Herfst

De herfst is al enkele dagen officieel aangebroken, al lijkt het weer dat momenteel nog niet te beseffen. Pas op, mij hoor je niet klagen. Maar eigenlijk klaag ik sowieso niet veel. Toch niet wat het weer betreft… Enkel als het te warm is. Of te koud. Of te nat.  Alleen te droog is voor mij geen issue, maar ik ben voor mijn inkomsten dan ook niet afhankelijk van  de opbrengst van een stuk land. Uit solidariteit, en omdat ik tegen discriminatie ben, ook die van weersomstandigheden, klaag ik daar zo nu en dan ook eens over.

Maar nu serieus, ik vind elk seizoen wel zijn charmes hebben. De bloemen aan de bomen in de lente, de heerlijke geur na een plensbui of de geur van vers gemaaid gras in de zomer, de prachtige sneeuwlandschappen in de winter en de variëteit van kleuren in de herfst. Uiteraard besef ik dat de charme van het seizoen ver te zoeken is voor de fietser die net in een enorme Belgische wolkbreuk verzeild geraakt is. Toch zou ik het Belgische weer niet onmiddellijk willen wisselen. Tenslotte geldt ook hier: “afwisseling van spijs doet eten.”

En hoewel het weer nog niet het toonbeeld van herfst is, merk je dat de dagen korter worden. Hier en daar probeert een bruin of rood blad reeds zijn collega’s aan de boom te overtuigen hun groene kleur te laten verdwijnen. Maar het herfstgevoel bekruipt mij  momenteel nog het meest wanneer  ik deze vluchtelingen op zoek naar onderdak weer ontmoet. Een verse lading. Plots zijn ze daar weer. Ze verstoppen zich in de hoek van de kamer of bespieden me vanuit de afvoer.

Indringers
Spin

Foto: https://icanhas.cheezburger.com/tag/lucas)

God wat haat ik spinnen. Ik pretendeer hoegenaamd niet dat ik het werk van Moeder Natuur (of wie je ook verantwoordelijk acht voor de schepping) beter had kunnen doen.  En kritiek geven is makkelijk. Je weet wel… de beste stuurlui staan aan wal.

Ik wil graag geloven dat die harige, achtpotige medebewoners nuttig zijn, maar ik zou het appreciëren moesten ze hun nuttigheid buitenshuis uitoefenen. Ik ken niet veel van verdedigingstechnieken maar naar mijn bescheiden mening bewaak je een paleis best vanop een veilige afstand. Dit om te voorkomen dat de vijand überhaupt binnenraakt. Dus moesten die kriebelbeesten hun verdedigingstaken nu eens uitoefenen op een veilige afstand van mijn paleisje, dat zou ik top vinden.

Hebben ze trouwens die acht poten nodig voor hun taken? Wat een grootheidswaanzin, als je t mij vraagt… Leer tevreden zijn met twee, of vier als het echt moet, maar acht, komaan zeg!

Ik besef dat mijn angst voor die dieren irrationeel is en weet dat het idee dat ze rond mij een cocon zullen weven slechts het resultaat is van een op hol geslagen fantasie. Ik ben honderden keren groter … en heter. (En nee, ik probeer mezelf niet te bestoefen. Feit is nu eenmaal dat spinnen koudbloedig zijn en mensen niet, tenzij figuurlijk.)

En toch, wanneer ik er eentje spot, wordt in mijn hoofd de paniekknop geactiveerd. Het gezonde verstand wordt door een blinde paniek gegijzeld en als  losgeld wordt de dood, of op z’n minst de verwijdering, van het dier geëist. (Ik wil mij bij deze al excuseren bij Gaia.)

Dus moest er iemand tips hebben om deze angst onder controle te krijgen, laat maar komen. Tot die tijd probeer ik elke (herfst)dag opnieuw vredesonderhandelingen op te starten met de dieren. Maar vijanden krijg je nu eenmaal niet van de ene op de andere dag verzoend. Ik ben nochtans niet veeleisend. Dat ze gewoon uit mijn huis blijven.

Vogels

En nu ik toch bezig ben…

De natuur is een groots en indrukwekkend meesterwerk. Eén kleine foutje daarin valt dus wel door de vingers te zien. Het is tenslotte, naar ik weet, de eerste keer iemand een aarde geschapen werd en elk van ons weet dat alle begin moeilijk is, enkel oefening baart kunst. Helaas ben ik op een tweede punt van kritiek gestoten.

Vogels.

Velen zijn er jaloers op, ze kunnen namelijk vliegen. Maar net daarin schuilt wat mij betreft een deel van het probleem. Ik wacht nog steeds op een zinnige antwoord op de vraag: “waarom kan een dier dat geen sluitspier heeft vliegen?”.

Ik wil aannemen dat het nagenoeg onmogelijk is om met je vleugels te flapperen en tegelijk druk te zetten. Maar dat is nu net het punt. Het hebben van een sluitspier had de beesten verplicht te landen. Gedaan met luchtaanvallen op mensen, auto’s en gebouwen. Gewoon netjes ergens op de tak van een boom.

Vogel

(foto: pintrest.com)

Helaas ziet het er naar uit dat ik sneller van mijn spinnenfobie verlost raak dan dat vogels evolueren naar dieren met een sluitspier.

Find & follow Mie on social media