Don't Mind Mie

All things on my mind

Voor Julie

Julie,

De krant kopt in grote letters dat je lichaam gevonden is.

Het zat eraan te komen. Als een zwaard van Damocles hing het boven ’s lands hoofd. Na de vondst van je kleren die met je bloed besmeurd bleken te zijn en andere van je bezittingen, die verspreid lagen, hield het hele land zijn adem in. En hoewel de berichtgeving niet veel goeds voorspelde, bleef er een klein deel van mij hopen dat jouw adem niet gestopt was en je hart nog klopte.

Helaas!

Je foto toont een knappe en breed lachende blondine.  Een studente in de lente van het leven. Nieuwsgierig en hongerig naar wat het leven je te bieden had en zo klaar om met beide voeten vooruit in dat leven te springen.

Dat beeld voelt zo vertrouwd. Jaren geleden stond ik zelf op dat punt. Jaren geleden zou je zomaar bij mij in de aula kunnen zitten hebben. Je had dus één van mijn vriendinnen of studiemakkers kunnen zijn.

Misschien is het net dat wat jouw dood voor mij zo hard maakt. Ik kende je niet maar je voelt zo bekend.

Wat er gebeurt is, is nog niet duidelijk. De zoektocht is ten einde en tegelijk begint hij pas. Wat werd jou aangedaan? Een deel van mij hoopt dat jouw geliefden snel antwoord krijgen zodat zij niet met een hartverscheurende onzekerheid dienen te leven. Een ander deel hoopt dat zij niet hoeven te horen welke beproeving je nog hebt moeten doorstaan. Want als we de media mogen geloven, werd jou geen genade gegund.

De tranen die achter mijn ogen prikken zijn er van medeleven, verdriet, onmacht maar misschien nog het meeste van woede.  Met verstomming geslagen en misselijk van afkeer luister ik naar het bericht dat de huidige verdachte gekend was en een strafblad heeft dat leest als een thriller.

Ook ditmaal komen de tranen op. Ditmaal van woede: Was dit te vermijden?

Ik hoop dat het antwoord negatief is, maar dit keer ben ik niet naïef. Gaan we het dan nooit leren? Hoeveel slachtoffers moeten er nog vallen alvorens beleidsmakers ons rechtssysteem en de straffen onder de loep nemen?

Voor jou is het te laat. Verandering brengt jou niet terug. Maar ik hoop dat jouw dood de vonk is die iets doet ontvlammen. Zo is jouw dood niet helemaal zinloos.

Je foto staat op mijn netvlies gebrand en mijn gedachten zijn bij je geliefden. Hopelijk is dit ook zo voor zij die de wetten maken. Hopelijk zien zij vanavond, wanneer zij hun ogen sluiten, jouw lieve lach en  beseffen ze wat hen te doen staat.

Maar voor wie je lief had is verandering een magere troost. Niets of zal de overweldigende leegte die je in hun hart achterliet  vullen. Voor hen wens ik rust. Ik wens hen veel sterkte. Dat zij de kracht mogen vinden om de ondraaglijke pijn te dragen en jouw verlies een plaats te geven.

Rust zacht Julie!

Find & follow Mie on social media

1 reactie

  1. Heel mooi verwoord! Niets aan toe te voegen, want ik zou hetzelfde zeggen..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2019 Don't Mind Mie

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑