Sommige onder jullie weten wie ik ben. Anderen niet.

Onder ‘Mie wie?’ licht ik voor deze laatste groep alvast een klein tipje van de sluier op. Maar zoals ik daar onmiddellijk meegeef, is het op basis van die info – hoogst waarschijnlijk – niet mogelijk mij te herkennen wanneer je mij tegenkomt.

Wel, ik maak het jullie de laatste dagen iets makkelijker. Ik wandel momenteel als een ware pinokkio door het leven.  Begrijp mij niet verkeerd, ik ben niet in een jongetje aan het veranderen, ik ben nog steeds op en top vrouw en dat plan ik nog lang zo te houden, maar momenteel beweeg ik mij echter voort alsof ik een houten pop aan draadjes ben. Met veel moeite zet ik stappen, sta ik op, ga ik zitten… De term ‘ijzeren hek’ is momenteel een understatement, zelfs een compliment.

In de val

De reden hiervoor ligt in de barbaarse, middeleeuwse folterpraktijken die ik sinds vorige week onderga. En wie denkt dat ik nu overdrijf ( ik zou niet durven 🙂 ), dient de termen uitrekken, vierendelen en radbraken maar eens te googlen. Beschrijvingen en foto’s van de meest gruwelijke technieken zullen uw deel zijn. En het zijn net die technieken die mij te beurt gevallen zijn.

Of alleszins, dat gevoel heb ik na een bezoek aan mijn persoonlijke beul (en nee, ik heb het voor de verandering eens niet over mijn vriend :))

Als je meent dat beulen van terreurorganisaties wreed zijn, raad ik iedereen aan om eens naar een kinesist te gaan en je aan zijn handelingen over te leveren.  De creativiteit die deze mannen (en vrouwen) aan de dag leggen om het lichaam tot het uiterste te drijven, is fenomenaal.

Waarom ik in hemelsnaam met mijn volle verstand deelneem, en erger nog betaal, voor dergelijke handelingen? Wel ik ben erin geluisd.

Omdat ik reeds twee jaar pijn ervaar achteraan mijn bovenbeen bij en na inspanning, leek het de dokter tijd om dit verder te laten onderzoeken. Na een consultatie bij een fysisch geneesheer bleek een hamstringblessure de boosdoener.

De oplossing:  een enkeltje richting de hel. Alleen, dat wist ik op dat ogenblik niet, het werd mij verkocht als sessies bij de kine. Sessies die, volgens een – medeplichtige – medewerkers van de dokter, zouden bestaan uit een soort massages “maar dan net iets anders”.

Wie kan er nu iets tegen enkele deugddoende massages hebben. Zeker wanneer die daarenboven een positief effect zullen hebben op een bestaande blessure. Niemand toch?

Vol goede moed ging ik dan ook naar de eerste sessie. De eerste rek- en strekoefeningen die de therapeut op mijn lichaam toepaste, wekte nog geen argwaan. Pas toen hij mij opdroeg van de tafel te komen en hem te volgen, voelde ik enige nattigheid. In een zaal waar ook andere slachtoffers door hun beul gefolterd werden, bedacht hij de ene na de andere oefening voor mij. Hij deed deze één maal voor. Nadien was het mijn beurt. Alleen, niet één maal maar 3 tot 4 sessies van 20 maal. En hoewel ze bij hem erg makkelijk leken, waren ze dat niet.

In mijn hoofd verwenste ik de kinesist en plande ik een ingenieuze ontsnappingspoging. Met mijn ogen trachtte ik bondgenoten hiervoor te zoeken. Eenzelfde vijand smeedt immers ijzersterke banden. Maar allen ondergingen ze de praktijken gedwee. Meer zelfs, sommige leken er plezier in te scheppen. Bij nog andere merkte ik de eerste tekenen van het Stockholmsyndroom.

Ik overleefde uiteindelijk de sessie en besloot vanuit een ongekende positiviteit en hoop twee dagen later een tweede sessie aan te vatten.

Deze tweede sessie begon de therapeut opnieuw door mij af te zonderen. Noem mij naïef, maar nog heel even flakkerde de hoop op om alsnog een massage te krijgen . Die hoop werd al snel de kop ingedrukt. De kinesist besloot te testen in welke posities hij mijn lichaam kon manoeuvreren alvorens het dermate protesteerde dat de kans op het intreden van de dood reëel werd. En nadien vond opnieuw een publieke vernedering plaats. Een moderne schandpaal als het ware.

Wederom haalde ik in een min of meer bewuste toestand het einde.

Doorbijten

Ik zou de handdoek in de ring kunnen gooien, trachten te ontsnappen maar ik heb er mijn persoonlijke missie van gemaakt deze kwelduivel te verslaan. Ik zal er elke sessie staan, maar ik besef dat ik goedgelovig ben geweest. Met open ogen ben ik in een val, een complot gelopen.

Gedane zaken nemen echter geen keer en aan vragen als ‘hoe kon je zo stom zijn’ heb ik nu geen behoefte. Dus als ik je voorbij strompel de komende tijd, wees dan alsjeblieft lief voor mij. Lach niet, wijs mij niet op mijn goedgelovigheid maar bied mij bijvoorbeeld een lift aan, of nog beter, trakteer mij op die welverdiende massage waar ik nu nog meer naar snak 🙂

Find & follow Mie on social media