Don't Mind Mie

All things on my mind

Mijn hobby: een schot in de roos!

Niets zo zalig als na een drukke (werk)dag je hoofd leeg te maken. Iedereen doet dit uiteraard op zijn of haar manier. Sommigen kiezen voor iets sportief zoals een stevige work-out in de fitness of enkele kilometers lopen. Anderen hebben meer aan yoga of mindfullness.

Voor mij echter geen van beide…

Mijn hobby is van een ander kaliber, (of juister, van een kaliber 😉 ), want ik raak helemaal zen als ik kan gaan trainen op de schietbaan.

Op wedstrijd
Weg van de wereld

Wat maakt mijn hobby nu om ideaal om te ontspannen?

De setting

Om naar de schietbaan te gaan, dien je af te dalen in een soort bunker. Hoe dichter je bij de deur komt, hoe meer je van de buitenwereld, inclusief alle zorgen en beslommeringen, wordt afgesloten. Met als hoogtepunt het ogenblik dat je de gehoorbescherming opzet. Dan zit je echt in een bubbel.

Maar daar houdt het niet mee op.

Concentratie

In tegenstelling tot wat je in films ziet, houdt het zoveel meer in dan richten en de trekker overhalen. Wil je een goed resultaat, dan telt enkel het hier en nu en dien je elke handeling heel bewust, gecontroleerd en correct uit te voeren.

Je zou het misschien niet zeggen, maar concentratie is van cruciaal belang.

Van de stand van je voeten tot het positioneren van je armen en van de spanning in je schouders en nek tot de beweging van je hand. Alles aan je houding bepaalt mee je resultaat. En ook je ademhaling is van tel.

Voor een goed schot moet je dus enorm gefocust zijn en dit op diverse zaken. Dit maakt dat er tijdens het schieten gewoon geen ruimte is voor andere gedachten. Alles wat je voor een trainingssessie bezig hield en kopzorgen gaf, moet je dus wel loslaten.

Opperste concentratie
Moe maar voldaan

Hoewel sommigen het misschien moeilijk geloven, is het best wel afmattend.

Allereerst natuurlijk mentaal.

Telkens opnieuw, soms meer dan 100 keer, de juiste focus zoeken om een goed schot te kunnen doen, vraagt echt wel wat van je geest.

Maar ook fysiek mag je het niet onderschatten.

Je moet immers ook steeds een gemiddeld gewicht van 1 tot 6 kilo opheffen (en in mijn geval vaak eenhandig).

Na een training (of een wedstrijd) ben ik dus best wel moe, maar net dat geeft een heerlijk, voldaan gevoel.

Sociale interactie

Bij veel hobby’s ligt een deel van de ontspanning ook in het sociale aspect. Denk maar aan de zogehete “derde helft” bij voetbal of de nabespreking op een terras bij een wielerclub.

En zo ook bij sportschieten. (Al blijft alcohol wel strikt verboden tot na een training!)

Eens terug boven in de cafetaria, tonen andere aanwezigen al snel oprecht interesse en komen al snel de vragen als “goed geschoten?” en “veel tienen?” naar boven.

Gebruikte materialen en nieuwigheden op de markt zijn uiteraard favoriete topics in een gesprek, maar vaak lopen die praatjes uit op een gezellig onderonsje over van alles en nog wat.

Onbekend is onbemind*

Schiet jij dan ook op dieren? Loopt het daar niet vol met criminelen en wapenfreaks? Dat is toch super gevaarlijk?…

Nee, nee en nee!

SPortschieten is niet hetzelfde als jagen

Er zijn schutters die ook jagen (en het bijhorende jachtexamen hebben afgelegd) maar niet elke jager is sportschutter of omgekeerd.

Ik heb er zelf voor gekozen om niet te jagen. Voor mij hoeft dat niet, ik zou het erg moeilijk hebben om op een levend dier te schieten. Doe mij maar een cibel (of kaart met vb. bowlingpin) maar ieder zijn eigen keuze..

Veiligheid voor alles

Veiligheid de hoogste prioriteit van een schutter. Dit wordt erin gedrild en vormt een belangrijk deel van het examen.

Ik ken geen enkele serieuze sportschutter die roekeloos gedrag zou tolereren. Er is binnen de sport dan ook een grote sociale controle. Ziet iemand iets dat voor een onveilige situatie kan zorgen, dan spreekt die de ander er op aan.

Het is niet voor niets dat er zeer weinig incidenten zijn op schietclubs en daardoor de verzekering bij de laagste is van alle sporten.

Wanneer ik over mijn hobby spreek, moet ik dan ook vaak vooroordelen ontkrachten.

Regels

Die veiligheidsregels zijn nog maar het topje van de ijsberg.

Wie niet met de hobby bekend is, beseft vaak niet aan hoe veel regels en procedures een sportschutter zich dient te houden.

Elke schutter die een licentie wil aanvragen moet naast een theoretisch en praktisch examen ook een medisch attest en een blanco strafblad kunnen voorleggen. Dit moet ook regelmatig opnieuw opgestuurd worden naar de federatie. Zo kan zelfs door het rode licht rijden al aanleiding geven tot verlies van onze vergunningen.

Criminelen met een vergunning? Ik dacht het niet….

Ik hoop dat het ondertussen duidelijk is: sportschutters zijn geen cowboys en willen niet schieten op alles wat beweegt. Een sportschutter is net als een andere sporters zijn, met dat verschil dat waar een wielrenner een fiets nodig heeft, of een golfer een club, hebben wij nood aan een wapen om onze sport te kunnen beoefenen.

Never judge a book by its cover!

Toen ik zo’n 5 jaar geleden met sportschieten startte, had ik nooit kunnen vermoeden dat ik naast schietvaardigheden ook bovenstaande prachtige levenswijsheid aan de lijve zou mogen ondervinden.

De club waar ik lid ben is vrij groot. Zo’n 1200 leden. Het hoeft geen betoog dat er leden zijn in “alle soorten”. Echt de hele maatschappij is vertegenwoordigd. Jong, minder jong, mannen en vrouwen, groot, klein, dik, dun,…

Maar daar wordt je niet op beoordeeld. Iedereen wordt gelijk behandeld. Evenwaardig.

Elkeen komt met dezelfde intentie naar daar. Iedereen wil gewoon goed trainen en lekker ontspannen en dat is ook het enige dat telt. Wat je werk is of hoe je eruit ziet doet er niet toe.

Ik hou enorm van die open minded houding. Hierin meegaan, deed mij overigens aan de lijve ondervinden dat de stoerste en zwaar getatoeëerde man een ongelofelijk lieve, zachtaardige en behulpzame collega schutter bleek te zijn. En een een nors uitziende man bleek zich te ontpoppen tot de beste grappenmaker.

Al doende leerde ik dan ook dat je onbevooroordeeld opstellen echt loont!

*Om vooroordelen uit de wereld te helpen, heb ik meegewerkt aan een reportage in flair. Je leest deze op de site.

In de verf gezet: graffitiworkshop bij graffitinetwerk

foto: animaatjes.nl

Simpele tags, kleine tekeningen of hele taferelen die zijn neergepoot op treinstellen, muren, bruggen of elektriciteitscabines. Graffiti is niet (meer) uit ons straatbeeld weg te denken.

From the dark side to the light

Vroeger stond Graffiti voor mij gelijk met een clandestiene en soms criminele praktijk, uitgevoerd door in hoodies geklede rebellen of anarchisten die doorgaans in de duisternis opereerden en een kat en muisspel speelden met de politie.

De laatste jaren is dat beeld bijgesteld.

Misschien ontwikkelde ik een bredere visie, misschien evolueerde de maatschappij, misschien beide… hoe dan ook, ik leerde dat graffiti ook echte kunst kan zijn. Denk maar aan de werken van Banksy

Wanneer je dagelijks voorbij enkele pareltjes van street-art komt, word je zelfs stiekem een beetje jaloers op de prachtige kunstwerken die sommige artiesten uit hun spuitbussen toverden.

And…action!

Ik kon verlangend naar de werken in het straatbeeld blijven kijken of actie ondernemen.

Het werd dat laatste.

Aangezien ik geen strafblad ambieer, ging ik op zoek naar een legale manier om zelf te kunnen experimenteren

En die vond ik dankzij graffitinetwerk.nl

Grafittinetwerk
Het bedrijf

Graffitinetwerk is een Nederlandse organisatie die zichzelf op hun site omschrijft als “hét professionele graffiti, street-art en guerrilla-marketing bedrijf van de Benelux. ” Naast verschillende workshops zorgen ze ook voor straatreclame en schilderingen.

Ik was uiteraard vooral geïnteresseerd in de workshops. En hoewel de light-painting en street-art er ook veelbelovend uitzagen, ging ik resoluut voor de graffiti workshop.

Zeg me waar en wanneer

Ik vreesde mij naar een uithoek van het land (of nog erger, naar Nederland ;)) te moeten begeven maar niets bleek minder waar. Het bedrijf heeft locaties over heel België en Nederland en dit zowel binnen als buiten (al dan niet overdekt). Daarnaast is ook een eigen locatie mogelijk. Een echte luxe als je t mij vraagt!


Daarnaast bleek de organisatie niet enkel een ruime keuze aan locaties had, maar ook de beschikbaarheid was erg flexibel. Zo was behoorde zelfs een workshop op een zondag tot de mogelijkheden.

Van de dienstverlening tot de site en het contact, alles aan dit bedrijf straalde professionaliteit uit. Toen uit mail verkeer nogmaals bleek dat je als klant echt centraal staat (je kon een thema aangeven en er werd op voorhand gepolst naar de samenstelling van de groep en het doel van het uitje), was de keuze om met graffitinetwerk in zee te gaan snel gemaakt

Omdat alleen toch wat eenzaam is, trommelde ik wat goede vrienden op om samen onze “artistieke” talenten op de wereld los te laten.

De workshop

Dat de geplande datum zou samenvallen met de eerder uitzonderlijke situatie waarbij er een storm met windstoten tot 120km/u over ons land raasde, konden we natuurlijk niet voorzien.

We vreesden dan ook dat de workshop in het water zou vallen (of wegwaaien in dit geval) maar de docent verzekerde ons dat het geen enkel probleem was. Hij zocht een plaats uit waar de wind ons minst stoorde en waar onze veiligheid gegarandeerd was.

Nadat de docent Sander zich had voorgesteld, de opbouw van de workshop had toegelicht en ons had voorzien van bescherming (schort, schoen- en mouwbescherming) begonnen we er onmiddellijk aan.

Sander schreef zijn naam en nodigde ons uit dat ook te doen. We schreven allen wel iets, maar of onze naam eruit af te leiden was…? Een klassiek geval van “moeilijker dan het eruit ziet”.

En dat was ook de bedoeling. Sander wou ons laten aanvoelen dat er best wat techniek nodig was om iets deftig te produceren. En van die techniek ging hij ons in die 2 u dat de workshop duurde alvast de basis proberen bijbrengen

Dit gebeurde door oefeningen, alleen of in kleine groepjes, die telkens toenamen in moeilijkheid. Bij elke opdracht gaf Sander ook steeds wat technische uitleg. Zo begrepen we het waarom van de oefening. Tijdens de oefeningen hield hij ons goed in de gaten en gaf tips waar nodig.

Te tijd vloog voorbij en voor we het goed en wel besefte, konden we aan ons ‘eindwerk’ beginnen. Er waren echter 2 canvassen voorzien waarop we bij wijze van afsluiting iets mochten creëren. Toegegeven, omdat niemand van ons echt kan tekenen, bleven we een beetje op kleuterklas-niveau steken, maar dat deed geen afbreuk aan de pret die we gehad hebben.

Een fijn extraatje was dat er tijdens de workshop door Sander foto’s genomen werden. Wij konden ons ten volle concentreren maar nadien hadden we toch een aandenken.

Ik zou mezelf niet onmiddellijk een graffiti-artiest durven noemen nu maar dat ligt zeker niet aan de workshop, maar eerder aan mijn talent.

De vrienden en ik hadden in elk geval een geweldige ervaring en we beleefden dankzij graffitinetwerk een fijne en leerrijke middag. Dat het stof en de isolatieplaten ons bij momenten letterlijk om de oren vlogen kon de pret niet bederven.


De Ceder: betaalbaar sterrenniveau

Het mag ondertussen al duidelijk zijn dat ik van eten hou.

Ontbijt, lunch, diner of dessert… laat maar komen. Iets puur Belgisch of toch net iets exotischer… maakt niet uit, ik discrimineer niet. Een snelle hap van McDonalds, frietjes van de frituur, eenvoudige “brasserie-kost” of juist fancy en chique gerechtjes in een sterrenzaak, op het juiste moment eet ik deze met evenveel smaak op.

Recent ontdekte ik, op aanraden van vrienden, een echt culinair pareltje. Op “de parking van Antwerpen”, in het landelijke Kruibeke ligt een oase van lekker eten: De Ceder.

foto: www.restaurantdeceder.be

Ik dacht de Colombus van het culinaire landschap te zijn met deze ontdekking, maar niets bleek minder waar.  Het restaurant is in het Waasland best goed gekend en ook daarbuiten heeft het zijn strepen al verdiend.

Voor alle onwetenden die, net als ik, in het duister leven, dan ook deze post.

Culinair duo

De Ceder is het culinaire kind van chef Frederick Schaffrath en gastvrouw Katrijn Camerlinck. Het werd in 2004 geboren, op het ogenblik dat het koppel de toenmalige zaak van Katrijns ouders overnamen.

foto:www.restaurantdeceder.be

In 2015 kreeg het restaurant een broertje erbij in de vorm van een B&B, Ceder10. Wie dus na een heerlijke maaltijd niet meer de baan op wil (al dan niet omdat de drank rijkelijk gevloeid is) of het culinaire wil koppelen aan een bezoekje aan het waasland, kan bij Frederick en Katrijn overnachten.

De keuken

Als je mij vraagt wie bij De Ceder zijn gading zal vinden, is mijn eerste reactie iedereen. Het lijkt mij straf als je de combinaties en gerechten die de chef uit zijn mouw tovert niet kan smaken.

Op hun site omschrijven ze hun stijl als ‘verfijnde Frans-Belgische keuken met een hedendaagse twist’ en dit met dagverse producten. Die omschrijving klopt naar mijn aanvoelen perfect.

Amuses

Belangrijk is wel dat het product en de smaak blijven primeren. Het oog wil ook wat, maar de presentatie is niet zaligmakend. Soms is less more, en dat hebben ze hier goed begrepen. Of toch wat franjes en frulletjes betreft, zeker niet qua porties en smaak.

Sfeer & gezelligheid

Op restaurant is het eten uiteraard prioriteit, maar als dit dan ook nog eens in een aangenaam kader gebeurt, is dat mooi meegenomen.

Recent kreeg de zaal van De Ceder een make-over waardoor je nu eet in een modern en eerder strak maar toch warm en gezellig interieur.

De gecreëerde sfeer past perfect bij de wijze waarop je wordt behandeld: warm en hartelijk!

Zowel het personeel als de chef doen hun uiterste best om aan eventuele afwijkende wensen tegemoet te komen. Zo zat er in een voorgerecht karnemelk. Iets waar ik absoluut geen fan van ben. Ik kreeg de keuze om het weg te laten.* Dat ik die mogelijkheid kreeg om een kleine aanpassing te vragen, vind ik echt getuigen van een klantgerichtheid.

Voorgerecht
Wat schaft de pot?

De Ceder heeft enkele verschillende formules: een lunchmenu voor ’s middags, een vrijdagavondmenu ( voor vrijdagavond ;)) een feestmenu en het cedermenu waar je kan kiezen tussen drie, vier of vijf gangen.

Hoofdgerecht

Mijn gezelschap en ik kozen voor het Cedermenu en dit “full option”. Dat wil zeggen 5-gangen. Daarenboven kozen we als extra naast het dessert ook het kaasbordje.

Het Cedermenu wisselt ongeveer om de 5 weken en doordat je kan kiezen uit twee hoofdgerechten en twee voorgerechten, biedt het ook enige vrijheid naargelang je eigen voorkeuren.

Het niveau van elk gerecht was echt top. Elke creatie was haalde een hoog niveau, om duimen en vingers van af te likken. Het is dat we genoeg fatsoen hebben of we hadden ook ons bord leeg gelikt. 😉

Conclusie

Na een avondje in De Ceder was ik niet alleen verbaasd dat ik dit pareltje nog niet eerder ontdekt had, maar ook dat deze zaak (nog) geen Michelinster heeft.

Gault Millau heeft het talent van Chef Frederick gelukkig wel al erkend en beloonde dit in 2018 met een terechte 14.5 op 20.

Wie graag lekker eet, voor wie het al eens wat chiquer mag en wie zich daarenboven niet graag blauw betaalt aan eten van een hoog niveau, zal De Ceder zeker bekoren.

*Uiteindelijk besliste ik echter te vertrouwen op de chef zijn smaakkeuze. Ik ging ervan uit dat elk ingrediënt een functie had in het geheel en liet ik de karnemelk erbij. Dat heb ik mij trouwens geen seconde beklaagd!

Dubai & Abu Dhabi met de Blauwe Vogel

Op één been kan men niet staan. Een vaak gehoorde en gebruikte zin. Vooral als excuus om nog een drankje of iets zoets te nemen.

Mijn man en ik hebben die redenering echter doorgetrokken voor onze huwelijksreis. Al was dat oorspronkelijk niet het plan.

Huwelijksreis bis

Zoals je kon lezen, hadden wij een koude huwelijksreis naar Fins Lapland gekozen. Eind maart vorig jaar werd ik door mijn mama echter gewezen op een aantrekkelijke promotie bij De Blauwe Vogel: een groepsreis/citytrip naar Dubai en Abu Dhabi.

(foto: www.deblauwevogel.be)

Ik moet eerlijk bekennen dat mijn eerste reactie eerder afwijzend was. Ik geloof dat mijn letterlijk antwoord luidde: “wat is daar nu te zien?”

Ik nam toch even de tijd om de brochure te bekijken. Van de Burj Khalifa en de Burj Al Arab had ik uiteraard al gehoord, maar er bleek veel meer op het programma te staan.

Tot mijn eigen verbazing was ik geprikkeld en groeide mijn nieuwsgierigheid om het land , of correcter, de twee emiraten te verkennen.

Een Whatsapp naar mijn man, die op dat ogenblik voor zijn werk in Berlijn zat, leerde dat hij niet onmiddellijk afwijzend was. Bij zijn thuiskomst bespraken we alles nog eens en voor we het goed en wel besefte, hadden we een tweede huwelijksreis geboekt.

Twijfel

Het contrast tussen beide keuzes kon nauwelijks groter en dit niet alleen qua temperatuur. Waar de koude reis garant zou staan voor natuur, rust en eenvoud, zou de warme bestemming gekenmerkt worden door steden, drukte en luxe, glitter en glamour. Ten slotte zouden we de koude huwelijksreis ook met ons twee doen terwijl de warme een groepsreis betrof.

Hoe dichter de reis kwam, hoe meer ik echter begon te twijfelen. Zou een groepsreis wel iets voor ons zijn? Zou ik genoeg geboeid zijn door een land dat het vooral van hoge gebouwen en megalomanie moet hebben?

Het antwoord op die vragen bleek volmondig ja!

Het werd een prachtige, boeiende, aangename,ontspannende,… trip. Kortom in diverse opzichten een droomvakantie.

De Blauwe Vogel

Een groot deel van onze mooie ervaring is de verdienste van De Blauwe Vogel. Dit zowel omwille van het programma als de organisatie.

Het programma

De Blauwe Vogel biedt tegen een zeer scherpe prijs een basisprogramma aan. Dit is reeds goed gevuld en gevarieerd.

Je mag je bij dit programma onder andere verwachten aan een bezoek aan het traditionele Dubai met de souks. Ook het moderne Dubai met o.a. de Burj Khalifa -de hoogste toren ter wereld- en Abu Dhabi met de grote moskee en het Louvre aldaar komen aan bod.

Naast dat basispakket kan je excursies bijboeken. Het betreft een jeepsafari, een avondmaal met zicht op de fonteinen, een boottocht by night met avondmaal en een avondmaal in de Burj Al Arab. Je kan deze los bijboeken of in pakket, wat nog net iets voordeliger is.

De show om 21u op Skyfall van Adele

Het programma mag dan wel druk zijn, toch werd er ook aan voldoende rustmomenten gedacht. Zo goed als elke dag was er voor de (eventuele) avondactiviteit voldoende tijd om wat te bekomen van de indrukken van de dag of om te genieten van de faciliteiten van het prachtige hotel.

Het hotel

Je logeert in het Hyatt Place Al Rigga-hotel. Een 4-sterrenhotel met erg ruime en comfortabele kamers die voorzien zijn van alle luxe zoals airco en minibar.

Het personeel staat je steeds met een glimlach te woord en doet hun uiterste best om het je naar wens te maken.

Het ontbijtbuffet is heel erg verzorgd en uitgebreid. Het bestaat zowel uit hartige zaken als zoetigheid. Je zou er zowaar een uurtje vroeger voor opstaan.

De organisatie

Ook over de organisatie kan ik niet anders dan de loftrompet afsteken.

In Zaventem werden we opgewacht door Annie, onze ervaren begeleidster van De Blauwe Vogel. In Dubai kreeg zij gezelschap van Sabri, een Nederlands sprekende , uitermate geestige, Turks-Algerijnse Dubai-kenner.

Mijn man & ik met onze topgids Sabri

Samen leiden ze alles in goede banen. Ze overladen je met tips en info en staan steeds ter beschikking voor vragen of problemen.

Ook zij dragen bij tot het gevoel van luxe dat je tijdens de reis ervaart. Zo doen zij de check in en zorgen ze ervoor dat je koffers op je kamer staan bij aankomst in het hotel. Ze kiezen de lekkerste eetgelegenheden en de beste plaatsen om foto’s te nemen.

The more, the merrier

Zoals gezegd, betrof het een groepsreis. Zowel mijn man als ik zijn maagd op dit vlak en de angst om de hele vakantie omwille van het groepsaspect in een soort keurslijf mee te moeten lopen, bekroop mij zo nu en dan. Dit bleek echter volledig onterecht.

De organisatie had duidelijk op dergelijke gedachten geanticipeerd.

Ze zijn erin geslaagd een mooi evenwicht te vinden tussen groepsmomenten en vrije momenten. Op die vrije momenten konden we dan kiezen om de aanbelande plaats met z’n twee te bezoeken of met enkele mensen van de groep.

Die werkwijze zorgde ervoor dat we toch een gevoel van vrijheid om ons eigen ding te doen voelden. Het moet gezegd, tegen mijn verwachtingen in ben ik helemaal fan van deze manier van reizen en van De Blauwe Vogel!

To be continued…

Voor moest het nog niet duidelijk zijn, wij hadden een topvakantie.

Het was dan wel de eerste keer met De Blauwe Vogel maar vermoedelijk niet de laatste. Stiekem speuren we hun site al af, op zoek naar onze volgende trip.

De huwelijksreis: NORDIC is fantastic

Bij het plannen van onze grote dag, kwamen we ook al snel uit bij het thema huwelijksreis.

Omdat we beiden er graag op uit trekken, vonden we een huwelijksreis toch wel aan de orde.

(foto:travelclub.nl)

Voor ons echter geen parelwitte stranden op een afgelegen plek in een “megaresort”. Wel graag een wit decor maar dan een gecreëerd door een sneeuwtapijt i.p.v. zand.Oorspronkelijk dachten we eraan om onze jaarlijkse skitrip wat te upgraden (langer, chiquer hotel,…) en dit als huwelijksreis te nemen. Toen we echter in oktober 2017 (onverwachts) een trip naar IJsland maakten, was een blik naar elkaar voldoende om te weten: onze huwelijksreis wordt een winterreis naar het hoge Noorden.

(foto: forlovers.be)
Waarheen?

Om de precieze bestemming te bepalen (geef toe, “het hoge Noorden” is nogal vaag), begon ik het internet af te speuren naar suggesties voor winterreizen in het Noorden.

Oké, eerlijk is eerlijk, veel speurwerk was er niet aan. Aangezien we IJsland net gezien hadden, viel deze bestemming af. En omdat we geen van beide de luxe hadden om erg lang op het werk afwezig te zijn, vonden we Canada en Alaska ook minder geschikt (al willen we daar zeker nog naartoe).

We kwamen echter snel op een gebied met tal van mogelijkheden. Eentje dat tot de verbeelding sprak. Je vond er massaal veel prachtige foto’s en verhalen van terug en de keuze aan activiteiten was best groot: LAPLAND

Wie van de drie?

De bestemming was gekozen. Of dat dacht ik toch…

Het ligt hoogstwaarschijnlijk aan mijn erbarmelijke aardrijkskundige kennis, maar Lapland blijkt zich uit te strekken over drie landen nl. Noorwegen, Zweden en Finland. We moesten dus nog wel even specifieker kiezen voor wel deel we precies zouden gaan.

Misschien was het omdat er nog ergens wat kerstsfeer in mijn lijf hing, maar we kozen voor Fins Lapland, Home of Santa Claus.

Wat te doen?

Aangezien de gekozen bestemming en de periode zich er niet toe leende om de hele vakantie op onze luie kont op een strand onder een palmboom door te brengen, moesten we dus ook activiteiten kiezen. (En ja, het is een huwelijksreis maar die typische activiteit daarbij kan je nu ook niet de hele dag doen ;))

Al was dat nog eenvoudiger dan een bestemming vinden. We wilden immers alles, the full package.

Elke mogelijke ervaring wilden we opdoen.

En die ervaringen, dat waren er behoorlijk wat. Je kon met een rendierslee op pad, een huskysafari maken, een sneeuwscootertocht ondernemen, ijsvissen, sneeuwschoenwandelen,… noem maar op. En al die activiteiten bestonden dan ook nog eens in verschillende formules (hele dag, halve dag, in combinatie,…).

Aangezien we het maximale uit onze reis wilden halen en ik ondertussen de geneugten van een volledig op voorhand uitgestippelde, geplande reis had ontdekt, werd het tijd om de hulp van een professional in te schakelen.

Wie van de drie? – bis

Ik stelde een mail op naar drie grote aanbieders* van reizen in het hoge Noorden. Ik vroeg hen hierbij een offerte voor een 10-daagse reis in de eerste weken na nieuwjaar op te stellen. Ik gaf daarbij ook aan welke activiteiten we zeker wenste te doen.

Eens de mails verstuurd waren, was het afwachten. Spannend, zeker voor iemand die niet vooraan stond toen men het geduld uitdeelde.

Alle drie de organisaties gaven – gelukkig zeer snel -antwoord en hadden echt hun best gedaan aan onze vraag te voldoen. Toch sprong er wat ons betreft één offerte bovenuit nl. NORDIC

Nordic = Fantastic
(Foto: nordic.be)

De reis die Nordic voor ons ineen had gestoken, was echt helemaal zoals we zochten.

de planning: een eerste troef

De voorgestelde reis bestond uit twee delen.

Het eerste deel stond in het teken van de gevraagde excursies. Hiervoor zouden we in een cottage van Hotelli Iso Syöte in het gelijknamige dorpje Iso Syöte verblijven.

De planning van de excursies was doordacht. We zouden rustig beginnen met een tochtje met de rendieren en zo opbouwen naar de -intensere- sneeuwscooter(dag)excursie. Eindigen deden we dan met een dagje “vrijaf”.

Met deze opbouw en de keuze om slechts 1 activiteit per dag te plannen, slaagde Nordic erin een mooi evenwicht te vinden te vinden tussen rust en activiteit. Zo konden we elke dag ook rustig genieten van de omgeving, de faciliteiten van het hotel en de cottage,…

Een tweede deel van de reis zouden we doorbrengen iets boven Rovaniemi in het Artic Snowhotel. We zouden er de volle beleving ondergaan door een nacht in het ijshotel te slapen, een diner in het ijsrestaurant te nuttigen en een nachtje in een glazen iglo door te brengen.

Ook hier was goed nagedacht over de uitwerking.

We zouden starten met de grootste uitdaging namelijk de nacht bij -5°C in het ijshotel. Die avond stond er gelukkig wel een diner gepland in ‘de kota’, het warme restaurant, zodat we niet veranderden in ijsblokjes. Daags nadien konden we in onze warme glazen iglo vertoeven, maar werden we voor het eten wel verwacht in het ijsrestaurant.

De communicatie: een tweede troef

We communiceerden voornamelijk via mail en dat liep erg vlot.

Op vragen werd vaak dezelfde dag nog geantwoord en belangrijke informatie werd onmiddellijk gedeeld**.

Enkele weken voor de reis vonden we overigens een uitgebreide planning van onze reis in de brievenbus. Voor elke activiteit, de transfers, de verblijven en de vlucht bevatte de map een voucher. De uren en verwachtingen (vb. qua kledij) waren duidelijk vermeld.

Verder bevatte de map ook tips omtrent kledij en het fotograferen van het noorderlicht.

Kortom alle nuttige info zat gebundeld op één plaats. Erg handig en een echte meerwaarde wat ons betreft!

Er bleek ook duidelijk gecommuniceerd naar de aanbieders ter plekke. Iedereen was goed op de hoogte en alles was tot in de puntjes geregeld.

Besluit

We hebben echt onbezorgd kunnen genieten van wat -tot nu toe- de mooiste reis in ons leven was.***

Wie dus op zoek is naar een reisorganisatie om te helpen bij het plannen van een reis in het hoge Noorden, moet zeker zijn licht eens opsteken bij Nordic.

Wat ons betreft staan zij garant voor een prachtige reis op maat van de wensen van de klant.

*Ondertussen hebben twee van hen de handen in elkaar geslagen.

**Zo bleek er eind december brand in het hotel te zijn geweest. Hierdoor konden niet alle faciliteiten van het hotel gebruikt worden. De excursies konden evenwel allemaal doorgaan en de cottages waren onbeschadigd. Nordic stelde ons hiervan onmiddellijk op de hoogte. Er werd ook open en eerlijk gecommuniceerd over mogelijke alternatieven.

*** Verslag van de reis zelf volgt later onder de rubriek “Take Mie there”

“Say cheese” – de huwelijksfotograaf

We wilden uiteraard graag dat onze mooiste dag werd vastgelegd op beeld.

Hoewel er binnen de familie en vriendenkring enkele zeer verdienstelijke amateurfotografen zijn, was het voor ons duidelijk dat we voor deze dag beroep zouden doen op een professional. (Als was het maar dat de amateurfotografen in kwestie zelf ook ten volle zouden kunnen genieten van ons feest en niet hoefde ‘te werken’.)

We pakten onze zoektocht naar de geschikte fotograaf gelijkaardig aan als bij de zaal. Ik speurde het wereldwijde web af naar (huwelijks)fotografen, ging door hun portfolio’s, prijzen, pakketten en diensten en maakte uiteindelijk een lijstje van kanshebbers.

Hoewel op deze shortlist nog drie kanshebbers vermeld werden, had ik een duidelijke voorkeur voor één van hen. Gelukkig bleek mijn (toekomstige) man dat gevoel te delen.

We waren het dan ook snel eens: Huwelijksfotograaf Jorick Michiels moest onze dag vastleggen op de gevoelige plaat.

Emotie

De keuze voor Jorick werd voor een belangrijk deel gemaakt op grond van gevoel.

Wanneer je zijn site en foto’s bekijkt, zul je ongetwijfeld begrijpen wat ik bedoel. Beelden die stuk voor stuk emotie oproepen. Foto’s met levendige, sprekende, warme kleuren. Kiekjes die blijdschap, liefde en geluk uitstralen.

En hoewel op sommige foto’s veel te zien was, werd je blik altijd naar het paar gezogen.

Ook de humor in zijn beelden wist ons te bekoren. Naast de meer klassieke foto’s, maakte hij duidelijk ook losse, ludieke en soms gewoon hilarische foto’s.

Het werk van Jorick was duidelijk waar we naar op zoek waren. Al van bij de eerste blik op zijn werk werden we geraakt. Het waren dat soort beelden dat wij wensten.

Ratio

We konden dan wel een fotograaf met ons hart kiezen, ook de rationele kant (wat kregen we tegen welke prijs) mochten we niet uit het oog verliezen.

De diensten

We hadden immers een duidelijk beeld van wat we van onze fotograaf verwachtten.

Zo was het voor ons een must om alle beelden nadien te ontvangen in hoge resolutie en zonder watermerk of logo.

Verder wilden we ook dat de dag van bij de make-up tot na de openingsdans werd vastgelegd.

Anders dan bij andere aanbieders, gaf Joricks site hierover slechts zeer summiere info. We vonden enkel twee vage opties terug. Zo kon je kiezen voor 6u werk of voor 12u. Naast een richtprijs geen verdere info.

Gelukkig nodigt hij je vriendelijk uit te mailen voor bijkomende info en een gedetailleerde prijsberekening.

Dat deden we dan ook.

Het contact

Het moet gezegd. Het mailverkeer met Jorick is behoorlijk onderhoudend.

Op mijn mail had hij behoorlijk sec kunnen antwoorden. Maar zo is hij niet.

De eerste mail bevatte niet enkel de vriendelijke boodschap dat hij zo snel mogelijk de gevraagde info zou leveren maar hij gaf meteen ook mee waarom hij niet de dag zelf kon reageren. Hij bleek immers op weg te zijn naar de fitness en na een work-out en een verfrissende douche zou het te laat zijn om nog aan een offerte te beginnen.

Belofte maakt natuurlijk schuld maar Jorick bleek een man van zijn woord. Daags nadien hadden we alle gevraagde info.

Hieruit bleek dat al onze hierboven vermelde wensen konden worden ingewilligd en dit tegen een -naar onze mening- eerlijke prijs.

Omdat zowel wij als Jorick er belang aan hechtte dat er ook op persoonlijk vlak een klik was, werd er vervolgens afgesproken.

Net als het virtuele contact verliep ook de persoonlijke otmoeting gemoedelijk en los. Er werd nogmaals geluisterd naar onze wensen en we kregen een toelichting bij zij werking.

The big day

Mooi op tijd, zelf voor het afgesproken uur, was Jorick de dag zelf paraat. Na even kennis te maken met de andere aanwezigen, ging hij onmiddellijk van start.

Een sprekende schaduw is wat mij betreft de beste omschrijving.

Zonder te opvallend aanwezig te zijn, vanop de achtergrond legde hij alles vast. Zo nu en dan gaf hij aanwijzingen maar dit stoorde nooit.

Verder had hij oog voor ons maar ook voor onze gasten. Iedereen werd betrokken en wie wou kon ook zelf suggesties doen voor een leuke foto.

Het resultaat

Omdat we later op het jaar trouwden, slaagde Jorick erin vrij snel na onze dag de (bewerkte) beelden te bezorgen.

Een leuke meevaller dat we snel konden pronken met onze kiekjes.

Het resultaat was alles wat we verwacht hadden, en meer.

We kijken nog vaak naar de foto’s en voelen instant de liefde, emotie en warmte van die dag. Ze geven perfect de rollercoaster aan emoties weer en toveren stuk voor stuk een glimlach op ons gezicht.

Voor alle koppels die hetzelfde zoeken… boek Jorick!

Onze hof van Eden: Hof ter Velden

Een groot deel van je trouwdag breng je door in de feestzaal. Daarenboven is het eten, en de kwaliteit ervan, vaak één van de eerste dingen die mensen vermelden als je vraagt hoe een trouwfeest was. Dat besef en onze eigen liefde voor lekker eten, maakte dat de keuze van de zaal voor ons erg belangrijk was.

Toch ambieerden we geen van beiden om dagen en dagen zalen af te schuimen. We probeerden dan ook op basis van de info die we op het wereldwijde web vonden, een eerste selectie te vormen.

Om toekomstige trouwers wat te helpen, geef ik hieronder graag enkele van onze criteria mee.

Selectiecriteria
De ligging

Een eerste criterium waarop we selecteerden, betrof de ligging.

Mijn man zijn roots liggen in het Antwerpse nl. Boom (tja, iedereen heeft minpuntjes ;)), de mijne in Sint-Niklaas.

Onze families wonen in de hierboven genoemde gemeente en stad maar ook in Brussel en Gent.

De vrienden wonen zowat verspreid tussen de kust, limburg en de ardennen…

Kortom, genodigden zouden van alle uithoeken van België komen.

Een locatie die voor iedereen optimaal gelegen is, was dus quasi onmogelijk.  Toch zouden we het fijn vinden dat voor het gros van de mensen de zaal geen uren rijden was.

Daarenboven vond ik overnachtingsgelegenheid in de buurt ook belangrijk. Zo hoefde, wie dat niet wou, niet helemaal terug naar huis.

De sfeer

We vonden het beiden belangrijk dat de zaal paste bij hoe wij onze trouw zagen.

Het was van meet af aan duidelijk dat wij een dag wenste die in alle zijn facetten gezelligheid, romantiek en warmte uitstraalde. Dus ook qua zaal. Een cleane en strakke locatie met een minimalistisch of industrieel karakter, zou -hoe mooi deze ook kunnen zijn- dan ook niet bij onze dag passen.

De ervaringen

Ieder koppel is anders en ieder koppel heeft ook andere wensen, maar toch vond ik het belangrijk om ervaringen van anderen te lezen.

Net zoals bij elke review doe je dat uiteraard best kritisch.  Stel echter dat een aanzienlijk deel van de reviews spreekt over een te kort aan eten of onvriendelijk personeel of … dan ben ik toch geneigd te denken: “waar rook is, is vuur”

Het aanbod

Een volledig seated diner lieten we liever aan ons voorbij gaan. Of toch zeker zo een waarbij je uren en uren dineert en een belangrijk deel van de avond in beslag wordt genomen door een debat over welk van de ontelbare bestekdelen nu het juiste was voor welke gang.

Anderzijds vond ik alles in buffet ook een no go. Buffet staat in mijn hoofd toch nog wat gelijk met grootkeuken. Ik zie onmiddellijk de grote ijzeren bakken voor mij van waaruit voedsel op een bord wordt gekwakt. Dat beeld wordt steevast aangevuld met dat van eten dat er na een eerste bezoekersronde bijligt als een omgewoelde akker. In mijn visioen bestaat de vloer ten slotte uit sporen waarmee sommige gasten de weg van en naar hun plaats opnieuw kunnen traceren indien ze later op de avond minder helder zijn.

Geef toe, geen van die zaken wil je op je trouw.

Ik wou dan ook graag een mix waarbij sommige gangen in buffetvorm waren en andere aan tafel werden geserveerd.

De prijs

Niet meteen een romantisch item, maar elk koppel zal hiermee rekening (moeten) houden.

Je merkt snel dat er enorme verschillen zijn op de trouwmarkt. Voor de prijs van sommige locaties had je op andere plaatsen quasi het hele feest.

Daarnaast wensten we ook op voorhand een duidelijk beeld te hebben van wat de avond ons zou kosten. Locaties met een all in dranken formule genoten dan ook onze voorkeur.

Hof Ter Velden

Drie zalen haalden uiteindelijk de shortlist maar we hebben er slechts 1 bezocht. Dat bezoek was een schot in de roos. In die mate zelfs, dat ik (ik zou ‘we’ willen schrijven maar mijn man heeft een soort telefoonfobie, wat overigens iets typisch mannelijk blijkt te zijn) de andere afspraken afbelde met de eerlijke boodschap dat we een zaal gevonden hadden die paste bij hoe wij ons huwelijk zagen.

Die zaal was Hof ter Velden in Dendermonde (Baasrode). Hof ter Velde lag voor zo’n 80% van de genodigden op maximaal 30 minuten rijden. Daarnaast waren er maar liefst 18 B&B’s in een straal van 10 km waarvan 8 op 5 km of minder.

Eerste bezoek

Reeds van bij het eerste contact hadden we een goed gevoel.

We werden vriendelijk ontvangen voor een rondleiding en een bespreking van de mogelijke formules.

De dame in kwestie nam ruim de tijd voor ons en er werd goed naar onze wensen en vragen geluisterd. Alle mogelijkheden werden overlopen (toegegeven, het overlopen van massa’s keuzemogelijkheden wat betreft eten is niet zo aangenaam als je kampt met een buikgriep en dus vreselijk misselijk bent op dat ogenblik maar kom, dat is niet toe te schrijven aan de zaal hé ;)) en we kregen een hoop aan tips rond planning, decoratiemogelijkheden, zaalindeling,… .

Verder bood de zaal een lijst van dj’s aan waarmee zij reeds een lange en positieve geschiedenis hadden. Hierbij bestond echter geen enkele verplichting en waren we vrij een eigen dj te kiezen.

Na het eerste bezoek werd voor ons reeds duidelijk dat het onze dag was en dat Hof ter Velden en zijn team er alles aan zou doen dit ook te laten slagen.

Verdere verloop

In aanloop naar de dag zelf, hadden we nog enkele keren contact met de zaal om zaken zoals de hapjes, de menu, de decoratie,… concreet te maken.

Het viel hierbij wederom op dat het onderste uit de kan werd gehaald om aan onze wensen tegemoet te komen. Er werd proactief meegedacht en geen enkele inspanning was teveel. Zo mochten we bijvoorbeeld op vrijdag nog eens komen kijken of onze tafelschikking, de decoratie en de dansvloer naar wens waren.

Ook op de vraag of er voor onze vegetarische en lactose-intolerante gasten een alternatief was, werd zonder aarzelen positief geantwoord.

De Grote Dag zelf

Het goede gevoel dat wij reeds in aanloop naar onze trouw hadden, werd de dag zelf bewerkelijkt.

Een professioneel team zorgde er voor dat onze gasten niets te kort kwamen. Maar ook wij werden in de watten gelegd.

Dit viel al meteen op tijdens de receptie. Wij stonden dan wel de gasten te verwelkomen, maar aan eten en drinken kwamen we niets te kort. We konden gewoon lekker meegenieten van de gekozen hapjes. 

Ook aan ‘kleinere details’ werd aandacht besteed. De cadeautafel werd voor ons op orde gehouden en na de ontvangst werd alles veilig verplaatst naar binnen en opnieuw mooi uitgestald.

We hoefde ons nergens zorgen om te maken. Het team werkte erg zelfstandig waardoor wij volop konden genieten van het feest.

Je merkt duidelijk dat dit een zaak is waar ze gewend zijn trouwfeesten te verzorgen. Het was een geoliede machine maar met een zeer persoonlijke aanpak.

Zoek je dus een zaal voor jouw feest (ook andere feesten behoren tot de mogelijkheden) en ligt Hof ter Velden binnen jouw streek en budget, dan hoef je niet te twijfelen… je krijgt er waar voor je geld en je beleeft er een onvergetelijke dag.

 

Het belang van Rode Neuzen Dag

Is er een betere dag dan Rode Neuzen Dag om open het volgende verhaal op papier te zetten? Ik dacht het niet…

In wat volgt, neem ik jullie ‘graag’ mee terug in de tijd. Naar mijn kinder- en jeugdjaren.

Hoewel ik het geluk had op te groeien in een warm en liefdevol nest en alles had om gelukkig te zijn, was die periode toch niet geheel zorgeloos. In een vorige post las je al dat ik in deze periode kampte met enkele psychische moeilijkheden.

We kenden echter nog geen initiatieven als rode neuzendag. Psychische obstakels werden niet open besproken. Integendeel, ze werden gehuld in een sfeer van taboe met een strik van schaamte errond. Dit maakte dat je ze liefst zo ver mogelijk wegstopte. Je sprak er niet over en hulp zoeken was al helemaal uit den boze. Het voelde immers als een stigma.

Was mentale gezondheid toen meer onder de aandacht gebracht, durfde ik misschien sneller eerlijk opbiechten wat mij kwelde.

Had ik toen de moed gehad openlijk te spreken over mijn demonen, kon wat volgt vermoedelijk gereduceerd worden tot “ik had als kind een angstoornis maar door snelle hulpverlening heeft dit mijn jeugd en latere leven niet verder beïnvloed”.

Maar het is nu anders…

Van eten kan je doodgaan

Ik was 6. Het was een doodgewone dag. Zoals steeds werden mijn zus en ik na een schooldag hartelijk ontvangen thuis. We kregen iets te eten en te drinken en er werd ons de ruimte geboden om over onze dag te praten.

Mijn zus vertelde  over wat ze die dag geleerd had.

Ze hadden de spijsvertering onder de loep genomen (op die leeftijd nog niet letterlijk ;)). Verwonderd door het ingenieuze systeem, legde ze haarfijn uit hoe het hele systeem van voedsel tot ‘eindproduct’ in zijn werk ging. Ze vermeldde  ook kort, als een voetnoot, een kleine bug in dat geniale systeem: wie zich verslikt, loopt immers risico op verstikking omdat het eten dan in de luchtpijp terecht kan komen.

En dat was het dan…

Die onschuldige weergave van feiten, deed bij mij de panische angst voor de dood te  toeslaan. Een angst waarvan ik tot dan niet wist dat die er was. Het moet zich jaren schuil gehouden hebben in de diepste krochten van mijn gedachten. Nu nam het echter sneller dan het licht alles over, mijn hele doen en laten .

Mijn hersens gooide alle nuances overboord. Ik hoorde enkel: “van eten kan je doodgaan”.

En de dood, dat wou ik ten alle tijden vermijden.

In een milliseconde gingen mijn kinderhersenen over op een  survivalmode. Vanuit een soort risicobeperkende houding besloot ik de kans op sterven door voedsel te minimaliseren dus IK STOPTE MET ETEN.

Ik werd in no time bedreven  in het verdoezelen dat ik geen voedsel doorslikte. Ik bewaarde porties achter mijn kaken om deze nadien uit te spuwen en verdoezelde eten waar ik kon. Het duurde dus nog even voor iemand doorhad waarmee ik bezig was.

Uiteindelijk merkte mijn ouders het gedrag op. Uit alle macht hebben ze geprobeerd te achterhalen wat er scheelde. Ik hield koppig en zo lang mogelijk de lippen stijf op elkaar. Geen denken dat ik hen een inkijk zou geven in mijn angst. Toch bleven ze onvermoeibaar doorgaan en gingen ze het gevecht met een voor hen onbekende vijand aan. Uiteindelijk, na een eerste periode van totale stop, liet ik mij overtuigen om lopend voedsel als soep en yoghurt naar binnen te werken. Al ging dat aan een tergend traag tempo.

Ik besef nu dat het hen tot wanhoop moet gedreven hebben maar mijn overtuiging dat ik van eten zou sterven was zo sterk.

En hier vervagen de herinneringen…

Ik weet niet meer precies hoe en waarom, maar ik vermoed dat ik uiteindelijk inzag dat ook niet eten tot de dood kon leiden.

Ik begon dus samen met mama, papa en mijn zus aan een langzame weg terug te timmeren.

Bacteriën zijn de boosdoeners

Een lange tijd ging het goed… helaas bleek  mijn panische angst niet geheel verdwenen. Jaren later zag hij opnieuw de kans om toe te slaan en mijn leven te gaan beheersen.

Ditmaal vanuit een andere optiek.

Net als ik, was ook de angst geëvolueerd. Voedsel was niet meer de boosdoener maar bacteriën.

In mijn beleving waren die kleine, onzichtbare dingen de vijand.  Ze konden immers  een heel lichaam ten val brengen en een mens verwoesten. Blootstelling eraan diende dus met alle mogelijke middelen vermeden te worden.

Om enig doemscenario te vermijden, legde ik mezelf  een heel arsenaal aan handelingen op. Ik raakte deurklinken enkel met mijn mouw aan, ik waste mijn handen zo vaak mogelijk, ik at niet de delen van mijn boterham die ik had vastgehouden, …

Dit gedrag bood mij een vorm van zekerheid. Het gaf een houvast. Het zorgde voor een gevoel van controle.

Hoewel de smetvrees en OCD, toen ze piekten, behoorlijk belemmerend waren, zocht  ik wederom  geen hulp.

Ik was ondertussen een onzekere puber. Onder andere mijn acne, maar ook mijn goede schoolresultaten, maakte mij een makkelijk doelwit van pesters. Geen haar op mijn hoofd dat er aan dacht om deze laatste nog eens “extra munitie” te geven en op te biechten dat ik bovenaan niet helemaal spoorde (want zo voelde het voor mij wel) en hulp nodig had.

Ik zou het zelf wel oplossen en ondertussen zweeg ik en werd ik een meester in verbergen van mijn gewoontes.

Beetje bij beetje lukte het opnieuw de angsten terug te dringen.

Beter laat dan nooit

Het werd vorige zomer pijnlijk duidelijk dat ik nooit helemaal gewonnen had van de angst.

Zo’n 25 jaar na datum heb ik uiteindelijk wel de stap naar hulp gezet. Ik heb mijn schaamte opzij geschoven en gekozen voor mezelf. En al was dat niet gemakkelijk, het was de juiste oplossing. Ik had het veel eerder moeten doen.

Ik kan nu niet enkel omgaan met mijn angsten, ik ben gewapend voor de toekomst en ik schaam mij niet langer voor mijn kleine ‘defaults’.

 

Door alles hier neer te schrijven stel ik mij -opnieuw- kwetsbaar op. Maar dat risico neem ik graag als ik daarmee het belang van psychische hulp bij kinderen en jongeren kan aantonen.

Ik hoop dat wie dit leest, inziet wat een wereld van verschil (tijdige) hulp bij psychische moeilijkheden kan betekenen.

 

Hero-on-Socks: op/met kousen je steentje bijdragen

Sokken & Spuiten

Ik moet eerlijk bekennen dat ik in sommige situaties niet de grootste held ben. (Al had je die conclusie misschien zelf al getrokken op basis van andere posts) En dat geldt zeker op medisch vak. Zo moet je bijvoorbeeld voor wondzorg niet bij mij komen aankloppen. Ik zou wel willen hoor, maar alleen al bij het idee van een grote gapende wonde of hevig bloedende letsels, verlies ik al bijna het bewustzijn.  Er is schuilt dus geen Florence Nightingale in mij.

Dankzij een paar gele sokken met spuitjes  hoef ik mij echter niet te ontpoppen tot een heuse verpleegster of dokter om een steentje bij te dragen op medisch vlak. Ik kan gewoon lekker een held op kousenvoeten blijven. Of beter gezegd, het zijn die kousen die mij een held maken.

Held op sokken

Hero-on-Socks: de missie

Een tijdje geleden botste ik op een oproep van Hero-on-Socks.  Zij zochten bloggers die hun product maar ook vooral nog hun doel onder de aandacht wilden brengen. Eens ik hun missie las, kon ik niet anders dan op die vraag in te gaan.

De sociale onderneming wil immers door de verkoop van sokken bewustwording in het kader van type 1 diabetes genereren.  Op hun site lezen we dat ze een positieve impact willen creëren “voor alle mensen met diabetes. Zo moeten ze zich nooit meer uitgesloten voelen, omdat ze ‘anders’ zijn. Sterker nog, wij willen dat iedereen ‘anders’ is met een paar wel heel opvallende sokken.”

En toegegeven, opvallen doen die sokken wel.

Mijn diabeest

Dat ik dit doel een warm hart toe draag, is niet verwonderlijk.  Ik ben -gelukkig- zelf geen diabeet. Het standpunt als patiënt ken ik dus niet. Toch meen te kunnen stellen dat ik een vrij goed beeld heb van wat het inhoudt.

Op de lagere school had ik een klasgenootje met diabetes. Al werd toen enkel gezegd dat het meisje in kwestie af en toe eens cola moest drinken. Meer woorden werden er niet aan vuil gemaakt. Meer vragen stelde ik niet.

Toen ik op de universiteit  bevriend raakte met een diabeet,  kreeg ik al wat meer info en ik vroeg wat meer door. Ik leerde over het bestaan van  een hypo (afkorting voor hypoglycemie of te lage suikerwaarde) en hyper (afkorting voor hyperglycemie of te hoge suikerwaarde). Het werd duidelijk dat beide situaties deze anders moesten aangepakt worden.

Toen ik mijn man leerde kennen,  leerde ik de echte “finesses”, de do’s en don’ts. Hij is, net als zijn vader overigens, type 1-patiënt en dit al sinds zijn vijfde. Naarmate onze relatie vorderde, groeide dus ook mijn kennis.

En niet alleen de mijne, ook die van vrienden en familie.  Ook bij hen was er een hoge mate van onwetendheid. Vaak wisten ze slechts vaag iets over diabetes en alles wat dit meebrengt.

En dat is niet erg. Dat is zelfs heel normaal. Voor wie er niet van dichtbij mee geconfronteerd, is het een “ver-van- mijn-bed- show” . Net zoals bij mij destijds.

Omdat ik er zo weinig van kende, was het niet altijd even makkelijk.

Ik moest leren dat een uitstapje net iets meer voorbereiding vraagt. Er moet immers cola en suiker en  -afhankelijk van de duur- prik-en spuitgerief mee. (En aangezien een man met een handtas enkel in de sportwereld hip is, werd die hele riemram in mijn handtas gedumpt)

Ik moest leren dat diabeten tijdens een hypo dingen zeggen en doen die ze niet menen. Zo reageert mijn man vaak misnoegd, alsof ik de slechtste vrouw ter wereld ben die hij kon treffen, wanneer ik hem tracht te overhalen cola te drinken. De eerste keren komt dat best hard binnen. Nu kan ik dat plaatsen, al is ook voor mij de ene dag de andere niet…

Ook de eerste nachtelijke hypo waarvoor ik de ambulance moest laten komen, staat nog goed in mijn geheugen gegrift.

Versta mij niet verkeerd, hoewel het niet altijd makkelijk is, is het zeker niet allemaal kommer en kwel, verre van… (probeer maar eens serieus te blijven als je man je om 3 uur s nachts met een dubbele tong en een wazige blik bij hoog en bij laag blijft beweren dat je niet met 2 maar met 3 in bed ligt ;))

Maar een genuanceerd beeld, ontbreekt soms. Of een realistisch beeld tout court.

Zo is mijn man niet zat als hij trager antwoordt, dingen herhaalt, bleek ziet, zweet en wankelt…dan heeft hij een hypo. Het is voor mij als partner een geruststelling dat mensen dit herkennen en weten welke actie nodig is. Dit kan enkel maar als mensen beter geïnformeerd zijn over diabetes.

Om mensen een correct en genuanceerd beeld te geven, vind ik het bijdragen aan bewustwording dan ook erg belangrijk. En een doel dat het steunen waard is.

Win-Win

Door de sokken van Hero-on-socks te kopen, geef je niet enkel. Je krijgt er ook iets voor terug.

Naast het fijn gevoel dat je iets kan betekenen voor diabetespatiënten en hun omgeving,  krijg je ook gewoon fijne, goede en makkelijke sokken.

Een win-win dus.

So…let’s rock these socks!

Bestellen kan hier

Foto: www.facebook.com/heroonsocks

 

Onze datum

Eens de vraag gesteld was, kon het voorbereiden echt beginnen. Natuurlijk heb je daarvoor een datum nodig. Anders wordt het erg moeilijk ‘dienstverleners’ te boeken. Die datum werd dan ook onze eerste stap.

Er is volgens mij geen ideale manier om een datum te kiezen. Hoe en welke datum je kiest, is erg persoonlijk. En zolang beide partijen tevreden zijn, is het ‘a job well done’.

Ik kan dan ook alleen maar beschrijven hoe wij het deden.

Wat ik wel kan meegeven is dat de vraag waarom je voor de gekozen datum bent gegaan, echt een klassieker is.

Filteren

Omdat ik wel hou van wat symboliek, keek ik eerst welke datum 13 april 2018 was. Dat zou immers ons vijfjarig jubileum zijn. Helaas was dat een vijdag.  Ik mag dan wel fan zijn van symboliek, mijn wens om op een zaterdag te trouwen in combinatie met mijn geweldige bijgeloof en mijn  onvergetelijke ervaringen met een vrijdag de 13de, deed ons al snel beslissen om niet voor die datum te kiezen.

Een tweede filter voor de datum, was mijn afkeer van hitte. Ik hou wel van droog en misschien zelfs wat zon, maar ik moet niet per se gekookt te worden om gelukkig te zijn. Wat voor anderen de topmaanden zijn om een huwelijksdatum te prikken, vielen bij ons vrij snel af.  Natuurlijk kon ik op dat ogenblik nog niet weten dat de zomer van 2018 alle hitterecords zou breken, maar ik ben nog steeds enorm dankbaar dat we dus niet voor de typische trouwperiode tussen mei tot september kozen. Indien wel, hadden onze gasten waarschijnlijk op audientie bij de bruid kunnen komen ergens in een geairconditionde ruimte 😉

Bleven de lente en de herfst van 2018 nog over. Beide seizoenen hebben hun eigen charme maar de grootste troef van de herfst was de timing. Tussen de verloving en een trouwerij in oktober zou ongeveer 1,5 jaar zitten en dat leek mij een prima tijd voor een rustige voorbereiding.

De keuze

Oktober zou het dus worden. Nog 4 mogelijke zaterdagen waren dus in de running.

Om de kans op droog weer te optimaliseren en in de hoop dat we niet in het andere, ijskoude spectrum van de thermometer terecht kwamen, dachten we eerder aan begin oktober.

Maar in België weet je natuurlijk nooit, dus dat was geen absolute must. Hier was eventueel ruimte voor ‘onderhandeling’. Zou blijken dat onze gekozen zaal enkel nog plaats had in het tweede deel van oktober, hoefde dit geen breekpunt te vormen.

Toen we in juni de zaal vonden waar we beiden volledig achter stond, bleek de hele maand oktober nog tot de mogelijkheden te behoren.

De keuze lag dus echt bij ons.

Aangezien mijn toekomstige nogal aan de verstrooide kant is, leek het mij handig een datum te nemen die hij makkelijk zou kunnen onthouden. Toegegeven, dat is ook uit zelfbelang. Zo ben ik er zeker van dat onze huwelijksverjaardag niet enkel gevierd wordt van mijn kant uit, omdat ik de enige ben die zich de datum herinnert.

Ik vond 6-10-18 wel goed klinken. Maar toen we de door de zaal opgeschreven mogelijkheden nog eens bekeken, zagen we het licht. Hoe konden we dit over het hoofd gezien hebben?

(foto: mariahelene.pt)

13 oktober was een zaterdag! Een dertiende! En exact 6maanden na 13 april, de datum waarop we jaarlijks ons relatie-jubileum vieren . Anders gezegd, Door te trouwen op 13 oktober zouden we elke 6 maanden een klein (of minder klein;)) feestje kunnen houden.

En het werd nog beter…13 oktober was de zaterdag voor jaarmarkt in de gemeente waar mijn man werkt. Dit brengt mee dat de genodigde collega’s op maandag een extra dag zouden hebben om te bekomen. Een leuk extraatje, toch?

Er was geen twijfel meer mogelijk: 13 10 18 zou onze datum worden!

Dat het wel de dag voor de verkiezingen was, kwamen we pas later te weten. (Maar dat hebben we nooit de pret laten drukken, we hebben van de nood een deugd gemaakt en zijn in trouwkledij gaan stemmen :))

 

 

 

« Oudere berichten

© 2019 Don't Mind Mie

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑