Mijn verlovingsring

Het lijkt me logisch om bij het begin te beginnen: het aanzoek.

Geen huwelijk zonder aanzoek.

Het vriendje (toen nog 😉 ) had gedurende onze relatie  al duidelijke (subtiel is overrated en zo passé 😉 ) richtlijnen gekregen.

Timing

Zo moest hij het doen wanneer hij er zelf klaar voor was en niet omdat ik het graag wou. Ik meldde echter in één adem dat ik liever niet verrimpeld in een kleed kruip, dus dat hij ook niet moest wachten tot ik oud en versleten was. En aangezien ik op sommige dagen die staat al zeer dicht naderde, had hij dus geen zeëen van tijd.

Verder liet ik zo nu en dan eens vallen dat ik in afwachting van de big question al veel plannen in gedachten had. Als hij te lang wachtte, zou ik waarschijnlijk alles al gepland hebben en hoefde hij alleen maar op te dagen op een gekozen tijdstip en plaats. Dat maakte ik hem ook duidelijk. Ik zei het dan wel vaak gekscherend. Diep van binnen zat er een grond van waarheid in…ik zat op hete kolen.

De ring

Ook wat betreft de ring koos ik eieren voor mijn geld. Aangezien ik van plan was de rest van mijn leven met de verlovingsring aan te lopen, koos ik ervoor aan te geven wat ik wel en niet mooi vond.  Ik liet er geen twijfel over bestaan dat tijdloos, elegant en subtiel de kernwoorden waren. Verder vroeg ik hem met aandrang stil te staan bij de praktische kant van de zaak. Ik ben eenmaal niet van de voorzichtigste, dus een ring waarbij ik het risico liep beschadiging aan te richten aan het juweel zelf (denk aan een hoog opstaande steen), mezelf of kledingstukken was uit den boze.

Het aanzoek zelf

Wat betreft het aanzoek zelf, was ik mogelijks minder veeleisend (of dat vind ik zelf toch 😉 ). Ik had hem al duidelijk gemaakt dat ik geen aanzoek “en plein public” wou. Niets waarbij massa’s onbekende mensen getuige waren van ‘ons moment’. Als hij dan toch de nood voelde om anderen erbij te hebben, dan moesten dit vrienden en familie zijn. Verder hoefde het niets groots te zijn, liever gewoon iets persoonlijk en passend bij mij, bij ons, iets wat Mie uitademt. Wat dat dan juist is, dat moest hij zelf maar uitvissen.

Le moment suprême

En dat heeft hij prima gedaan.

Het moet gezegd, hij heeft er zijn tijd voor genomen, maar het was het wachten waard. Het resultaat zie je hieronder:

Zie je enkel een zwart vlak?

Dat is helemaal correct! Er is niets mis met het filmpje…

Het vriendje had namelijk alle voorbereidingen getroffen om het aanzoek te filmen. Op de dressoirkast had hij een go pro-camera verstopt die gericht stond op de “crime scene”. Een detail was hij echter uit het oog verloren: het aanzetten van de camera. Geen beeld dus, maar wel voor altijd de herinnering 😉

 

Wegens gebrek aan beeldmateriaal  ben ik genoodzaakt kort even beschrijven hoe het aanzoek er precies uitzag.

 

We schrijven donderdagochten 25 mei 2017. In Belgie Hemelvaartsdag en een van de eerste hete dagen dat jaar. Er werd rond de dertig graden voorspeld en we hadden afgesproken met een bevriend koppel om een wandeling te maken bij wijze van voorbereiding op de dodentocht dat jaar.

Toen ik die ochtend wakker werd, merkte ik dat het vriendje niet meer naast mij lag. Wel hoorde ik gestommel in de woonkamer/keuken. Ik trok al snel de conclusie dat hij, zoals wel vaker, vergeten was brood uit de diepvries te nemen en dat nu nog probeerde recht te trekken. Ik keerde mij dan ook snel om zodat ik nog even kon soezen.

Na enige tijd vervoegde het vriendje mij terug in bed. Toen mijn maag uiteindelijk het signaal dat ik echt wel uit bed diende te komen, stonden we op.

Groot was mijn verbazing toen ik  een romantisch gedekte en rijkelijk gevulde tafel ontdekte. Geen vergeten, halfbevroren brood zoals ik vreesde maar een koninklijk ontbijt met alles erop en eraan. Naast hartig beleg, zoet beleg, koffiekoeken, sandwiches en andere lekkernijen was zelfs aan romantische details als servieten met hartjes gedacht.

Tussen al die verwennerij stonden lieflijke roze en groene doosjes met daarop in gouden letters La Durée.

De doosjes van La Durée

Nieuwsgierig ging ik op zoek naar welke macarons hij voor mij gekozen had.

Aangekomen bij een van de grotere doosjes, vond ik binnenin opnieuw doosjes. Ditmaal was er eentje dat wat uit de toon viel. Een strak wit doosje…  Ik vond het wel een beetje bizar dat een winkel als La Durée niet voldoende doosjes had en dan maar een totaal niet passend wit doosje bijvoegde. Noem mij naïef (of nog niet goed wakker) maar ik had nog steeds niets door. Toen ik het doosje echter opnam, hoorde ik naast mij de woorden: “hiervoor moet ik even anders gaan zitten”. Voor ik het goed en wel besefte zat het vriendje op zijn knie en vroeg hij of ik wilde trouwen.

Jankend als een klein kind en trillend als een riet kon ik nog net een JA uitbrengen.

Eens een beetje bekomen van de schok, wou ik graag iedereen die mij lief was inlichten. Ik begon met mijn eigen ouders, al duurde het even voor ik zonder huilen en in volzinnen kon uitbrengen dat we gingen trouwen. Nadien de schoonouders, de grootouders, de zus, de tante en de vrienden. Beetje bij beetje lukte om niet elke keer te huilen 🙂

Nu de mensen dichts bij ons persoonlijk waren ingelicht (dat vond ik zelf wel belangrijk), konden we het aan de grote klok hangen. Geen betere manier dan sociale media.

Na wat overleg, besloten we voor een luchtige aankondiging te gaan.

Aangezien de ring bij het ontbijt zat, zocht ik een artikel rond metaal en vreemde voorwerpen in eten op. Dit zouden we posten gevolgd door enkele foto’s van ons waaruit bleek dat we verloofd waren.

Het resultaat zie je hieronder

De aankondiging of facebook

Mijn gouden tip

Aangezien een aanzoek persoonlijk is, ben ik niet van plan hier even snel neer te pennen hoe het perfecte aanzoek eruit moet zien. Dit is uiteraard voor iedereen anders.

Ik kreeg echter mijn aanzoek op een – voor mij- perfecte manier. In de eerste plaats is dit aan het vriendje/mijn man zelf te danken, maar ik heb hem misschien ook een beetje geholpen.

Daarom hou ik het bij één belangrijke tip:  als je een huwelijksaanzoek naar jouw smaak wil, zorg dan dat de toekomstige weet wat dat inhoudt. Ga er niet vanuit dat hij of zij dat wel zal weten of na enkele subtiele hints zal begrijpen. Dat werkt misschien in de films en in romans maar dat is fictie…duidelijkheid is de boodschap. Voor mij werkte dat prima!

Veel succes alvast aan de vragers, voor de wachtende: volhouden, het is de moeite waard om te wachten 😉

 

Find & follow Mie on social media