Don't Mind Mie

All things on my mind

Push it!

Ik denk dat ik sinds kort weet hoe een geboorte voelt!

Let op, niet het baren van het kind. De helse pijnen en de hemelse vreugde (in het beste geval) die daarmee gepaard gaan, zijn mij tot op heden vreemd. Ik kan er mij op basis van getuigenissen enkel vaag een beeld van schetsen.

Maar ik meen te mogen stellen dat ik ondertussen het standpunt van de ter wereld gebrachte baby heb doorleefd. Helemaal zeker ben ik niet, maar wat ik onlangs meemaakte, komt volgens mij aardig in de buurt.

Wie niet horen wil…

Het vriendje en ik hadden aan kennissen beloofd om even voor de huisdieren te zorgen terwijl zij van een deugddoende vakantie genoten. De eerste ochtend konden we dit echter niet samen doen omwille van onze werk(agenda’s). Ik nam de verantwoordelijkheid op mij om die voormiddag in te staan voor de dieren.

Ik hield één sleutelbos bij mij en gaf de andere aan het vriendje. Alvorens hij naar zijn werk vertrok, informeerde hij nog of ik alle nodige sleutels had. Vol overtuiging en -ik moet het opbiechten- een oogrol onderdrukkend, antwoordde ik bevestigend.

Ter plekke aangekomen, riep ik opgewekt naar de dieren dat ik ze eten en drinken kwam geven en begaf mij naar de schuur waar ze onderdak hadden. Ik nam de sleutels om het slot te openen en…. daar stond ik dan. Anticlimax! Ik keek een beetje verbauwereerd naar het slot. Wie verwacht er nu ook dat de sleutel van merk A niet op het slot van datzelfde merk zou passen.

Na nog een stuk of 5 keer proberen -ook met de sleutels van andere merken- moest ik mij gewonnen geven. Dit slot ging ik niet open krijgen.

Ten strijde

Maar iedereen kent het gezegde: “een verloren veldslag is nog geen verloren oorlog”. Ik moest en zou bij de diertjes komen. Die arme stakkers rekenden immers op mij, dus dat slot ging mij niet tegenhouden.

Strijdlustig als ik mij voelde, bedacht ik dat er vast wel een alternatieve ingang zou zijn. Een toertje rond de schuur bracht me al snel met beide voetjes op de grond.  Een tweede ingang was er niet. Tenzij een minuscuul luikje. Maar met mijn lenigheid is een vierkant van 20 cm op 20 cm een “no go”.

Foto: depositphotos.com

Geen plan B dus. Op naar een plan C!

Door de constructie van de deur en het slot, bleek het mogelijk om de deur te openen tot een spleet van ongeveer 40 cm.  In stilte dankte ik Pascale Naessens, wiens eten momenteel zorgt voor het behoud van mijn figuur.

Ik probeerde voorzichtig of ik mijn hoofd ertussen kreeg. Yes I can, het bleek zowaar mogelijk! Toegegeven, het moet er ridicuul uitgezien hebben. Ik stond er immers met mijn  hoofd door de spleet in de schuur en de rest van het lichaam buiten. Ik leek wel een voyeur die probeerde een glimp op te vangen van wat er zich in de schuur afspeelde.

Dit beeld komt vermoedelijk dicht in de buurt
(foto: VKmag.com)

Belangrijker dan mijn imago was de vaststelling dat die opening in de breedte mogelijkheden bood. Nu de hoogte nog… Aangezien het slot de volledige hoogte in 2 deelde, had ik dus maar de helft manoeuvreerruimte, zo ’n meter ongeveer. Voorzichtig probeerde ik of ik ,zijdelings gehurkt en met mijn benen open (FYI: dat ziet eruit alsof je in een of andere half erotische dansmove op pauze bent gezet), ook met mijn lichaam ertussen kon.

Zijdelings gehurkt met benen open ziet er ongeveer zo uit
(foto: twitter.com/JeroenHenneman)

 

Ik voelde al snel dat die klus -mits enig wringen- geen mission impossible zou zijn.

Om mij ervan te vergewissen dat, moest ik vast komen te zitten in de benarde situatie, ik iemand kon verwittigen, ging ik eerst mijn gsm halen alvorens over te gaan tot actie.

Waar een wil is, is een weg.

Ik perste mezelf door de opening en floepte als het ware de schuur in. (Denk aan tandpasta met een luchtbel die na enige druk plots uit de tube spuit)

“Victory”, dacht ik een beetje zelfvoldaan. Ik kon mezelf er maar net van weerhouden om mij  tong naar het slot uit te steken. En maar goed ook, want al snel diende het volgende probleem zich aan.

Het eten geven was geen probleem, maar vers water halen daarentegen… Daarvoor moest ik opnieuw uit de schuur. Ik kon de inoxen kom met een diameter van 50 cm daarenboven enkel gekanteld door de opening krijgen. Dus goot ik de drinkbak leeg zodat ik ermee naar buiten kon. Opnieuw hetzelfde manoeuvre en op naar de kraan. Het was pas daar -sorry, ’t was nog vroeg – dat ik mij bedacht dat ik dus nooit met een volle bak terug binnen zou raken.

Maar aangezien de beestjes nu niets van drinken hadden moest en zou ik vers water binnen krijgen.

Ik ging dus op zoek naar flessen. Een korte zoektocht leverde gelukkig 2 flesjes van 0.5 cl op.

Voor een derde keer, ditmaal met drinkbak en flesjes water, murwde ik mij door de opening. Na de flesjes in de kom te hebben geledigd, restte mij nog een laatste maal de beproeving alvorens ik definitief in de buitenlucht stond.

Wie nu gehoopt had dat ik alsnog vast kwam te zitten…pech. ik was ondertussen behoorlijk goed geworden in al dat wriemelen en wringen.

Alsof de kunstenaar hier mijn prestatie heeft gezien en gebeeldhouwd.
Foto: standbeelden.vanderkrogt.net)

Eind goed al goed…maar wel een hele belevenis.

Tonnen respect!

Ik kan dus alleen maar gokken dat het persen van een veel te groot lichaam door een veel te kleine opening -zoals ik deed- vergelijkbaar is met wat baby’s voelen als ze ter wereld komen.

Geen pretje!

Dus vanaf heden niet enkel een oneindig respect voor de bevallen vrouw maar ook voor het ter wereld gekomen kind.

Find & follow Mie on social media

1 reactie

  1. Hahaha, hoe kan het dat ik deze nu pas lees 😅
    Ik zou bijna een huisdier nemen om u nog eens zo’n capriolen te zien doen, bijna 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2019 Don't Mind Mie

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑