Goed nieuws…ik heb een kind!

Dat is verschieten hé!

Ik begrijp dat dit nieuws een beetje onverwacht komt. Te meer omdat ik in geen enkele blogpost met een woord over een zwangerschap gerept heb.

Vreemd genoeg komt het nieuws ook voor mezelf als een donderslag bij heldere hemel.

Verhalen van vrouwen die niet wisten dat ze zwanger waren, komen wel vaker voor. Hoewel ik geen concrete cijfers heb, zou ik gelet op de drie seizoenen ‘I didn’t know I was pregnant’ durven zeggen dat dergelijke situaties niet zo uitzonderlijk zijn.

Ook verhalen van mannen die niet weten dat zij zij ergens een kind verwekt hebben, omdat de vrouw in kwestie hen in het ongewisse liet, zijn gekend. Ze zijn zelfs voer voor menig plot of scenario in de film- en televisie-industrie.

Maar vrouwen die niet weten dat ze een kind gebaard hebben… daar had ik nog nooit van gehoord. Je zou denken dat een vrouw zich wel een bevalling kan herinneren. Elk bevallingsverhaal, of het hele gebeuren nu gesmeerd liep dan wel een horrorfilm waardig was, heeft als rode draad de helse pijn die de vrouw tijdens de arbeid ervaart. Maar nee, ik kan mij met de beste wil van de wereld niet herinneren dat ik een nakomeling op deze wereld gezet heb.

Gelukkig kan een mens nog rekenen op “De Standaard”, een krant die al jaren als dé kwaliteitskrant van België gepercipieerd wordt. Het is dan ook deze krant die mij, per mail, het heuglijke nieuws meedeelde.

Hun slogan luidt dan wel “verwacht het onverwachte”, het nieuws dat ik een kind heb, is wel het laatste wat ik verwachtte toen ik hun mail vanavond opende.

Na een persoonlijke aanspreking las ik echter volgende, niet mis te verstane boodschap:

Knipsel2

Ik heb de tekst ondertussen al ontelbare keren herlezen maar de conclusie blijft dezelfde: ik heb een kind!

Nu, genoeg “onnozelheid”…

Bovenstaand doet het misschien niet vermoeden, maar eigenlijk stoort deze mail mij wel. Of misschien is het juister om te stellen dat deze mail vragen oproept.

Dat ik mails van de bovengenoemde krant ontvang, heb ik waarschijnlijk enkel aan mezelf te danken. Ik veronderstel dat ik in een ogenblik van onoplettendheid ooit heb aangegeven (door een vak aan te kruisen of juist niet af te vinken) dat de krant mij mails mag sturen. Dat kan ik dan ook niemand anders verwijten dan mezelf en daar ligt dan ook niet de kern van het probleem.

Dat de krant zijn lezers de kans wil geven om te testen welk type ouder ze zijn, vind ik hoegenaamd geen probleem. En hoewel de test mij vooral zinnig lijkt als je effectief kinderen hebt, stoort het mij geenszins dat ook kinderloze mensen kunnen deelnemen. (Want wie ben ik om te zeggen of iemand dergelijke pseudo-wetenschappelijke test mag doen of niet)

Maar het persoonlijk aanspreken van mensen en ze vervolgens behandelen alsof ze effectief een kind hebben, gaat mij een brug te ver.

Heeft de afzender zich überhaupt afgevraagd hoe deze mail overkomt bij mensen die, om welke reden dan ook, een onvervulde kinderwens hebben?

Ik wil hier hoegenaamd van een mug geen olifant maken. Sommige mensen zullen er misschien niet bij stilgestaan hebben toen ze dergelijke mail kregen, maar ik hoef niet veel moeite te doen om mij volgende situatie voor te stellen:

Een man en een vrouw trachten met alle middelen die de moderne geneeskunde heeft een kind te krijgen. Tijdens dit ongetwijfelde emotionele proces, waarbij emoties vaak (met dank aan hormonen) enorm uitvergroot worden, krijgt een van beide plots bovenstaande mail waarin zij gefeliciteerd worden omdat zij er alvast in geslaagd zijn een kind op deze wereld te zetten. En hoewel dat het liefste is wat zij willen, is het tegendeel waar.

Wel, ik durf te vermoeden dat deze mensen niet gediend zijn met dergelijke inhoud. Meer zelf, dat zij enorm aanstoot kunnen nemen aan dergelijke mail.

Ik besef dat de doelgroep die geen problemen heeft met de stijl van de mail in kwestie groter is dan de groep die er mogelijks wel moeite mee heeft. Toch lijkt het mij niet te veel gevraagd dat een bedrijf waarvan communicatie een kerntaken is, omzichtig te werk gaat bij zijn eigen communicatie.

En als dit gebeurt, zijn we weer een stap dichter bij een ideale wereld. 🙂

Find & follow Mie on social media