Don't Mind Mie

All things on my mind

Wanneer het leven je aan de zijlijn plaatst…

Ik ben sowieso geen liefhebber van maandagen. Al zo lang ik mij kan herinneren, ervaar ik een soort opstartproblemen op de eerste werkdag van de week (wat in 90%van de gevallen dus maandag is). Ik raak moeilijk uit bed en moet precies elke keer weer opnieuw zoeken naar mijn ochtendroutine. In het weekend is deze immers afwijkend.

Vaak begint het trouwens op zondagavond met een soort weemoedig gevoel. Een triestesse overvalt mij en ik ervaar een verlangen naar een nieuw weekend of om terug te gaan naar wat geweest is. Tegelijk steekt een milde vorm van frustatie de kop op. Ik heb immers geen controle over tijd. Ondergaan is het enige wat mij rest. Ik kan de tijd niet terugdraaien noch versnellen.

Gelukkig verdwijnt dat gevoel snel, meestal zodra ik de deur uitstap richting kantoor.

Ook gisterenochtend verliep zoals beschreven.

Eindigen deed hij echter compleet anders. Want plots krijg je nieuws dat je wereld op z’n kop zet en waarbij je weet: vanaf nu is alles anders.  Ik zou liegen als ik zeg dat ik het nieuws niet zag aankomen, maar ik had gehoopt dat mijn gevoel er mijlenver naast zat.

Niet dus!

En dan verandert alles!

Jullie weten vast hoelaat het is bij volgende zin. Mijn schoonmama had eind juli een knobbeltje gevoeld in de borst…

Vandaag dus bevestiging dat er kankercellen gevonden zijn bij de bioptie. Met die confirmatie kwam er weliswaar een einde aan een periode van onzekerheid waarbij je hoopt dat je het mis hebt. Tegelijk is een onstopbare machine, een voortdenderende trein in gang gezet.

Een trein die ik helaas maar al te goed ken.

Het is nu bijna 15 jaar geleden dat ik zelf op de trein werd gezet.  Door mijn lichaam gedwongen. Hoewel veel herinneringen vervagen, kan ik mij sommige zaken nog heel helder voor de geest halen.

Hoe ik bijvoorbeeld net na het verdict “ziekte van Hodgkin” in bed lag en dacht “ik ben dus dodelijk ziek, maar zo voelt het niet. Ik voel mij…normaal, bijna goed”

Die discrepantie tussen het weten en het voelen was zo verwarrend. En voedde een soort ongeloof en weerstand. Tot de eerste chemo…dan worden gevoel en gedachte razendsnel op één lijn gebracht.

Wat je wist, voel je dan ook: je bent doodziek.

Nieuwe rol

Maar deze keer is het anders. Ditmaal sta ik aan de zijlijn. Deze keer moet iemand anders het gevecht leveren en dat is nieuw voor mij.

Net als mijn schoonouders en het vriendje moet ik het nieuws nog een plaats geven. Tegelijk moet ik op zoek naar hoe je dat moet doen ‘aan de zijlijn staan’.

Ik wil het goed doen, maar wat is dat in dit geval. Is dat aanwezig zijn, of juist gerust laten? Is dat zaken uit handen nemen of juist zoveel mogelijk bij het oude laten?

Wie denkt dat mijn verleden het makkelijker zou maken, heeft het mis. Iedereen is anders, net als elke situatie. Ook ik heb dus niets om op terug te vallen. Er zijn immers geen garanties dat mijn noden jaren geleden gelijklopend zijn met die van mijn  schoonmama nu.

Verder moet ik ook op zoek naar wat het vriendje nodig heeft. Wil hij praten? Wil hij juist met rust gelaten worden? Wil hij beide en wanneer wil hij dan juist wat?

En ten slotte weet ik niet welk impact mijn verleden juist zal hebben. Zal ik in staat zijn mijn ervaringen los te zien van de huidige situatie? Of worden netjes geklasseerde herinneringen en angsten bovengehaald? Zal mijn geest mij opnieuw confronteren met wat ik destijds vreesde, maar dan nu met iemand anders in de hoofdrol?

Veel vragen en weinig zekerheden..behalve dan dat tijd alles zal uitwijzen en we er samen uitkomen.

Stronger togheter

Samen staan we sterk…

En ondertussen zal ik, net als de familie, terug moeten leren dat ik niet alles kan controleren. En ik herhaal zo nu en dan alvast even tegen mezelf wat ik (vaak in banale situaties) op kantoor vaak zeg: als het niet gaat zoals het moet, dan moet het maar zoals het gaat!

 

 

 

 

 

 

 

Find & follow Mie on social media

4 reacties

  1. Dominiek Van Hoeck

    21/08/2018 at 22:00

    Even machteloos en even onwetend…maar…wij houden een oogje in het zeil op wie jou lief is… beloofd!!!

  2. An Decorte

    21/08/2018 at 13:59

    Amai, dit is even schrikken. Dikke knuffel voor jullie allemaal!❤

    • dontmindmie

      21/08/2018 at 14:28

      Dank je wel. Vandaag al wat meer duidelijkheid en voorlopig lijkt het een gunstig scenario (voor zover je van gunstig kan spreken) te worden… nog even afwachten maar we blijven positief he 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

© 2019 Don't Mind Mie

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑