen. Muziek is daarnaast ook onlosmakelijk met herinneringen verbonden. Bij Boudewijn de Groot denk ik aan vroeger, aan mijn kindertijd en aan vakantie, bij Within Temptation aan mijn eerste fuif (in Temse Velle of all places), bij zowat elke foute muziek uit de jaren 90 aan de vriendengroep,… en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Ondanks die liefde voor muziek, heb ik nooit een instrument gespeeld. En dat is niet verwonderlijk. Ik durf te stellen dat  ik nauwelijks een muzikaal oor heb en op mijn stem hoef ik ook niet te rekenen. Zelfs met het devies  ‘schoon vals is ook niet lelijk ‘ voor ogen, valt mijn stemgeluid niet te pruimen.

Dat gezegd, is het dus een klein mirakel dat ik momenteel, na nog geen 10 lessen bij Groovesupport, in staat ben om enkele liedjes te drummen. En nee, dan heb ik het niet over kinderliedjes maar over echte hits zoals “it’s my life” van Bon Jovi, “uptown funk” van Bruno Mars, “f*ck you” van Ceelo Green,…

Sint-Marijn*

Hoe Marijn die aartsmoeilijke taak toch wist te volbrengen?

Wel, allereerst  dankzij een onbeschrijfelijk, bijna bovennatuurlijk geduld. Zelfs als het mij na 100 keer proberen  nog steeds niet lukt de juiste onderdelen aan te slaan, blijft hij mij met de glimlach aansporen om het nog eens te proberen.

Verder heeft Marijn ook bakken enthousiasme. Het is duidelijk dat hij ervan geniet om zijn passie over te brengen. En dat werkt aanstekelijk. Op momenten dat ik er het liefst de brui aan zou geven, weet hij mij toch te overtuigen dat het wel zal lukken. Zo sterk dat ik het bijna geloof 😉

Ten slotte is Marijn ook best verdraagzaam. Ik moet immers met enige schaamte bekennen dat ik tijdens de lessen zo nu en dan eens vloek als een ketter (ter verduidelijking: verwensingen zijn uitsluitend aan mijn eigen adres gericht ) en zelfs daar kan hij mij om.

Kortom, Marijn laat zich niet uit zijn lood slaan en verricht wonderen! Daar ben ik het levende bewijs van.

Op maat

De grootste troef van Groovesupport mag dan wel de eigenaar/leraar zijn, een ander uniek punt in de aanpak is de flexibiliteit en dit zowel qua werkvorm als planning.

Ik koos eerst voor 5 privé lessen (maar ook lessen in duo zijn mogelijk) van 1u. Tijdens die lessen maakte ik telkens veel vooruitgang. Ik merkte echter dat ik na een dag werken vaak niet meer in staat was om mij gedurende een uur te concentreren. Iets nieuw aanleren vraagt toch wel wat inspanning van mijn (met momenten overwerkte) brein, dus ongeveer halfweg de les stagneerde de vooruitgang en nam het gevloek omgekeerd evenredig met de vooruitgang toe ;).

Gelukkig bestaat de kans om voor kortere lessen te kiezen.  Hoewel 45min ook een optie was, besloot ik voor lessen van 30 min te gaan.

Groovesupport is niet alleen flexibel qua lestijd maar ook qua plannning van de les.

Omwille van een relatief drukke agenda, zowel privé als op het werk, is het voor mij niet mogelijk om elke week een vaste moment vrij te maken. Door een planning in overleg, helemaal op maat van de student, is ook hieraan een mouw gepast. Wekelijks, tweewelkelijks, compleet onregelmatig,… het kan allemaal.

Het mooiste van al is dat tegenover deze troeven geen torenhoog lesgeld staat.

Voor wie op zoek is naar wat ritme in het leven en wil leren drummen, neem zeker eens een kijkje op de site van Groovesupport.

 

*ik heb het even nagekijken en er is nog geen Sint-Marijn. Daarenboven is er reeds één van de twee nodige mirakels aantoonbaar verricht dus wie weet… 😉

 

Find & follow Mie on social media

VIPOO : joehoe of awoe?

Enige tijd geleden trok ik naar de winkel met slechts één missie: VIPOO kopen.

Ik wil dit product al een hele poos testen.  Eigenlijk al sinds ik de eerste maal het reclamefilmpje zag.

Het moet gezegd, een award  zal VIPOO met zijn reclame voor de Belgische en Nederlandse markt niet winnen. Tenzij een Raspberry-award*.   Elke keer ik de reclameboodschap zag dacht ik: “Ofwel is dit product zo goed, dat het zelfs met een draak van een reclamefilmpje weg komt, ofwel is dit product net als het reclamefilmpje bagger”.  Ik vroeg mij ook oprecht af welke consument getriggerd wordt een product te kopen op basis van een slecht gedubde actrice die zich uitgeeft voor prinses en in belachelijke, bedekkendebedekkende termen zoals porseleinen troon, bruine broodjes bakken en dagelijkse uitdraai spreekt over het toilet en uitwerpselen.

Tenzij eigenwijze mensen. Van die nieuwsgierige aagjes wiens honger naar antwoorden vaak de bovenhand neemt op alles, zelfs op de afkeer van een clowneske en belachelijke reclamefilmpje… en gelukkig voor de producent bestaan die.

Het product

VIPOO is een product uit de Airwick-stal.  Met zo’n multinational als producent, had ik verwacht veel  reclamepraatjes over de werking of info omtrent de samenstelling te vinden, maar niets bleek minder waar. Op de Belgische en Nederlandse website van Airwick staat VIPOO niet vermeld. Vreemd aangezien er zoveel reclame voor gemaakt wordt. En het is tenslotte toch in onze supermarkten verkrijgbaar is.

Gelukkig kon ik onder meer op de Amerikaanse en Canadese site terecht, op verkoopsites als bol.com  en op het flesje zelf natuurlijk. Al was dat laatste eerder een combinatie van chemische termen en waarschuwingen

How does it work?

Dit product is geen gewone, klassieke geurverfrisser zoals de meesten die kennen. Het is niet ontworpen om na je boodschap even te sprayen om zo vieze geurtjes te verdoezelen. (Laat ons eerlijk zijn, het resultaat van de meeste geurverfrissers is gewoon een mengeling van uitwerpselen en overdreven chemische geuren.) Je dient het product te gebruiken alvorens je plaats neemt op het toilet.   Het product is immers bedoeld  om een barrière te vormen tussen de geur van het resultaat van je toiletbezoek en de omgeving, inclusief jouw en je opvolgers neus.

Het zijn de essentiële oliën in het product die een laagje zouden vormen bovenop het water. Op die wijze worden geuren als het ware ingedijkt en gevangen gehouden onder de olielaag.

 

Gebruiksaanwijzing VIPOO
(bron: shop.airwick.us)

 

Om die werking te bekomen, schud je het flesje goed voor gebruik. De essentiële oliën  en de andere bestanddelen waaronder water moeten zich immers goed mengen (denk aan sommige make-upremovers). Vervolgens spray je het product in de pot. Over de hoeveelheid bestaat enige discussie. De amerikaanse airwick site spreekt van 3 tot 5, bol.com spreekt van 4 tot 6.

Misschien is er een verschil in geur tussen Amerkiaanse en Nederlandse uitwerpselen, maar ik onthoud mij van een dergelijke, voorbarige en niet onderbouwd conclusie hieromtrent.;)

Geurgamma

Het heeft even geduurd alvorens ik een sluitend antwoord vond op de vraag hoeveel variaties er van het product bestaan. Zoals dat met wel meer producten gaat, hebben diverse markten/ landen een verschillend aanbod.

Na wat zoeken kwam ik tot de conclusie dat er in totaal 6 verschillende geuren zijn, elk met hun eigen kleur flesje en naam: roos, citrus, munt, lavendel, rode vruchten en “frisse natuurtoetsen”. Deze laatste lijkt echter moeilijker op de Belgische en Nederlandse markt te vinden.

Natuurlijk zou het makkelijk zijn gewoon de ingrediënten erop zetten. Maar makkelijk is niet hip en catchy. Dus gaan we voor gepimpte, flitsende namen. Geen rozengeur maar Rosy Starlet. Ach, het kind moet een naam hebben he.

Alsof het nog niet verwarrend genoeg is,  zijn ook de namen per verkoopsmarkt afwijkend.

Waar het gele flesje met citrusgeur voor bepaalde markten “King Lemon” heet, staat er  in andere landen “Lemon Idol” te lezen.

Het ziet er naar uit dat in de landen waar men het reclamefilmpje met koninklijk thema hanteert, ook de namen in dit thema heeft aangepast met namen verwijzend naar koninklijke titels.

In een poging jullie door het bos de bomen te laten zien, geef ik even een overzichtje van de kleuren, bijhorende namen en geur:

  • Het gele fles draagt zowel bij de naam “Lemon Idol” als “King Lemon”. De geur wordt omschreven als een citusgeur met toetsen van dennen en groene appel.
  • Het roze flesje is te vinden onder de naam “Rosy Starlet” als onder “Princess Rose” en zorgt voor een rozengeur met wat jasmijn en vanille.
  • Het mauve/donkerroze, paarsachtige flesje heet “Fruity Pin-up” of ” Queen of fruits”.  Als je van de geur van rode vruchten en bessen houdt, dan is dit het flesje voor jou
  • Het lila/lichtpaarse flesje met de naam “lavender Superstar” zorgt voor een lavendelgeur met oa. vanilletoetsen.
  • Het groene flesje, dat klaarblijkelijk niet verkrijgbaar is op de Amerikaanse markt kreeg de naam ‘Prince Mint’ . Zoals de naam al doet vermoeden mag je een muntgeur verwachten.
  • Het blauwe flesje is dan weer moeilijker te vinden op de Belgische en Nederlandse markt. Met de naam “Fresh Model” is het niet geheel duidelijk welk aroma zich in je toilet zal verspreiden. De Amerikaanse site omschrijft het als een frisse geur met toetsen van bamboo en oceaangeur. Wat dat dan precies is, is mij een raadsel maar ik veronderstel geen rotte vis 😉
Prijs, inhoud en verpakking

Ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat de producent zich toespitst op vrouwen. De kleurrijke, iet wat kitscherige sprays met hippe namen doen mij dit in elk geval vermoeden.

Al is dit misschien niet verwonderlijk. Zelfs binnen de eigen vrienden en kennissenkring, merk ik dat vrouwen (en ik beken, mezelf inclusief) toch net iets meer schroom en moeite hebben als het om vieze geurtjes na de grote boodschap gaat. Zowel de eigen geurtjes als de geurtjes van onze voorganger.**

De flesjes zijn met 8,99 euro best prijzig. Zeker als je weet dat ze slechts 55 ml bevatten, wat goed zou zijn voor zo’n 300 sprays of ongeveer 100 beurten (aan 3 sprays per beurt).

De test
Voorbereiding

Na wat twijfelen in de winkel maakte ik een weloverwogen keuze voor de munt.  Aangezien ik een parfum draag met als hoofdbestanddeel rozen, wou ik niet het risico lopen dag ik enige gelijkenis tussen de wc-verfrisser en mijn parfum de liefde voor deze laatste zou verprutsen.

Naast het product zelf had ik voor de test nog een tweede persoon nodig. Iemand die de geur zou produceren. Immers, mijn eigen geur kan ik blijkbaar beter verdragen ;). Vraag mij niet waarom… (Er zal vast wel en wetenschappelijke verklaring voor zijn ;))

Het vriendje kreeg die belangrijke en zware taak toegewezen. De rest van de test namelijk het sprayen en postfactum beoordelen nam ik zelf voor mijn rekening.

The moment of truth

Ondanks een defect spraymechanisme bij het gekochte flesje, slaagde ik erin product in de pot te krijgen. Al was het eerder druppelsgewijs

Een frisse en best aangename geur kwam mij tegemoed. (En heeft nadien nog een dag aan mij  handen gehangen. Door het kapotte spraymechanisme had ik immers product over mijn vingers gehad). Een echte munt geur zou ik het echter niet noemen. Of toch niet zoals je bij tandpasta of verse muntthee hebt.

Tot mijn verbazing was het exact dezelfde geur die mijn neus binnendrong toen ik onmiddelijk na het vriendje het toilet binnenstapte. ‘Prince Mint’ en niets anders…

Ik was verrast. Eerlijkheidshalve moet ik immers eerlijk toegeven dat ik niet verwacht had dat het product zou werken. Ik verwachtte een mengeling van uitwerpselen en geurverfrisser te zullen waarnemen. Maar die sceptische houding bleek onterrecht.

Zelf de rest van de avond bleef de aangename geur hangen. Straf spul…

Samenvattend

Het product doet wat het belooft. Ik kan zelfs zeggen dat het boven verwachting (of toch die van mij;)) presteert. Maar voor de genoemde prijs mag dat natuurlijk wel.

Voor wie dus niet graag heeft dat de persoon na hem geconfronteerd wordt, is VIPOO zeker een oplossing. Ook voor mensen die het moeilijk hebben met de geurtjes van huisgenoten, kunnen met dit product mogelijks komaf maken met ergernissen. Op voorwaarde dat ze de persoon in kwestie voldoende getraind krijgen op VIPOO te gebruiken 😉

 

*Deze awards zijn ontstaan als reactie op de Oscars en belonen de slechtse films, scenarios en acteerprestaties. De VIPOO-reclame komt wat mij betreft in alle categorieën in aanmerking. 🙂

**Soms vraag ik mij af en wanneer dit juist ontstaan.  Peuters en kleuters worden immers nog geprezen indien zij luid verkondigen een grote boodschap op het potje of het toilet te hebben gedaan. Plots wordt het doen van een grote boodschap dan eerder taboe en iets waarvoor we ons schamen, terwijl dit des mensen is, de natuur.

Find & follow Mie on social media

Willem Hiele

Zegt de naam Willem Hiele je iets?

Foto: www.restaurant.willemhiele.be

Mij tot voor kort niet. Gelukkig namen vrienden de nobele taak op zich om ook dit gat in mijn (eet)cultuur te dichten. Zo heb ik nu reeds enkele malen mogen ondervinden welk culinair paradijs net buiten het centrum van koksijde, in een rustige straat, verscholen ligt.

Het concept

Langs de oprijlaan loop je naar de ingang van het pittoreske optrekje waarin het restaurant zich bevindt. Binnen word je vriendelijk ontvangen door de gastvrouw Shannah en haar team.  Eens aan tafel gezeten, krijg je kort een introductie omtrent wat je kan verwachten.

Willem hanteert allereerst een “terroir” principe. Zoals de naam het zegt, houdt het in dat hij zoveel als mogelijk met streekproducten werkt. Die streek is naast de polders en de noordzee ook zijn eigen tuin. Diverse groenten en kruiden komen rechtstreeks van de tuin op je bord…uiteraard nadat Willem er zijn hocus pocus op heeft losgelaten. Een tweede belangrijke pijler is het seizoen. Willem werkt met seizoensgebonden producten zoals asperges of een stukje wild. Ten slotte kreeg Willem ook de titel NorthSeaChef. En dat is niet voor niets.  Zoals ik reeds zei is aan de kust de Noordzee een belangrijke doch nog soms onbeminde leverancier van streekproducten. Willem tracht hier niet alleen verandering in te brengen vanuit zijn eigen keuken maar ook binnen het project NorthSeeChefs als ambassadeur.

Het resultaat van deze visie is een totaalbeleving – een wandeling, zoals het restaurant het noemt – met eten in de hoofdrol maar waar echt aan elk detail gedacht is. Hierbij worden combinaties gehanteerd die je niet voor mogelijk hield (tenzij je elke dag mosselen en rode biet eet?) en smaken die je nooit eerder proefde (al kan het natuurlijk aan mij liggen dat ik nog nooit appelzuring of gefermenteerde champignons at ;))

 

De kok (Foto: www.restaurant.willemhiele.be)

Om zich ervan te verzekeren dat je als gast ten volle mee bent in zijn verhaal, is het Willem zelf die de gerechten toelicht. Met een voelbare passie en terechte trots beschrijft hij minitieus welke ingrediënten hij gebruikt heeft en voor welke smaakexplosie deze zullen zorgen.

Uiteraard is de smaak het belangrijkste maar het oog wil ook wat. Willem mag er dan wel uitzien als een stoere zeebonk, de verfijning die hij in zijn gerechten legt, is onvoorstelbaar. De borden die je voorgezet krijgt zijn echte kunstwerkjes. Wat ik er bijzonder fijn aan vind, is dat je letterlijk alles op het bord mag opeten. Zelf de bloemen zijn eetbaar. Je hoeft dus geen “nutteloze versiering” te scheiden van het echte gerecht.

Wat ik bijzonder fijn vind is dat je na het eten een voldaan gevoel hebt, toch niet in die mate dat het ongemakkelijk voelt.

Achter elke man staat een sterke vrouw

Het mag dan wel Willem zijn  die als kok het onderste uit de kan haalt om je smaakpappillen te prikkelen, ook zijn vrouw Shanna draagt in belangrijke mate bij aan de beleving.

Zij zorgt er op haar beurt voor dat al dat lekkers voldoende bevochtigd blijft. Ze doet dit door er bijpassende wijnen bij te serveren. De kennis die Shannah hierbij etaleert, is wat mij betreft ongezien. Haar beschrijving prikkelt telkens weer de nieuwsgierigheid. Hierdoor wordt zelfs een geheelonthouder als ik bijna verleid om het glas aan de lippen te zetten.  Ze beschrijft de afkomst en de troeven van elke wijn op zo’n wijze dat je het bijna proeft door het luisteren alleen.

Haar kennis blijft niet beperkt tot wijn alleen. Ook voor een bijpassend bier, een alcoholvrije cocktail of zelfs een sapje ben je bij haat aan het juiste adres.

De sfeer

Het mag duidelijk zijn dat zowel Willem en Shannah als hun hele team streven naar perfectie. Ze doen dit echter in een soort ongedwongen sfeer. Je voelt je onmiddellijk thuis in de warme, rustieke omgeving.

Die ongedwongen sfeer, waar het welbevinden van de gast centraal staat, kwam duidelijk tot uiting bij mijn eerste bezoek. Ik had het eerder fris en Shannah had dit opgevangen. Ze kwam pijlsnel aanzetten met een dekentje. Dat sloeg ik niet af! Gezellig en verwarmd kon ik het diner verderzetten.

Die soort huiselijke sfeer is niet verwonderlijk, als je weet dat het restaurant ooit begon als gastentafel in het vissershuis van zijn vader.

Erkenning

Ik kan hier wel de loftrompet afsteken over het restaurant, maar wie ben ik hé? Gelukkig zijn er ook echte kenners zoals de recencenten van Gault&Millau die hun stem laten horen. Zo werd Willem Hiele in 2017 verkozen tot ontdekking van het jaar en in 2018 kregen ze een welverdiende 15 op 20 en drie (op vijf) koksmutsen.

Het verwondert jullie vast niet dat ik dat geheel terecht vind!

De prijs van kwaliteit

Kwaliteit kost nu eenmaal geld, maar de prijzen van het restaurant zijn naar mijn mening correct voor wat je in return krijgt.

Je kan bij Willem kiezen voor een lunch, waar je 4 gerechten krijgt voorgeschoteld, een kleine wandeling waarbij Willem met 5 gerechten je meeneemt in zijn visie of de “full option” namelijk de grote wandeling. Dan krijg je maar liefst 7 gerechten.

De prijzen varieren van 58 euro tot 95 euro. Kies je voor een aangepast wijnarrangement of een bob-arrangement, dan komt er nog een supplement bij.

Voorts hebben de niet-zoetebekken de mogelijkheid om, mits opleg, het dessert door kaas te vervangen.  Wie niet kan kiezen, neemt ze gewoon beide 😉

Mijn eigen beleving

Tijd om even concreet te worden.

Ik ben geen foodblogger en ga dit dan ook niet pretenderen, maar ik wil jullie weel graag een impressie geven van enkele gerechtjes, kunstwerkjes, die ik voorgeschoteld kreeg.*

Het eerste gerecht is “Purple Rain” en is een van zijn signatuurgerechtjes.

Purple Rain

Het zijn mosseltjes in een beslag gekleurd met intvisinkt. Ze worden gepresenteerd op een doorntak uit eigen tuin. Ik lust eigenlijk geen mosselen maar dit smaakt zo  verdacht veel naar oliebollen dat ik de hele tak zou kunnen leeg eten. Helaas is dit een hapje en moet je deze delen met de andere tafelgenoten.

Een tweede signtuurgerecht draait rond “geirnoars” en bestaat uit twee delen.

Deel 1: het garnalenhapje

Deel 2: de garnalenbisque opgewerkt met koffie

Allereerst een garnalenhapje met onder andere echte Ichtegemse bruine”, een streekbier. Verder is er ook een bisque van garnalen opgewerkt met koffie. Ja, je leest het goed: KOFFIE. Klinkt misschien vreemd maar geloof mij, het is echt overheerlijk.

Ook brood geeft Willem een eigenzinnige toets. Waar andere restaurants brood bij de maaltijd serveren, heeft hij gezorgd voor “een brood moment”. Een gang is dan ook volledig aan brood gewijd.

Brood met allerlei zelfgemaakt lekkers

Je krijgt een zelfgemaakt zuurdesembrood dat op dergelijke wijze is afgebakken, dat het bijna gebrand is. Daarbij allereerst een zelfgemaakte bresaola van rundsstaartstuk. Willem heeft zich deze techniek  zelf in Italië aangeleerd. Verder kan je op het brood ook een zelfgemaakte pesto van cashewnoten smeren, zelf opgewerkte boter of een klassieke vissalade. Hiervoor gebruikt de chef de zogehete “bycatch”. Het betreft de vangst die voor de visser van minder belang is.

Het laatste gerechtje dat ik met jullie wil delen is – hoe kan het ook anders – het dessert.

Dessert

Het betreft een moderne variatie op rijstpap met mirabellen en fris zure toetsen. Ideaal als afsluiter. Niet te zoet en plakkerig en zeker niet te zwaar.

 

 

*Ik heb als een echte paparazzi van elk gerecht een foto genomen, maar ik wil deze hier bewust niet posten. Uit respect voor Willem en Shanah en vooral ook voor toekomstige gasten. Zodat ook zij zich kunnen laten verrassen. Daarenboven geven foto’s wel een idee maar kunnen ze de heerlijke smaak toch niet capteren…gewoon gaan proeven is dus de boodschap

 

 

 

Find & follow Mie on social media

Den Molinshoeve: camping met alles erop en eraan

De vakantie loopt stilaan op zijn eind. In sommige van onze buurlanden is het zelfs al helemaal uit met de pret. Toch wil ik jullie nog een tip meegeven, er komen immers nog vakanties. (gelukkig maar!)

De allereerste keer

Tot vorig jaar had ik nog nooit gekampeerd. Ik begreep niet helemaal waarom we eerst ettelijke eeuwen streven naar comfort en vervolgens vrijwillig back to basic te gaan.

Om een nog onverstaandbare reden (waarschijnlijk voer voor psychiaters 😉 ) begon het vorig jaar toch te kriebelen.  Ik was plots gebeten om mijn eigen visie omtrent kamperen op de proef te stellen. Wat ik lang niet voor mogelijk hield, kon ik mij plots wel voorstellen: ik zou slapen op een luchtmatras en in een tent.  Ik kreeg zowaar bijna romantische visioenen van het idee.

Een bevriend koppel nam de zware taak op zich om mij en het vriendje op sleeptouw te nemen en mij mijn eerste kampeerervaring te bezorgen. We besloten gematigd te beginnen en 3 nachten te boeken.

Alle vooroordelen die ik had, bleken één voor één te verdwijnen, als sneeuw voor de zon. Ik had op de camping echt een fijne en ontspannende tijd. Het samen koken op een mini-campingvuur, samen afwassen in een teiltje, de geluiden van de wind en regen op de tent,.. ik vond het allemaal de max en genoot met volle teugen.

Na drie dagen ‘survival’ (oké, ik beken, we hadden een privé-sanitair en we zaten in Nederland dus er was weinig overleven aan 😉 ) wist ik het zeker: dit wil ik nog doen! Niet als hoofdvakantie. Ik blijf een beetje een luxebeestje. Ik hou er nog steeds van om op hotel te gaan en mij te laten bedienen. Maar als extraatje, bijkomend uitje, zag ik het helemaal zitten.

Het hoeft dan ook niet te verwonderen dat ik dit jaar opnieuw ging kamperen.

Happy Campers

Een groep blije kampeerder…Wij zijn conTENT

Den Molinshoeve

Den Molinshoeve

(foto: www.molinshoeve.nl)

Na even zoeken kwamen we terecht bij Den Molinshoeve. Een camping van gemiddelde grootte in het Nederlandse plaatsje Retranchement. (Nee, ik heb mij niet mistypt, het ligt weldegelijk in Nederland en ja onze noorderburen  spreken er elke letter van uit 😉 )

Den Molinshoeve

Plannetje van de camping

Ligging

De camping ligt op zo’n 2 km van Cadzand-Bad en zo’n 10 km van Sluis. Ook Knokke  en Breskens liggen op een boogscheut en Brugge bereik je na zo’n 20 autominuutjes.

De gunstige ligging maakt dat je in de directe omgeving van de camping een scala aan mogelijkheden hebt. Je kan de pitoreske dorpjes bezoeken of door de grotere steden slenteren. Je kan in de duinen wandelen en er zijn ook tal van fietsmogelijkheden. Ten slotte hoor je de zee bijna dus ook een dagje strand – al dan niet met bijhorende activiteiten als surfen, zwemmen, kiten,.. – behoort tot de mogelijkheden.

Voor elk wat wils dus.

Kampeerplaatsen

Qua accomodatie heb je enige keuze.

Zo kan je gaan voor een hoeveplaats. Deze zijn ongeveer 150m² en hebben een eigen watervoorziening en lozingsput voor afvalwater. Je kan ook voor een panoramakampeerplaats gaan. Door de ligging hebben ze een vrij uitzicht op de polders die de camping omgeven. Ze zijn met hun 180m² ook iets groter dan de hoeveplaatsen en er kan/mag een wagen op de kampeerplaats staan. Uiteraard hebben ze ook eigen watervoorziening en een lozingsput.

Zowel bij de hoeve- als de panoramakampeerplaatsen kan je privé-sanitair bijboeken. Deze liggen niet op je kampeerplaats zelf maar wel in de directe omgeving (enkele meters).

Kom je met een camper in plaats van een tent, dan kan je ook kiezen voor de camperplaatsen. Hier is de ondergrond deels verhard. Campers mogen evenwel ook op de andere plaatsen staan. Dus dit is wat je zelf verkiest.

Wil je ten slotte echt “back to basic”. Kies dan voor de plaatsen zonder stroom. Waar alle andere plaatsen voorzien zijn  van 10 ampère( in de prijs inbegrepen) is het hier niet het geval. Je vervoersmiddel mag wel bij je tent staan.

Doordat de site overzichtelijk en gedetailleerd alle nodige info geeft, weet je  precies waarvoor je betaalt en wat je mag verwachten. Heerlijk die duidelijkheid.

Plaats 90

Wij kozen voor een panoramakampeerplaats met privé-sanitair. (Ik mag het kamperen dan wel omarmd hebben, ik hou er nog steeds niet van om in mijn nachtkledij met een wc rol ’s nachts, slaapdronken, richting toilet te dwalen.)

Bij het boeken konden we kiezen uit nog twee vrije plaatsen in de gevraagde categorie. Ik vond het wel fijn dat we helemaal zelf onze verblijplaats konden selecteren en niet waren overgeleverd aan de campinguitbaters zelf. Als echte Sherlock’s gingen we met het plannetje en Google Maps aan de slag om onze keuze te maken. We kozen voor plek 90. Deze lag op de hoek, volledig aan het uiteinde van de camping.

We verwachtte een grote en rustige plek maar wat we kregen oversteeg echt de verwachtingen. Ik merkte nog maar eens hoe slecht in schatten ik ben toen ik vaststelde dat 180m² echt wel gigantisch is. Verder was het uitzicht onbetaalbaar. Zowel voor ons, als aan onze zijkant, zagen we polders, afgezoomd met een prachtige strook wilde bloemen. Aan de andere kant hadden we weliswaar buren, maar door een strategisch geplaatste struik, was daar amper iets van te merken.

Ons verblijfje (foto werd genomen door de eigenaars maar is weldegelijk onze tent ed)

Uitzicht vanop plaats 90…een mens gaat er van filosoferen

Bij aankomst was gevraagd om de uitgang van de tent richting de velden te zetten. Dit maakte de privacy die we hadden compleet. Het leek bij momenten of wij ergens moederziel alleen tussen de velden lagen.

Aankomst

We werden vriendelijk ontvangen door de eigenares. Zij gaf ons alle nodige info omtrent het verblijf op de camping en verschafte de code voor de wifi (waar 4 toestellen gelijktijdig op kunnen inloggen). Ze overhandigde ons tevens ‘De Bad Koerier’ met daarin onder andere allerlei tips voor uitjes.

Sanitair

Ons sanitair stekje lag schuin achter de plaats. We kregen hiervoor bij aankomst de sleutel zodat we zeker waren dat uitsluitend wij de douche, lavabo en toilet konden gebruiken. Het sanitaire blokje was schoon en voldoende ruim. Er was een koepel voor de verluchting. Hierdoor was het erg aangenaam en werd het er tijdens het douchen niet te benauwd.

Kies je ervoor om geen prive sanitair te boeken, kan je terecht in het sanitaire blok bij de receptie, centraal op de camping. Ook dit is schoon en goed onderhouden.

Andere voorzieningen

Eveneens centraal vind je een hangar waar je onder meer een kickertafel ter beschikking hebt. Ideaal bij regenweer.

Voor de kinderen zijn er, verspreid over de camping ,enkele speeltuigjes en aan het centrale plein staat onder meer een trampoline. Er zijn ook meerdere gocarts en skelters ter beschikking… pret gegarandeerd.

Alsof dat nog niet volstaat, is er ook een – weliswaar bescheiden – animatieprogramma. Knutselen en verven of spelletjsavond. Het staat op het programma.

Eten

Op de camping is geen restaurant, maar in de dorpjes in de buurt is keuze genoeg en voor elk wat wils.

Toch laten de eigenaars je niet verhongeren.

Zo komt er elke morgen een bakkersautootje. Na een toertje op de camping waarbij uit de speaker “de bakker is er weer” loeide, zette hij op het centrale plein aan de receptie zijn kraampje op.Je hebt er ruime keuze. Brood, pistolets, croissants, sandwichen en koffiekoeken, het is er allemaal te krijgen.

Enige nadeel: de bakker komt pas rond 10u30, dus tenzij je voor een langslapersontbijt gaat, is het vooral handig voor de lunch, het diner of voor het ontbijt ’s anderendaags.

De bakker is niet de enige die de camping een bezoekje brengt.

Twee maal ik  de week komt “Het Droomijsje” met heerlijk hoeveijs en een geweldig fout voertuig. (Het valt nog best te omschrijven als een camionette waarop een eenhoorn heeft overgegeven. Fel roos, fel blauw, groen,…allerlei kleurtjes door elkaar.) Maar geen paniek. Je kan elk dag ijs eten hoor. De ijsverkoper voorziet in dekseltjes en op de camping is een diepvries ter beschikking voor alle gasten. Natuurlijk loop je het risico dat iemand anders de verleiding niet kan weerstaan en met je ijsje gaat lopen. Omdat wij een eigen diepvriesje mee hadden, heb ik geen idee hoe groot de kans hierop is.

Tenslotte heeft er een pizzafoodtruck van camping Den Molinshoeve zijn wekelijkse stopplaats gemaakt.

Prijs

Je vraagt je nu ongetwijfeld af wat deze luxe kost. Dat hangt uiteraard af van de gekozen plaats en de gekozen datum. Wij betaalden voor ons paradijselijk plaatsje in het hoogseizoen 47 eur per nacht.  De goedkoopste plaats is die zonder stroom en daar betaal je in het hoogseizon 18 euro voor.  Voor de andere plaatsen betaal je 30 euro (hoeveplaats en camperplaats) of 35 euro (panoramaplaats).

I’l be back

Omdat wij nog niet alles in de buurt hebben kunnen doen, is de kans groot dat we in de nabije toekomst ons tentje nogmaals opslaan op de camping. Plek 90, here we come.

Find & follow Mie on social media

Trattoria De Kaai: een stukje Italië aan de Rupel

Sorry Pascale, ik heb gezondigd. Maar het vlees is zwak. Zeker als het op slechts 3 km van een buitengewoon lekker italiaans restaurant woont: Trattoria De Kaai.

Trattoria De Kaai

(foto: trattoriakaai.be)

Italië op je bord

De naam ‘de kaai’ mag dan wel niet italiaans klinken, de kaart is dat zeker wel.

Je kan er een klassieke spaghetti bolognese of pizza bestellen maar ook deegwaren met iets “minder basic” ingrediënten zoals langoustines of truffelolie. Verder vind je er ook typische italiaanse vleesgerechten als ossobuco en escalope. Ook aan de visliefhebber is gedacht met oa. scampi, tonijn en roodbaars. Bij de voorgerechten en de desserts vinden we opnieuw een mix van oerklassiekers en minder courante bereidingen.

Al begint dat italiaans gevoel op je bord eigenlijk al van het ogenblik dat je plaatsneemt aan tafel. Je wordt onmiddellijk verwend met heerlijke verse olijven. Niet die eenheidsworst uit potjes maar echte kanjers boordevol smaak (en ongetwijfeld ook goede vitamines 😉 ). Die kwaliteit vind je ook terug in de olijfolie die je op tafel opwacht (uiteraard in de fles zodat je dit naar believen kan doseren). Samen met het ciabattabrood dat je wordt voorgeschoteld, een ideale combinatie om een eerste honger te stillen.

En om het helemaal af te maken, krijg je indien gewenst, bij de rekening een limocello.

Maar wees gerust, er is geen alcohol nodig om de prijs door te spoelen. Je betaalt hier niet meer dan bij een ander italiaans restaurant.

Italië om je heen

Je mag dan wel op een van de mooiste plekken in boom zitten, ook om je heen voel je Italië.

 

 

Interieur Trattoria De Kaai

Interieur De Kaai (foto: trattoriakaai.be)

Zo hangen er in de zaal foto’s van onder andere Sofia Loren en Monica Belucci en vind je op het terras een prachtige olijfboom.

 

Terras De Kaai

Terras De Kaai
(foto: trattoriakaai.be)

Verder heb je zelfs kans om door een echte Romein bediend te worden.  Zijn zuiderse charme en warm italiaans accent krijg je er gratis bij.

Bij het invallen van de duisternis wordt de bar verlicht met rood, wit en groen. Toch is dit geenszins goedkoop of kitscherig maar subtiel en smaakvol. Ook de inrichting is klassevol. Geen tafelkleedjes met vaatdoekmotief (gelukkig !) of chiantiflessen boven je hoofd (oef!) .

Helaas blijft de realiteit dat we in België zitten en niet in Italië. Met die realiteit heeft de trattoria rekening gehouden. Om het terras ook bij minder zwoele avonden te kunnen gebruiken, zijn er terraswarmers en fleecedekentjes. Lekker cosy!

Zomerbar

De nieuwste troef van de trattoria is de zomerbar “Bar Bella”. Aan de zijkant van het gebouw werd met hout deze gezellige zomerbar gecreeerd.  Je kan hier op zwoele zomeravonden iets drinken of een “gelatti” eten. Je bestelt dit aan het kioskje naast het terras en neemt plaats aan een van de hoge tafels.

Samenvattend

Je kon het al tussen de regels lezen, maar ik ga echt heel graag naar Trattoria de Kaai.

De Kaai staat garant voor heerlijk eten aan een eerlijke prijs en dit in een gezellige en hartelijke sfeer. Of je nu snel even wil dineren of juist langer wil tafelen, het kan allemaal.

Van aperitief tot dessert worden je smaakpappillen verwend. De juiste smaken worden gecombineerd en door juiste kruiding komen de kwalitatieve ingredienten prima tot hun recht.  Het is dan ook op dit vlak dat de trattoria zich naar mijn mening nog het meest onderscheidt van andere italiaanse restaurants zoals je er 13 in een dozijn hebt .

Ik moet wel even vermelden dat ik niet de enige lijk die zich heeft laten charmeren door De Kaai. In het weekend kan je dan ook best reserveren.

Find & follow Mie on social media

Hydra Bomb Tissue Masker Garnier

Verwennerij-tijd voor mijn gezicht

Hydrabomb Tissue Masker van Garnier - aangebracht

Uitgedroogd, verlept, verdord, doods.

Slechts enkele woorden die er enigszins in slagen de natuur na de verzengende hitte van de voorbije periode beschrijven.

Gelukkig is mijn huid er iets beter aan toe. Maar echt stralend, fris en fruitig zou ik ze nu ook weer niet noemen. Hoewel ik mij -met de skills van een secret agent- aan de zon probeer te onttrekken (lees behendig van schaduwplek naar schaduwplek hoppen, indien nodig sluipend langs gevels), is blootstelling deze dagen bijna onvermijdelijk.

Hydrabomb Tissue Masker van Garnier - VOOR

VOOR – uitgedroogde velletjes op mijn gezicht

Nu de hemel besloten heeft de natuur te  hydrateren, leek het mij fijn mijn gezicht aan een zelfde behandeling te onderwerpen.

Uit een vorige post leerde je echter dat ik op het gebied van schoonheidsverzorging en aanverwante trends een laatbloeier ben. Ik liet tevens al doorschemeren dat ook ik er graag goed uitzie, al ben ik op dat vlak eerder lui van inborst, dus mag het niet te veel moeite kosten.

Tijd voor een traktatie op wat Mie-time en een DIY-schoonheidsbehandeling waarmee ik hopelijk mijn doel bereik. Daarenboven is het gekozen product ideaal voor beautylovers die niet van veel inspanning houden (Like Mie ;))

Hydrabomb Tissue Masker van Garnier
Het product

Zoals de naam al prijsgeeft, gaat het hier niet om een crème, maar om een tissue masker. Dit is een doekje, gedrenkt in product, dat op het gezicht dient te worden gelegd.

Hydrabomb Tissue Masker van Garnier - masker

Het masker

Verder verraadt de naam ook dat het een hydratatiebom zou zijn.

De belofte

Op de site van Garnier lezen we volgende belofte /verkoopspraatje:

Geïnspireerd door de meest vooruitstrevende cosmetische trends uit Azië, stelt Garnier SkinActive het Hydra Bomb Tissue Masker voor.

Een bom aan efficiëntie! In 15 minuten biedt het masker het equivalent van 1 week hydraterend bestanddeel van Hydra Bomb Dagcrème.

Het product belooft dus met het masker in 15 minuten hetzelfde effect te bereiken als met een weekje dagcrème smeren. Klinkt lekker efficiënt! Niet elke dag wat vroeger opstaan en routinematig een dagcrème aanbrengen, is alvast meer mijn ding.

Ik ben immers ’s ochtends niet zo erg wakker en helder. “Automatische piloot” omschrijft beter de toestand waarin ik ochtendtaken uitvoer. Mijn ochtendroutine is strak getimed, geregeld en ‘minimalistisch’. Anders gezegd, ik beperk mij tot het hoogst nodige ( wassen, tanden poetsen en eten. En uiteraard aankleden;)) alle andere zaken durf ik weleens vergeten. Zo ook het aanbrengen van crèmes.  Niet verwonderlijk dat ik vaak weinig resultaat zie, consequent aanbrengen is nodig voor een optimaal effect. En laat dat nu dus net een van mijn zwaktes zijn.

Gamma

Momenteel zijn er drie varianten beschikbaar, elk met zijn eigen verpakkingskleur en specifiek bijkomend effect, naast hydrateren .

Hydrabomb Tissue Masker van Garnier - verpakking

Hydrabomb Tissue Masker van Garnier – verpakking (2 van de 3)

Er is de blauwe verpakking met daarin een revitaliserend ultra hydraterend masker voor gedehydrateerde huid. Dit masker belooft na 15 minuten een huid die intens gehydrateerd en stralend lijkt. Na een week zouden fijne lijntjes minder zichtbaar moeten zijn en zou de huid er uitgeruster uitzien.

In de groene verpakking vind je  een regulerend hydraterend masker voor normale tot gemengde huid. De belofte hier is na 15 minuten een huid die intens gehydrateerd, gereguleerd en gezuiverd lijkt en na  een week een matte T-zone, verfijnde poriën en een zichtbaar verbeterde huid.

Voor een kalmerend effect bij een droge en gevoelige huid kan je het masker in de roze verpakking nemen. Hier mag je na 15 minuten verwachten dat de huid zacht, gehydrateerd,  comfortabel en gekalmeerd lijkt. Na een week zou de huid dan gevoed en gerealiseerd zijn en zou alle gevoel van trekkerigheid weg zijn.

Ingrediënten

Alle drie de maskers hebben voor een groot deel dezelfde ingrediënten.

Zoals voorgeschreven, vind je op elke verpakking een lijst met de precieze ingrediënt terug. Een hele lijst met chemische termen zoals propylene glycol en hydroxyacetophenone die voor de leek nietszeggend zijn. De verpakking verduidelijkt dat al deze ingrediënten samen voornamelijk hyaluronzuur en een hydraterend serum vormen, waarin het masker is gedompeld. Daarenboven is er een specifiek ingrediënt toegevoegd om de bijzondere eigenschap (revitaliserend, regulerend, kalmerend) te bekomen. Het gaat om respectievelijk granaatappelextract, groene thee en kamille.

De test

Ik koos voor het revitaliseren masker in de blauwe verpakking en bracht deze aan zoals de verpakking het voorschrijft:

Je vouwt het masker open en brengt de witte kant op een schoon gezicht (Garnier weet blijkbaar dat ik een mooi gezicht heb, dank voor t complement ;)) aan. De andere zijden is blauw. Dit is een beschermlaag  die je dient te verwijderen. Vervolgens probeer je het masker te doen passen op je gezicht.

Na 15 minuten mag je het masker verwijderen. Het resterende product dien je in te masseren of kan je m.b.v een wattenschijfje verwijderen.

Mijn bevindingen

Garnier is allerminst zuinig geweest met product. De tissue is dermate  goed geweekt dat iets te veel duwen al voor wat lekkage zorgt. Maar bij te weinig zou ik vast ook klagen, dus dit vind ik niet zo’n grote struikelblok.

Door de grote hoeveelheid product, blijft er nog behoorlijk wat product achter op je huid.  .

Hydrabomb Tissue Masker van Garnier - NA verwijderen

Na het verwijderen blijft er behoorlijk wat product achter op de huid

Alles inmasseren is echt  onbegonnen werk. Ik kies dus voor het watje (iets wat ik eigenlijk zelf ook ben ;))

Hydrabomb Tissue Masker van Garnier - overtollig product met een watje verwijderen

Overtollig product met een watje verwijderen

Het masker is ‘one size fits all’.  Dit maakt dat het aanbrengen wat pas- en  verplaatswerk vereist.  In combinatie met de glibberigheid die de hoge dosis product meebrengt, is het nodig toch enige behendigheid aan de dag te leggen om het goed aan te brengen.

Daarnaast raad ik ook aan om je haar naar achter te brengen, zodat dit niet onder het masker terecht komt. Speldjes, een haarband of een handdoek kunnen hier redding brengen.

Eens het masker goed zit, is het best wel comfortabel. Even had ik het gevoel dat het masker wat weggleed, maar dat viel met enkele strategische trekken snel op te lossen. Naar mijn idee kan je tijdens het wachten alles doen. Al zou ik winkelen afraden, maar lezen of wat opruimen (maar waarom zou je dat willen doen? ;)) lukt prima.

Het masker voelt verkoelend aan en geeft echt een fijn gevoel op de huid. Je voelt het serum echt in de huid trekken. De geur is aangenaam en fris.  Ik word er best goedgezind van.

Na het verwijderen en inmasseren (let op, het masker wordt niet hard) voelt mijn gezicht de eerste momenten wat plakkerig en kleverig aan maar dat verdwijnt snel (na zo’n 5-tal minuten). Wat wel blijft is het frisse gevoel, de heerlijke geur en een zachte huid. De droge velletjes die voor de behandeling duidelijk zichtbaar waren, kan ik ook nergens meer bespeuren.

Hydrabomb Tissue Masker van Garnier - NA inmasseren

NA inmasseren overtollige product

Het verdict

Het is geen wondermiddel dus als je dat verwacht, dan ga je na een Hydrabomb Tissuemasker geweldig telleurgesteld zijn.  Maar het masker was verfrissend, het rook lekker en zorgde voor 15 minuten ontspanning. (Dat je er 15 mibuten bijloopt als een alien, dat moet je er maar bij nemen. Trouwens, eventuele huisgenoten mogen ook wat fun hebben, toch?) De dag zelf had ik wel een zachte huid en voelde ze minder droog aan. Dus er is naar mijn mening een onmiddellijk en visueel effect. Maar over de doeltreffendheid op langere termijn, heb ik eerlijk gezegd mijn twijfels.

Afsluitende bedenking: kleine lettertjes

Wat mij opvalt is dat Garnier op elke verpakking de effecten in zeer voorzichtige bewoordingen beschrijft. Ze schrijven dat er na 15 minuten positieve veranderingen LIJKEN te zijn.  Slim gezien, zo ze binden zich niet en zijn ze bij eventuele klachten over het uitblijven van het beschreven resultaat, zijn ze al bij voorbaat ingedekt

Verder lezen we ook dat de beschrijving van het te verwachten resultaat tot stand kwam op basis van een zelfevaluatie door 54 vrouwen (niet echt een grote groep lijkt mij) bij 3 applicaties in 1 week. Bizar… vooral omdat ze zeggen dat 1 masker voldoende is voor hetzelfde effect als een week smeren.

Zegt Garnier nu niet zelf dat één week smeren geef effect heeft (immers, één masker volstaat ook niet)? Of gaan ze er vanuit dat je 21 keer per week of 3 maal per dag smeert? (Heeft iemand daar überhaupt tijd voor?)

De prijs

Ik kocht mijn masker bij Kruidvat voor 2.99 EUR. Dit vind ik een schappelijke prijs. Wanneer je natuurlijk de 3 behandelingen per week wil doen, dan zit je aan 8.97 EUR per week. De vraag is of je dan niet beter en voordeliger af bent met een goede dagcrème. Onderzoek van Test-Aankoop leerde overigens dat die niet duur hoeft te zijn.

 

Find & follow Mie on social media

Paardenwandelingen “De Boshoef”: ontspanning en plezier te paard

Tien jaar. Dat is ongeveer de tijd dat ik paardgereden heb als kind/tiener. Maar toen school belangrijker werd en mijn eigen pony verkocht moest worden, stierf de hobby algauw een stille dood.

Tien jaar. Zo lang is het geleden sinds ik voor de laatste keer op een paard zat.

Maar bloed kruipt waar het niet gaan kan. Dat merk ik goed wanneer ik paarden zie. Ik voel het kriebelen en de herinneringen aan mijn tijd als amazone komen naar boven.

Aangezien het vriendje nog nooit op een paard gezeten had, wou ik hem graag eens laten proeven van mijn vroegere hobby. (Ik kon dan ineens zelf mijn hartje nog eens ophalen, een win-win dus 😉 ) Maar ik wou hem uiteraard de mooiste en leukste kant (naar mijn bescheiden mening) tonen: wandelen in de natuur.

Na een kleine zoektocht op het wereldwijde web, kwam ik bij De Boshoef terecht.

Stal De BoshoefStal De Boshoef    

De Boshoef: divers op vele vlakken

De Boshoef, gelegen in de Belgische Kempen, is gespecialiseerd in wandeltochten te paard. Ze doen dit het hele jaar door (behalve bij ijs en sneeuw) en onder begeleiding van ervaren gidsen.

Deelnemers

De paardenwandelingen bij De Boshoef zijn er zowel voor groepen als voor individuelen. Voor ons alvast een eerste pluspunt, aangezien je twee personen bezwaarlijk een groep kan noemen. Dat we eventueel moesten aansluiten bij anderen, vonden we uiteraard geen probleem. Zo asociaal zijn we nu ook weer niet 😉

Daarenboven bieden zij de buitenritten zowel voor ervaren als onervaren ruiters aan. Op hun site vermelden ze duidelijk dat mensen zonder ervaring bovendien samen kunnen rijden met bijvoorbeeld vrienden met ervaring.

Op de site geeft De Boshoef ook onmiddellijk mee dat het verschil in niveau binnen een groep wordt opgevangen, waardoor het ook voor ervaren ruiters leuk en uitdagend blijft. Ze doen dit door de ervaren ruiters even van de groep weg te leiden om zo het tempo te kunnen verhogen naar bijvoorbeeld draf of galop. Even later sluiten ze dus weer aan bij de groep.

Aangezien ik het cruciaal vond dat het vriendje en ik de activiteit samen konden doen, was dit voor ons de ideale oplossing. Een tweede pluspunt dus!

Hoewel ik bereid was mij aan te passen aan het niveau van het vriendje (nihil dus ;)), moet ik toegeven dat het voorruitzicht om ook even een versnelling hoger te kunnen schakelen mij aansprak. Alweer goede punten voor De Boshoef!

Paarden

De paarden die De Boshoef gebruikt, zijn speciaal geselecteerd voor hun doel nl. wandelen.

Ze worden overigens door de begeleiders zelf opgeleid, wat ertoe leidt dat de begeleiders prima de eigenschappen van de dieren kennen. Dit maakt de paarden uitermate betrouwbaar. Het zorgt er tevens voor dat de begeleiders kunnen inschatten welk paard voor welke ruiter geschikt is.  Met ongeveer 40 paarden van diverse rassen en groottes, is er voor elkeen wel een geschikte match te vinden.

Nog een argument dus om voor hen te kiezen.

Aanbod

Er worden wandelingen van 3 uur gemaakt en dit van 9u tot 12u of van 13u tot 16u. Indien mogelijk is er een drankenstop. Wanneer je dit wenst, kan er echter ook een een dagwandeling met picknick besproken worden, al dan niet met afsluitend diner in een nabijgelegen taverne.

Drie uur wandelen kan al van 38 euro per persoon en is mogelijk op zaterdagen, zondagen en feestdagen. Voor grotere groepen of tijdens schoolvakenties kan ook geïnformeerd worden naar andere momenten. (mogelijks betaal je hiervoor dan wel een kleine toeslag)

Samen met alle bovenstaande troeven, zorgde de duur en de zeer schappelijke prijs dat de keuze gemaakt was!

De ervaring

Een dikke week geleden typte ik het telefoonnummer van De Boshoef in en hoopte om last minute nog een afspraak te kunnen vastleggen. Om diverse redenen zoals het verwachtte weer en onze eigen agenda, informeerde ik naar de mogelijkheid om vandaag 13 augustus – een dertiende 😉 –  een wandeling te boeken.

De man aan de telefoon luisterde vriendelijk naar mijn wensen en de gekozen datum bleek haalbaar.

Vandaag was het dan zover. Om 8u30, een half uurtje voor de vertrektijd, kwamen we nieuwsgierig en met ongelofelijk veel zin (en bij het vriendje een klein hartje en enige zenuwachtigheid ;)) aan in Meerhout.

Ontvangst

In een zeer propere en goed onderhouden omgeving met een soort westernuitstraling (maar dan in de meest positieve zin),  werden we opgewacht door onze begeleiders, Jeroen en Christine.  Zij verwelkomden ons hartelijk. Ze boden ons een koffie aan en toonde oprecht interesse in ons, de personen waarmee zij de komende drie uur op stap zouden gaan.

Onze’ paarden

Onze begeleiders  hadden voor mij Bo en voor het vriendje Rambo uitgekozen als onze nieuwe viervoetige (of beter: vierbenige) vrienden voor vandaag.

 

Bo

Bo (foto:www.deboshoef.be)

Rambo

Rambo (foto: www.deboshoef.be)

Ik was opslag verliefd aangezien Bo net als mijn vroegere pony zwart-wit gevlekt was.

Bo & Mie

Love at first sight

En Rambo en het vriendje toonden zelfs enige fysieke gelijkenis. Beide hebben namelijk ‘een brede onderrug’ . Tijdens de wandeling zou overigens blijken dat er ook karakteriële overeenkomsten zijn: beiden zijn zachtaardig  en  je moet soms wat achter hun veren zitten 😉

Jeroen en Christine hielpen ons opstappen, gaven het vriendje kort enkele basisweetjes (hoe hou ik mijn teugels vast, hoe stuur ik, hoe geef ik benen,…) mee en hop, weg waren we. We doken direct de bossen in om daar pas drie uur later terug uit te komen.

De wandeling

Beide dieren waren erg gehoorzaam, rustig en lief. De natuur rond ons was afwisselend en rustgevend.

Wandeling De Boshoef

Tijdens de drankstop op onze wandeling

Onderweg werd er zo nu en dan gewisseld van koplopers en van wandelmaatje: ik reed eens naast Christine en dan weer naast Jeroen en zelfs even naast het vriendje.  Stukjes wandelen werden afgewisseld met draf en voor mij zat er zo nu en dan eens een stukje galop in.

 

Ondertussen konden we gezellig kletsen.

Aan alle mooie liedjes komt een eind

De tijd vloog voorbij en met spijt in het hart maar met een zeer voldaan en gelukzalig gevoel, arriveerden we opnieuw aan de stallen.

Bij het afstappen merkte ik dat toch wat roestig geworden was na 10 jaar ‘stilzitten’ en ook het vriendje gaf aan dat het weldegelijk sporten is. (Dus al wie denkt dat paardrijden geen sport is…ga het zelf maar eens proberen en het tegendeel zal je bewezen worden ;))

Alvorens afscheid te nemen van onze begeleiders en huiswaarts te keren, keken we nog even rond op het domein.

We konden duidelijk vaststellen dat de paarden meer dan goed verzorgd¨ẅörden. Geen kleine stallen maar mooie ruime weides met beschermingsmogelijkheden tegen alle weersomstandigheden en meer dan voldoende eten. Je merkt gewoon dat de mensen hier van hun dieren houden. De manier waarop zij de paarden behandelen en de wijze waarop ze erover vertellen, spreekt boekdelen.

The place to be

Als je dus zelf -alleen of met vrienden- een wandeling te paard zou willen maken, overweeg dan De Boshoef. Je zal geen spijt krijgen van je keuze!

Ik sta evenwel niet in voor enige gevolgen zoals opnieuw terug willen 😉

 

Find & follow Mie on social media

Hamsteren maar: M&M Limited Editon Crunchy Caramel!

Hou je van M&M’s? Probeer je graag iets nieuws? Wil je zo nu en dan een andere smaak? Wel, dan heb ik een gouden tip voor jou: de M&M Limited Edition Crunchy Caramel.

zak M&M crunchy caramel

De oostenrijkse zak M&M crunchy caramel

Oostenrijkse ontdekking

In Oostenrijk zag ik deze versie staan in de lokale supermarkt. Mijn nieuwsgierigheid (en zoete tand 😉 ) nam onmiddellijk de bovenhand van mijn gezond verstand en ik besloot mezelf te trakteren op zo’n pak.

Door het lekkere en vele eten in het hotel, kwam het er niet van deze ter plaatse te verorberen. het pak reisde dus mee terug naar België. Hij was hier echter geen lang leven beschoren. Goed en wel thuis (waar het eten beduidend minder is ;)) deed ik mij -samen met het vriendje- tegoed aan het pak zodra de eerste gelegenheid zich voordeed.

Tegen een tempo dat in de buurt komt van het wereldrecord M&M’s eten, bereikten we de bodem van de zak.

Ik was echter niet in paniek,  ook in België bestaan er winkels en de info op het pak stond ook in het Nederlands, dus die verwennerij was vast ook hier te vinden.

Die euforie was echter van korte duur. Hier in de winkels bleek deze editie niet te vinden. Helaas pindakaas…

Tot het vriendje deze ochtend een oerkreet slaakte bij het doorbladeren van de Aldi-folder (ja, again, aldi ;)) Wat stond daar in reclame? Jawel, de M&M crunchy caramel! De heer zij geprezen!

M&M crunchy caramel aanbieiding aldi

De aanbieding van Aldi

Een Belgische buitenkans

Waarom zou je je nu in Godsnaam morgen (de promo loopt vanaf 10/8) naar Aldi reppen?

Zoals reeds aangehaald, is het een fijne afwisseling op de standaard smaken (chocolade, noten en gepofte rijst). Je hoeft ook geen grote caramelfan te zijn om deze versie lekker te vinden. Ik ben namelijk zelf niet echt verlekkerd op die zoetigheid. Ik vind caramel vaak te plakkerig, te zoet en snel vervelen, maar de smaak bij deze versie is eerder subtiel en past goed samen met de chocolade. Daarenboven zitten er ook krokante toetsen (de naam verraadde het al) in wat zorgt voor een evenwichtige smaak. Geen van van de elementen overheerst de andere.

Verder is het een limited edition. En zoals dat bij limited editions gaat, verdwijnen die ook weer. Soms sneller dan verwacht! Je kan dus best nu van de mogelijkheid om te proeven gebruik maken,

Ten slotte nog leuk om mee te geven, deze versie bevat qua calorieën niet meer dan de andere varianten. Integendeel, in vergelijking met de notenversie en de crispy rijstversie heeft deze editie er zelfs minder:

  • De notenversie bevat 506 kcal per 100g
  • De chocoladeversie bevat 479 kcal per 100 g
  • De rijstversie bevat 496 kcal per 100g
  • De caramelversie bevat 478 kcal per 100g

(info: Voedingslijst)

M&M crunchy caramel achterzijde

De voedingsinfo van deze editie

Dus, als je jezelf wil trakteren op M&M’s, overweeg dan eens de nieuwe versie. Staat die je aan, hamster dan maar, want voor je ’t weet is hij weer verdwenen en dan blijf je achter met enkel de herinnering eraan en het verlangen ernaar.

Ik laad alvast mijn karretje vol! 😉

Smakelijk!

 

Find & follow Mie on social media
« Oudere berichten

© 2019 Don't Mind Mie

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑