Wereld dierendag

Je kon er vandaag op sociale media moeilijk naast kijken. Ook radio en televisie spelen er al dagen op in. Vier oktober is, zoals elk jaar, Wereld Dierendag. Over de hele wereld besteden eigenaars van dieren vandaag extra aandacht aan hun trouwe vier-, zes-, acht- of duizendpotige vrienden.

Nu, als je ’t mij vraagt,  is zo’n dag overbodig. Niet omdat ik dieren geen eigen dag gun of omdat ze geen eigen dag verdienen. Ik meen echter dat een huisdier elke dag aandacht verdient, eerder dan één keer per jaar. (Dat geldt overigens ook voor Valentijn en het lief, de man, de vrouw,… van wie je houdt. Maar dat is misschien eerder stof voor een latere post.)

Uiteindelijk kan het nooit kwaad om je huisdier eens extra te vertroetelen, dus ik neem vrede met “Wereld Dierendag” als fenomeen.

Zelf heb ik geen huisdieren. Tenzij je mijn vriend als huisdier zou aanzien.

En nu ik er over nadenk, zie ik plots ook enige gelijkenis. Wanneer ik na een werkdag thuis kom, begroet hij mij steeds liefdevol en enthousiast. ’s Avonds , in de zetel, vleit hij zich teder tegen mij aan. Ik weet ook zeker dat hij mij, en al wie hem dierbaar is, zou bewaken en beschermen met zijn eigen leven. Daarnaast laat hij, door zijn milde vorm van haaruitval, doorheen het hele huis haartjes achter. Ten slotte  maakt hij van tijd tot tijd maakt zoveel rommel, dat het lijkt alsof er een oorlog is uitgevochten in ons “nestje”.

Toch gedraagt hij zich het merendeel van de tijd beter dan de gemiddelde hond of kat. 😉 En al kan ik wel duizend redenen bedenken om hem vandaag extra te vertroetelen, Wereld Dierendag hoort daar niet bij.

Ook Netty, Vic en Melody* zijn bezwaarlijk huisdieren te noemen. Ze hebben dan wel een namen en ze krijgen het onderhoud dat ze verdienen,  toch blijven het in de eerste plaats voorwerpen.

De enigen die mogelijks als mijn huisdieren in aanmerking komen, zijn  de indringers in huis, zoals spinnen en huisstofmijten. Maar hun aanwezigheid probeer ik bewust te verdringen of  te ontkennen. Ik ga ze dan ook geenszins vieren, niet vandaag en niet op een andere dag (tenzij misschien Wereld Verdelgingsdag ofzo 🙂 ). Of ze moesten alsnog beslissen massaal de aftocht te blazen, dan zal ik de eerste zijn om een afscheidsfeest te geven.

Dat ik geen huisdieren heb, en  dus geen Wereld Dierendag vier, betekent natuurlijk niet dat deze dag bij mij geen gevoelens naar boven brengt.

Once upon a time…

Allereerst maakt de dag mij nostalgisch.

In de lagere school werd er steevast aandacht aan deze dag geschonken. Elke leerling mocht zijn of haar huisdier meebrengen, op voorwaarde dat het haalbaar was. Paarden en koeien werden niet toegelaten. Voor olifanten, giraffen en leeuwen is bij mijn weten nooit de vraag gesteld. Al heb ik een sterk vermoeden dat de directie daar niet mee ingestemd zou hebben. Verder kon alles. Gelukkig waren amfibieën en reptielen nog niet zo populair, dus vaak bleef het bij vissen, vogels, konijnen, hamsters, honden en katten.

Je kon er overigens je geld op verwedden dat er dieren hun uitwerpselen achterlieten omdat ze blij of juist gestresseerd waren. En steevast liet er iemand een dier uit zijn handen ontsnappen, waardoor de hele klas een klopjacht op het dier in kwestie moest houden.

Waarom precies weet ik niet, maar toch keek ik op een of andere manier wel uit naar het bezoek van de diverse dieren in de klas.  Elke Wereld Dierendag denk ik dan ook met enige weemoed terug aan deze momenten.

Daarnaast roept de dag ook een gevoel van ‘onbegrip’ op.

Voor mij blijft een dier altijd een dier. Hoeveel liefde het ook geeft. Hoe groot de gelijkenis met de mens soms is. Er zijn fundamentele verschillen.

Zo steekt een doorsnee persoon zijn neus niet overal in (toch niet letterlijk).  Een normaal mens likt, eens een bepaalde leeftijd voorbij, niet aan alles wat hij of zij tegenkomt.  Honden en katten doen dit wel. Vuilnis, dode dieren, uitwerpselen,…je kan het zo walgelijk niet bedenken of er wordt aan gesnuffeld, gelikt, ….

Vandaag vraag ik mij dan ook, meer nog dan op andere momenten, af waarom mensen hun hond of kat aan hun gezicht laten likken?

Ik kan er met de beste wil van de wereld niet bij dat je een dier, aan wiens tong en neus bovengenoemde smerigheid hangt, toestaat je gezicht met diezelfde neus en tong aan te raken. (Ook pak weg een ijsje delen is in dit kader overigens ‘not done’ voor mij)

En het is natuurlijk enkel mijn mening, maar wat mij betreft kan je evengoed al die smerigheid recht op je gezicht aanbrengen.Ik zie geen verschil.

Ik mag Wereld Dierendag dan wel omarmd hebben, de gewoonte om je gezicht te laten likken door een hond of kat zal en wil ik nooit begrijpen en aanvaarden. Maar ieder doet uiteindelijk wat hij wil…

Dit gezegd zijnde, ga ik mijn ‘beest’ nog wat aandacht geven. Voor iedereen nog een fijne Wereld Dierendag, welk dier je ook mag vieren 🙂

* Voor wie het nu in Keulen hoort donderen, zie oude post ‘Old habits die hard’

Find & follow Mie on social media