Vandaag zijn we de dertiende en dat is voor mij altijd een beetje speciaal.

Niet omdat ik bijgelovig ben. Of toch niet wat het cijfer 13 betreft, want verder ben ik zo bijgelovig al maar kan…

Ik loop immers nooit onder een ladder door en zwarte katten vind ik geen fijne beesten om tegen te komen. Kraaien zie ik liefst in even getallen. Ik trek voor elke belangrijke gebeurtenis een geluksitem, meestal (geluks)sokken, aan en ik aanroep elke heilige wanneer ik dat nodig acht en dit terwijl ik niet echt religieus ben.

In mijn studententijd maakte ik elk examen met dezelfde vulpen. Waarom? Ik was er immers van overtuigd dat die pen nog wist wat ik er voordien mee geschreven had. Die pen kende naar mijn aanvoelen dus – net al ik – de hele leerstof. Ik vertrouwde erop dat die mooie, zilverkleurige Parkerpen van mij haar kennis zou ‘vrijgeven’ indien mijn eigen brein het even liet afweten.*

Je kan ermee lachen en toegegeven, ik zou dat waarschijnlijk ook doen indien bovenstaande relaas niet over mezelf ging. Vreemd genoeg geven die rare gewoontes mij – ook vandaag nog – een soort rust en daar kan niemand iets op tegen hebben, toch? Dus ach, baat het niet dan schaadt het niet. Meer zelfs, het plaatselijke chinese restaurant is vast rijk geworden dankzij mij. Elk examen werd immers voorafgegaan door dezelfde maaltijd. 🙂

Maar voor dit weer een post wordt over een van mijn vreemde kantjes, terug naar ‘de dertiende’.

De dertiende is voor mij een beetje zoals kerstmis. Ik herdenk ook een begin, een geboorte, alleen niet die van Jezus.  (En eerlijk, ook op 25 december durf ik wel eens te vergeten dat die gebeurtenis aan de basis van het feest ligt.)

Nee, op een dertiende  vier ik het ontstaan van ‘ons’, van de relatie met mijn vriend. Onze eerste kus, de bezegeling van een heerlijke dag aan zee, vond immers plaats op een 13de. (Als bijgelovig schepsel heb ik het feit dat er die dag op de zeedijk iemand besliste het loodje te leggen, bewust verdrongen) En sindsdien is elke dertiende een beetje feest.

Versta mij niet verkeerd, we vieren uiteraard niet elke dertiende even uitgebreid. Vaak zeggen we gewoon ‘proficiat’ tegen elkaar. Al dan niet aangevuld met de woorden ‘dat je het al zo lang met mij uithoudt’.

Maar zo nu en dan krijg ik kriebels en wil ik eens iets speciaal doen.

Zo ook op vrijdag 13 december 2013.

Ik had de hele avond netjes gepland. Hij zou ‘diner & movie’ worden.

Het diner moest een zelfgemaakt driegangenmenu worden. Het mocht wat meer zijn, dus koos ik voor sushi als voorgerecht, gevolgd worden door soep en afsluitend een mooi stuk vis als hoofdgerecht.

De voorbereiding liep erg vlot.

Ik was uiteraard niet zo gek om de sushi zelf te maken dus daarvoor reed ik, net als voor de vis, naar een goede viswinkel juist over de grens met Nederland. Ik liet de vis en de sushi inpakken en op ijs leggen. Hij diende de rit terug naar Antwerpen te overleven. (Voor zover dit op een dode vis van toepassing is natuurlijk 🙂 )

Ik hou van rode soepen dus ik ging voor een tomaten-pompoensoep. Deze werd vers gemaakt. Alleen niet door mezelf, maar door mijn mama. Ik beken, maar hé, je moet eigen talent, of in dit geval het gebrek eraan, kennen.

Tegen de tijd dat mijn vriend naar huis kwam, had ik alle benodigdheden in huis en konden we echt aan het feestmenu beginnen.

Ik zette de sushi op tafel en opende de bijhorende sojasaus en wasabipasta. Het was voor ons beide de eerste maal dat we sushi aten, dus er hing een lichte spanning, een soort nieuwsgierigheid, in de lucht. Ik dopte de gekozen sushirol erg voorzichtig in de wasabipasta en bracht hem naar mijn mond. Wat ik toen voelde… een helse pijn. Mijn sinussen leken in brand te staan en ik dacht dat ik ter plekke dood zou gaan.

Gelukkig trok dit gevoel weer net zo snel weg als dat het gekomen was. Vermoedelijk was ik toch iets te gul geweest met dat groene goedje. Uit veiligheidsoverwegingen liet ik de sushi maar voor wat het was, er was immers nog soep.

Op naar gang 2 dus. Ik warmde de verse soep op en versierde ze met de nodige garnituur. Samen met de voorziene grisini smaakte de soep uitstekend. Na een valse start leek alles weer te lopen als gepland…

Helaas pindakaas…

Ik besloot de vis en de groentjes te stomen. Twee vliegen in een klap: goed voor de gezondheid en ik kon de nieuwe stoomoven uittesten. Met de handleiding in de aanslag legde ik alle ingrediënten op de juiste platen en gaf ik de oven het startsein. Na het doorlopen van de voorgeschreven tijd dresseerde ik de borden.

Al bij de eerste hap bleken de aardappelen wat uitgedroogd en verschompeld te zijn. De wortelen waren dan weer ‘beetgaar’, met helaas veel beet en weinig gaar.

De vis had gelukkig een perfecte cuisson: niet te droog maar ook niet rauw meer.

Alleen… het gevraagde stukje filet zat vol met graten, er waren vreemde vellen, een soort slijmerige slingers,  te bespeuren en het smaakte hoegenaamd niet lekker. Mijn smaakpapillen en hersens schreeuwden het dan ook uit: “Stop direct met het verorberen van dit stukje gif”.

Ik besloot te luisteren en drong er bij mijn vriend op aan mij te volgen. Na een overtuigende redevoering van mijn kant, gaf hij zich gewonnen.

Ik kieperde het  hoofdgerecht integraal in de vuilbak.

Om de avond nog een beetje te redden, en om toch meer dan soep alleen binnen te hebben, diste ik de rest van het brood van die dag op. Ik viste mijn geliefde nutella uit de kast en het hoofdgerecht 2.0 werd: boterhammen met choco… uitermate feestelijk en helemaal niet doordeweeks 🙂

Alsof het nog niet erg genoeg was dat mijn geplande menu uiteindelijk werd herleid tot soep en boterhammen met choco, wachtte twee weken later, net voor kerst, nog een andere verrassing.

Ik werd vriendelijk, doch met aandrang, verzocht om het bal van de politie sponseren voor een bedrag van 50 EUR (of waar boetegeld ook naartoe gaat 🙂 ).

In de overtuiging dat het om een vergissing ging, belde ik naar de organisatie in kwestie. Ik legde geduldig uit dat ik de mij gevraagde bijdrage niet kon leveren. Ik bevond mij op het ogenblik van hun geldinzamelactie immers nog thuis. Mijn gsm liet mij toe dit met zekerheid te stellen. Ik had net voor mijn vertrek mijn vriend gebeld en de registratie van dat gesprek stond op hetzelfde uur als waarop ik zou ‘ingestemd’ hebben met een donatie aan hun activiteiten.

De vrouw aan de andere kant zag onmiddellijk waar het schoentje wrong, niemand kan op twee plaatsen tegelijk te zijn. Ze was bereid een diepgaand onderzoek te verrichten. Ze diende echter nog één iets te weten alvorens ze van start kon gaan: had ik het over de boete met referentienummer X of met nummer Y.

Wat volgde was een lange stilte… van mijn kant. Geleidelijk drong het tot mij door…

Ik had dat gesprek weldegelijk thuis gevoerd maar ik had over het hoofd gezien dat de klok op mijn GSM  20 minuten voor staat..

Ik ben de inzamelactie dus weldegelijk voorbijgereden en aangezien ik oprecht dacht dat ik op het desbetreffende stuk weg 70 mocht (i.p.v. 50), moet ik met eenzelfde gezwinde snelheid terug gekeerd zijn… twee voor de prijs van één want de blauwe vrienden kampeerde  ondertussen aan de andere kant van de straat en ronselde aldaar donaties.

Nu ja, ik troost mij met de gedachte dat ik op deze manier in 2013 een goed doel extra en dit voor een bedrag van 100 EUR gesponsord heb.

En als je dacht dat ik in onze relatie de enige ben die de viering van onze dertiende in het honderd kan doen lopen, moet ik je terechtwijzen. Mijn vriend is er in geslaagd om in een periode van 2,5 jaar (en dus 30 x een ’13de’) drie maal in de kliniek te belanden en 3 maal op reis te zijn, zonder mij wel te verstaan.

Je zou van minder bijgelovig worden, toch wat (een vrijdag) de 13de betreft. Maar met een gemiddelde van ongeveer 23 op 30 goed gevierde dertiende’s,  is dat toch nog een dikke onderscheiding en, niet onbelangrijk, ik heb na vrijdag 13 december 2013 ook enkele zaken heb geleerd:

  1.  Met voldoende wasabi kan je iemand vermoorden, of op z’n minst martelen. (Nog een geluk dat de hedendaagse terreurbewegingen niet uit Azië komen)
  2. Probeer nooit een nieuw keukentoestel uit als je wil uitpakken met een heerlijk diner.
  3. Boterhammen met choco smaken altijd.

*Je nu niet onmiddellijk een afspraak bij een psychiater te regelen voor mij. Ik besef ten volle dat het stom bijgeloof is en dat sokken en pennen geen “magische” krachten hebben.

Find & follow Mie on social media