Zijn het mijn hormonen die opspelen? Ben ik moe -en bijgevolg prikkelbaar- van mijn eerste werkdag na een deugddoende vakantie? Zoek ik problemen die er niet zijn? Of heb ik een punt?

Ik laat het aan jou om te oordelen.

Er was eens…

In november 2015 verscheen mijn post “Bezint eer je begint of beter bedenkt eer je verzendt“. Ik schreef deze post naar aanleiding van een mail die ik van De Standaard mocht ontvangen. Hierin werd ik aangesproken als was ik een fiere ouder. Op zich geen probleem, ware het niet dat ik geen kinderen heb.

Met de post wou ik vragen om even stil te staan bij de impact die sommige boodschappen kunnen hebben. Zeker wanneer het het aanspreken van mensen betreft op basis van een ouder-kindrelatie, alsof deze bestaande is. In dergelijke gevallen even nadenken, lijkt mij geen overbodige luxe.

Helaas blijkt de post en de bijhorende vraag ook vandaag nog actueel.

Ik vond in mijn brievenbus immers een -ongetwijfeld goedbedoelde- moederdagwens van de plaatselijke CD&V.

Fijn en ongetwijfeld volledig los van enig electoraal belang in dit verkiezingsjaar (gelooft iemand dat? ;)) maar IK BEN GEEN MOEDER!

We zijn nu drie jaar na de vorige post. Ik ben ook drie jaar verder in mijn leven, net als mijn omgeving overigens en misschien ligt daar wel de reden waarom ik mij nu drukker maak dan vorige keer. Misschien triggert net dat mij om opnieuw in mijn pen te kruipen.

Hebben ze gedacht aan…

Ik heb in de omgeving vrouwen* zien wensen, hopen, vechten om mama te worden. Ik heb vrouwen zien huilen en breken bij alweer telleurstellend nieuws.  Vrouwen terug zien recht krabbelen – soms met hun laatste krachten- om toch opnieuw te trachten een wezentje op deze wereld te zetten, waar ze met heel hun hart voor kunnen zorgen.

In hun ogen zag je de pijn, als andere koppels vertelde dat ze wel heuglijk nieuws hadden.  Ik voelde hun verdriet toen in mei “die andere moederdag” gevierd werd in het land, maar niet bij hen.

Niemand die hen mama noemt, terwijl dat het liefste is wat ze willen.

Ik kan mij dan ook amper voorstellen hoe hard zo’n kaart moet aankomen. Ze drukt hen nog maar eens met de neus op de feiten dat zij deze feestdag niet mogen, kunnen vieren.

En dan zwijg ik nog over de mama’s wiens kind van hen werd weggerukt door ziekte, ongeval, … door het lot. Bij hen mist er iemand aan tafel die de woorden “fijne moederdag” uitspreekt en hen knuffelt, kust, verwent. Zij zouden er alles voor over hebben om die woorden opnieuw te horen… en dan vind je zo een kaart…

Misschien zoek ik teveel achter de wens, misschien zie ik problemen die er niet zijn. Maar ik herhaal graag nog eens mijn mijn vraag/oproep: denk a.u.b goed na alvorens men in bulk mensen spamt met goedbedoelde wensen! En als in navolging hiervan één vrouw niet gekwetst wordt, dan zijn we op goede weg.

 

*ik spreek in de post enkel over moeders maar wil hoegenaamd niet onderschatten wat de impact bij de papa’s is!

Find & follow Mie on social media