(foto: https://weneedfun.com/people-change-quotes/ )

Mensen veranderen. Dit wordt vaak gezegd en ik ben er van overtuigd dat hier -minstens een grond van- waarheid in ligt. Ik geloof oprecht dat mensen met ouder worden veranderen, of misschien beter, evolueren. Het hoeven daarom geen grootse wijzigingen te zijn. Het kan om kleine, subtiele zaken gaan, zoals assertiever of juist kalmer worden,  en zelfs smaak verandert. Zo lustte ik vroeger geen witloof en eet ik dat nu wel graag. Roos vond ik als tiener tuttig en nu vind ik dat juist leuk en fleurig.

Vaak gaan dit soort veranderingen naar mijn mening geleidelijk aan, soms bijna onmerkbaar. De verandering valt dan ook enkel op indien men terug kijkt op een verder verleden. Ik ben er echter in geslaagd in een recordtempo zo’n 180° te draaien.  Niet op enkele maanden, zelfs niet op enkele weken maar op enkele dagen.

Beestjes

Wie ‘Wereld Dierendag‘ gelezen heeft, kan al enigszins vermoeden dat ik dieren wel leuk vind, maar dan vooral bij iemand anders thuis. Verder geef ik ook duidelijk aan dat ik op dat vlak eerder rationeel ben. Het is en blijft een dier.  Nu blijkt echter dat dit principe sneller over boord is gegaan dan de principes van sommige politici.

Ik pleit schuldig, maar er zijn verzachtende omstandigheden…

Bij thuiskomst van ons huwelijk werden we verwelkomd door een zwembadje in onze keuken. Het betrof het exemplaar dat we jaren eerder bij het huwelijk van vrienden in de badkamer hadden gedropt en gevuld met plastic eendjes.  Pas toen ik even beter keek, registreerde mijn doodvermoeide hersenen beweging en drong het door dat de fake eendjes hadden plaatsgemaakt voor echte, behoorlijk levendige goudvissen.

To keep or not to keep…dat was de vraag die zich opdrong.

Vreemd genoeg hadden mijn man en ik slechts één blik nodig om te beseffen dat we ze wilden houden en goed leven geven.  Met wallen groter en dieper dan de Grand Canyon trokken we naar een dierenzaak in de buurt.  Omdat we daar op zondag vaak voorbij reden wisten we dat deze geopend was. Het was er immers steeds een volkstoeloop van je welste. Ik begreep tot voor kort ook nooit waarom, behalve misschien omwille van het wafelkraam dat voor de ingang staat 🙂

De ontnuchtering volgde echter snel toen bleek dat 8 van die diertjes zo’n 400 liter water nodig hebben. Je leest het goed, 50 liter per vis of 400 liter in totaal.  Voor mensen in een bescheiden appartement is dat niet echt haalbaar… noodgedwongen moesten we dan ook meegaan in plan B dat de vrienden achter de hand hadden. De visjes werden uitgezet in de vijver van de ouders van één van hen. We trokken ons op aan het idee dat ze daar een mooi en gelukkig leven zouden hebben.

Een nieuw begin?

Toch was er een zaadje geplant… “Misschien is een huisdier toch wel fijn”. Dat idee bleef in onze hoofden spoken. Mijn man was als eerste overtuigd. Op voorwaarde dat het geen belemmering vormde voor onze reislust en andere activiteiten, ging ik uiteindelijk ook overstag.

Gelet op bovenstaande voorwaarde, kozen we (opnieuw) voor vissen, weliswaar kleine soorten voor een gezelschapsaquarium. We lazen immers dat deze qua onderhoud eerder gematigd zijn en ook reizen hoeft geen belemmering te zijn dankzij automatische voedersystemen en de beperkte eetmomenten. Als gek begonnen we ons in te lezen zodat we enigszins voorbereid aan het avontuur begonnen.

Echter, sneller dan verwacht stond er een aquarium inclusief vissen in de living. Ik botste immers op een zoekertje van iemand uit de buurt die op zoek was naar mensen om zijn aquarium over te nemen. Ik nam contact op en uiteindelijk 2 dagen later arriveerden onze adoptievisjes.

My precious

The power of love

Ik moet toegeven dat ik meteen verkocht was. Ik dacht dat vissen saai waren maar niets bleek minder waar. Ze brengen echt leven in huis.  Onder visliefhebbers wordt het aquarium vaak een levend schilderij genoemd. Ik begrijp dit volkomen. Ik betrap mezelf erop dat ik vaker naar de visbak dan naar de televisie kijk. Betoverd door de natuur en de pracht. Gehypnotiseerd door de bewegingen.

En nee, ik beeld het mij niet in, maar die beestjes hebben echt elk hun eigen karakter. Zelfs in die mate dat ik bij sommige echt eigenschappen van de vrienden terug zag. Aangezien zij de aanzet tot dit alles geweest zijn, dragen enkele van onze vissen nu hun namen. De vrienden hebben een visalterego.

Maar mijn enthousiasme bleef echter niet beperkt tot dit onschuldig gedrag binnenskamers.

In een mum van tijd begon ik – net zoals nieuwe moeders- iedereen te bestoken met foto’s, filmpjes en verhalen. Ik besef maar al te goed dat het in mijn geval ‘maar’ om vissen gaat en niet om schattige roze schepseltjes. Maar toch, ik sta versteld van mezelf… het is gewoon sterker dan mezelf. Als ik dat al meemaak bij vissen, hoe overweldigd moeten mama’s dan niet zijn bij die kleine wondertjes.

Van de roze wolk gedonderd…

Niet veel later, maakte mijn blijdschap echter plaats voor ongerustheid.

Toen ik enkele dagen geleden thuis kwam, merkte mijn man op dat één van de visjes raar deed. Het betrof een soort kronkelend schuren. Niet vaak, eerder sporadisch, maar het was er. Onmiddellijk gingen er alarmbellen in mijn hoofd af. Ik had immers gelezen dat schuren zowat van elke mogelijke ziekte een symptoom kon zijn.

Na een watertest verversten we sneller dan onze eigen schaduw het water. De test gaf immers voor nitriet een waarde van 0.025 mg/l aan terwijl deze 0 moet zijn…Maar het schuren bleef.

Ik besloot dan maar daags nadien naar de winkel te rijden. De man daar vroeg – naar mijn mening licht geanimeerd- of ik mijn vis bijhad. Ik stond op het punt om met het nodige sarcasme te antwoorden: “uiteraard, die zit standaard in mijn handtas”, toen ik net op tijd besefte dat hij het oprecht meende. Het bleek best de vis binnen te brengen zodat er een uitstrijkje kon genomen worden voor microscopisch onderzoek.

Ik liet mijn man dus de dag erna drie exemplaren vangen en ermee naar de winkel gaan.

Bij twee van de exemplaren was niets te vinden. Bij de  derde werd na lang kijken en zoeken een bacterie teruggevonden. Met de antibiotica in de hand en een een behandelplan reden we terug naar huis. Vol goede moed dat onze diertjes snel beter zouden worden. Groot was de ontgoocheling toen ik na de eerste behandeldag merkte dat er juist meer visjes hetzelfde gedrag vertoonden. Ik was er niet gerust op dus ik nam de telefoon en contacteerde een andere dierenwinkel in de buurt.

Ik had geluk, de dierenarts waarmee zij samenwerken kwam de dag erna langs en ik mocht de visjes brengen zodat ze opnieuw onderzocht konden worden.

Na het onderzoek kreeg ik onmiddellijk een mailtje. Met goed nieuws! De vissen hebben geen bacteriën en ook geen parasieten. Ze zijn kerngezond! Blijkbaar doen vissen soms gewoon raar. ..*

Wat hebben we geleerd?

Toen de rust en de gerustheid was weergekeerd, kwam plots het besef: ik ben tot mijn eigen verbazing in een geëvolueerd van een rationeel denkend wezen naar overbezorgde vissenmoeder die als een zot diverse winkels afschuimt om toch maar zeker te zijn dat alles oké is. Wie had dat gedacht?

 

 

*Nu, dieren met een hoekje af, dat past wel bij ons dus ik weet ook niet waarom ik überhaupt nog maar dacht dat wij normale beesten zouden treffen.

 

 

Find & follow Mie on social media