Sokken & Spuiten

Ik moet eerlijk bekennen dat ik in sommige situaties niet de grootste held ben. (Al had je die conclusie misschien zelf al getrokken op basis van andere posts) En dat geldt zeker op medisch vak. Zo moet je bijvoorbeeld voor wondzorg niet bij mij komen aankloppen. Ik zou wel willen hoor, maar alleen al bij het idee van een grote gapende wonde of hevig bloedende letsels, verlies ik al bijna het bewustzijn.  Er is schuilt dus geen Florence Nightingale in mij.

Dankzij een paar gele sokken met spuitjes  hoef ik mij echter niet te ontpoppen tot een heuse verpleegster of dokter om een steentje bij te dragen op medisch vlak. Ik kan gewoon lekker een held op kousenvoeten blijven. Of beter gezegd, het zijn die kousen die mij een held maken.

Held op sokken

Hero-on-Socks: de missie

Een tijdje geleden botste ik op een oproep van Hero-on-Socks.  Zij zochten bloggers die hun product maar ook vooral nog hun doel onder de aandacht wilden brengen. Eens ik hun missie las, kon ik niet anders dan op die vraag in te gaan.

De sociale onderneming wil immers door de verkoop van sokken bewustwording in het kader van type 1 diabetes genereren.  Op hun site lezen we dat ze een positieve impact willen creëren “voor alle mensen met diabetes. Zo moeten ze zich nooit meer uitgesloten voelen, omdat ze ‘anders’ zijn. Sterker nog, wij willen dat iedereen ‘anders’ is met een paar wel heel opvallende sokken.”

En toegegeven, opvallen doen die sokken wel.

Mijn diabeest

Dat ik dit doel een warm hart toe draag, is niet verwonderlijk.  Ik ben -gelukkig- zelf geen diabeet. Het standpunt als patiënt ken ik dus niet. Toch meen te kunnen stellen dat ik een vrij goed beeld heb van wat het inhoudt.

Op de lagere school had ik een klasgenootje met diabetes. Al werd toen enkel gezegd dat het meisje in kwestie af en toe eens cola moest drinken. Meer woorden werden er niet aan vuil gemaakt. Meer vragen stelde ik niet.

Toen ik op de universiteit  bevriend raakte met een diabeet,  kreeg ik al wat meer info en ik vroeg wat meer door. Ik leerde over het bestaan van  een hypo (afkorting voor hypoglycemie of te lage suikerwaarde) en hyper (afkorting voor hyperglycemie of te hoge suikerwaarde). Het werd duidelijk dat beide situaties deze anders moesten aangepakt worden.

Toen ik mijn man leerde kennen,  leerde ik de echte “finesses”, de do’s en don’ts. Hij is, net als zijn vader overigens, type 1-patiënt en dit al sinds zijn vijfde. Naarmate onze relatie vorderde, groeide dus ook mijn kennis.

En niet alleen de mijne, ook die van vrienden en familie.  Ook bij hen was er een hoge mate van onwetendheid. Vaak wisten ze slechts vaag iets over diabetes en alles wat dit meebrengt.

En dat is niet erg. Dat is zelfs heel normaal. Voor wie er niet van dichtbij mee geconfronteerd, is het een “ver-van- mijn-bed- show” . Net zoals bij mij destijds.

Omdat ik er zo weinig van kende, was het niet altijd even makkelijk.

Ik moest leren dat een uitstapje net iets meer voorbereiding vraagt. Er moet immers cola en suiker en  -afhankelijk van de duur- prik-en spuitgerief mee. (En aangezien een man met een handtas enkel in de sportwereld hip is, werd die hele riemram in mijn handtas gedumpt)

Ik moest leren dat diabeten tijdens een hypo dingen zeggen en doen die ze niet menen. Zo reageert mijn man vaak misnoegd, alsof ik de slechtste vrouw ter wereld ben die hij kon treffen, wanneer ik hem tracht te overhalen cola te drinken. De eerste keren komt dat best hard binnen. Nu kan ik dat plaatsen, al is ook voor mij de ene dag de andere niet…

Ook de eerste nachtelijke hypo waarvoor ik de ambulance moest laten komen, staat nog goed in mijn geheugen gegrift.

Versta mij niet verkeerd, hoewel het niet altijd makkelijk is, is het zeker niet allemaal kommer en kwel, verre van… (probeer maar eens serieus te blijven als je man je om 3 uur s nachts met een dubbele tong en een wazige blik bij hoog en bij laag blijft beweren dat je niet met 2 maar met 3 in bed ligt ;))

Maar een genuanceerd beeld, ontbreekt soms. Of een realistisch beeld tout court.

Zo is mijn man niet zat als hij trager antwoordt, dingen herhaalt, bleek ziet, zweet en wankelt…dan heeft hij een hypo. Het is voor mij als partner een geruststelling dat mensen dit herkennen en weten welke actie nodig is. Dit kan enkel maar als mensen beter geïnformeerd zijn over diabetes.

Om mensen een correct en genuanceerd beeld te geven, vind ik het bijdragen aan bewustwording dan ook erg belangrijk. En een doel dat het steunen waard is.

Win-Win

Door de sokken van Hero-on-socks te kopen, geef je niet enkel. Je krijgt er ook iets voor terug.

Naast het fijn gevoel dat je iets kan betekenen voor diabetespatiënten en hun omgeving,  krijg je ook gewoon fijne, goede en makkelijke sokken.

Een win-win dus.

So…let’s rock these socks!

Bestellen kan hier

Foto: www.facebook.com/heroonsocks

 

Find & follow Mie on social media