Vandaag was het  – eindelijk- een dag waar ik erg lang naar uitgekeken had. Mijn vriend zou immers een verrassing krijgen die hem hopelijk lang zou bijblijven.

Toen ik mijn vriend leerde kennen, had hij -net als ik overigens-  al behoorlijk wat hobby’s. Sommige hobby’s delen we ondertussen, zoals skiën, maar andere hoegenaamd niet.

Een van zijn hobby’s bestaat uit het, voor mij  saaie en compleet oninteressante, vliegen met modelvliegtuigen en drones. Hij kan echt als een bezetene over die dingen vertellen.  Dus moest je hem ooit tegenkomen en je krijgt het ‘geweldige’ idee om bij hem naar deze hobby te informeren, trek je best een uurtje tijd uit.

Het blijft uiteraard niet bij het vliegen alleen, hij filmt ook vaak zijn vliegkunsten. Zoals het een goede vriendin betaamt, kijk ik nadien naar de adembenemende filmpjes die hij onder mijn neus steekt.

Valt het op dat we deze passie niet delen?

Maar wacht voor je mij veroordeelt. Probeer zelf eens even naar zo’n filmpje te kijken.  Hou er wel rekening mee dat de mogelijkheid bestaat dat je spontaan om je heen begint te slaan. Het gezoem zou je immers het gevoel kunnen geven dat je je te midden van een nest overijverige werkbijen bevindt.

Maar ik wijk af…

Zijn interesse in vliegtuigen beperkt zich echter niet tot de miniatuurversies maar ook ‘the real thing’ vindt hij razend interessant. Hij kan je moeiteloos alle technische details geven en bij het geluid van een voorbijkomend vliegtuig draait hij zijn hoofd draaien als kwam de mooiste vrouw ter wereld voorbij.

Ik was dan ook compleet verwonderd dat hij nog nooit gevlogen had. Mijn vriend, de vliegtuigfanaat, is nog nooit van de grond geweest. (Voor hier iemand een flauwe mop maakt: met een vliegtuig wel te verstaan. :))

Ik had al een tijdje het gevoel dat ik daar verandering in moest brengen en na veel ‘denken’ was het nu eindelijk tijd voor actie.

Project ‘van de grond’

Met de hulp van mijn schoonouders werkte ik een plan uit.  Mijn schoonvader kende een piloot die zijn vliegkunst wel ter beschikking wou stellen.  De vlucht zou doorgaan op het vliegveld van Zwartberg op zaterdag 26 september (of 27 september indien het weer op zaterdag vliegen onmogelijk zou maken).

Omdat ik de luchtdoop absoluut een verrassing wou houden voor mijn vriend, besloten we de trip naar Zwartberg aan hem te verkopen als een shoppingtrip naar Maasmechelen Village.

Toen we op een zomerse avond in juli allen rond de tafel zaten, liet ik vallen dat ik graag eens zou willen gaan shoppen in Maasmechelen Village. Want zeg nu zelf, zo’n outletcentrum is toch het einde. Mijn schoonmoeder pikte moeiteloos in en gaf aan dat ze zo’n dagje gezellig kuieren langs de winkels ook wel zag zitten. We namen voor de schijn onze agenda’s erbij en overliepen de mogelijke weekends en kwamen uit bij….-oh wonder- zaterdag 26 september. We plande uiteraard ook 27 september in, want shoppen in open lucht gaat onmogelijk bij slecht weer.

De maanden nadien volgde voor mij de moeilijkste taak: ZWIJGEN en opletten dat ik mij niet missprak. Wanneer iemand, mijn soms vergeetachtige vriend inclusief, informeerde of we vrij waren op zaterdag 26 september, antwoordde ik kort dat wij al plannen hadden en rond verdere vragen fietste ik vaak behendig  heen.

Eénmaal sloeg de schrik mij echt om het hart.

Mijn vriend en ik zaten samen in de auto, ik aan het stuur. Ik kreeg een sms. Uit gewoonte droeg ik hem op even te kijken wie het was. Onmiddellijk realiseerde ik mij dat het mogelijks mijn schoonvader was met nieuws omtrent ons plan. Ik moest dus snel, voor hij het bericht kon lezen, checken of dit het geval was. Ik liet mijn vriend de gsm naar mij draaien met een verzonnen verhaal omtrent een nodige pincode om te ontgrendelen. Als de vermoorde onschuld ontgrendelde ik mijn gsm door erover te wrijven en terwijl ik zei ‘o juist, het is mijn werkgsm die een vergrendeling heeft, deze niet’, scande mijn ogen het scherm om te zien wie de afzender was….het bleek loos alarm.

Ik dankte in mijn hoofd stiekem de heer voor een niet-achterdochtige vriend en mijn plotse vindingrijkheid en maakte een ‘mental note’ voor mezelf dat ik hem nadien zeker een verklaring schuldig was. Voor het geval hij toch door mijn – al zeg ik het zelf- verdienstelijke acteerprestatie zag.

D-Day: luchtdoop

Vandaag was het dus eindelijk zover.

Om 10u30 zetten we koerst richting Limburg. Toen we de straat van het vliegveld indraaide, merkte mijn vriend de wegwijzer naar het vliegveld op. Hierop waren we allen voorbereid. We diste het verhaal op dat in Maasmechelen Village niets te eten was en dat het ons wel leuk leek om, gelet op zijn interesse, te lunchen op het nabijgelegen vliegveld. God, wat is hij toch een makkelijke prooi…zo goedgelovig:)

Pas toen de piloot arriveerde viel mijn vriend zijn frank dat we niet gingen shoppen.

No Maasmechelen Village

No shopping for me
(foto: kwbkeerbergen.be)

Ready for take-off dus… Onze “ijzeren vogel” was een Cesna Skyhawk. Na een tankbeurt werden we allen betrokken bij de rondgang ter inspectie.  Nadien namen we plaats in het vliegtuigje. Mijn vriend ging uiteraard vooraan. Mijn schoonvader en ik achteraan. Wegens plaatsgebrek bleef mijn schoonmoeder aan de grond.

Voorbeeld Cessna Skyhawk luchtdoop

Cessna 172 Skyhawk – het model waarmee we vlogen.
(foto: wikipedia)

Mijn vriend genoot met volle teugen (mission accomplished) en vond de vlucht het einde. Ik, ik hoopte eerder op een veilig en vooral snel einde. We waren nog maar net op hoogte toen ik merkte dat de thermiek die ik tijdens het  opstijgen voelde niet zou verminderen. Dit kleine speeltje was in niets te vergelijken met een commercieel toestel en op de achterbank leek alles erger dan de keren dat ik vooraan in zo’n toestel zat. Elke thermiekbel was de hel, niet enkel had ik het idee dat we in vrije val recht naar de grond zoefde, tevens werd ik keer op keer net ietsje misselijker.Ik voel mijn maag opnieuw protesteren terwijl ik dit schrijf en eraan terug denk…

Met de nodige concentratie en ademhalingsoefeningen hield ik het uiteindelijk  een uurtje vol. Op dat ogenblik informeerde de piloot wat we verkozen. ‘Subtiel’ suggereerde ik de mogelijkheid om terug te vliegen en mijn schoonmama nog de kans te bieden om mee te vliegen. Ik was zelden zo blij met de woorden ‘dat is een goed idee’.

Eens de mogelijkheid zich aanbood, maakte ik mezelf uit de voeten om in alle rust te gaan bekomen. Ik vond nog net genoeg energie om mijn schoonma te vragen of zij een zakje wenste mee te nemen. Moedig verzekerde ze mij dat zij geen problemen had met vliegen. Ik stopte voor alle zekerheid toch een zakje in mijn vriends handen…je weet immers nooit (te meer omdat ik normaal ook geen last heb van luchtziekte)

Eind goed, al goed

Na een kleine 40 minuten stond het toestel met vernieuwde crew opnieuw aan de grond. Ook mijn schoonmoeder bleek haar eigen versie van “fifty shades of green” te hebben nagespeeld. Met dat verschil dat zij net voor haar vertrek, tijdens onze vlucht, nog een pannenkoek had gegeten. Ik kan met zekerheid zeggen dat ze daarvan geen gram verdikt zal zijn…need I say more:)

Natuurlijk zijn deze kleine ongemakken bijkomstig en wanneer ik de gelukzalige uitdrukking op mijn vriends gezicht zie, weet ik dat het dit alles waard was.

Ik aanhoor al de hele avond zijn verhalen en omdat zijn enthousiasme, blijheid en dankbaarheid aandoenlijk is, herinner ik hem er maar niet aan, dat ik er het grootste deel van de dag bij was 🙂

Find & follow Mie on social media